BLOG

Δεκάδες άρθρα . Βελτιώστε τον τρόπο ζωής σας!

Και ο Μπαμπάς Έχει Ψυχή!

Η παρουσία του πατέρα καθώς και η ενεργητική συμμετοχή του τόσο προς τα παιδιά του από την πρώτη ημέρα της ζωής τους, όσο και προς τη γυναίκα του από την πρώτη στιγμή που και οι δύο γίνονται γονείς, είναι καθοριστικής σημασίας τόσο για την ψυχική υγεία του παιδιού όσο και για τις βάσεις της οικογένειάς του. Είναι πολύ ωφέλιμο ο κάθε μπαμπάς να νικήσει τους φόβους του ή οποιοδήποτε άλλο συναίσθημα μπορεί να τον εμποδίσει στην προσέγγιση του παιδιού του, και να μετατρέψει τη θέση του από θεατή σε συμπρωταγωνιστή μέσα στην οικογένεια.

Η βοήθειά του μπορεί να φανεί ανεκτίμητη, και είναι σίγουρο πως όσο κι αν κουραστεί και ταλαιπωρηθεί κι εκείνος, από το πρώτο λεπτό της ζωής του παιδιού μέχρι το μεγάλωμά του, στο τέλος θα νιώθει ευγνώμων που δεν έχασε καμία στιγμή της οικογένειάς του και που το παιδί του σταδιακά θα νιώθει την ίδια ασφάλεια μαζί του όπως και με τη μητέρα του. Είναι σημαντικό ότι ένας μπαμπάς μπορεί να κρατήσει τις ισορροπίες στην οικογένεια, να παίξει κι εκείνος με το παιδί ή τα παιδιά, να συζητήσει, να διαβάσει ένα παραμύθι, να πει ιστορίες από την εμπειρία του που θα βοηθήσουν το παιδί μεγαλώνοντας να τις κρατά στο νου του ως συμβουλές. Ένας μπαμπάς μπορεί να ταίσει, να βοηθήσει το παιδί στο μπάνιο, να τρέξει μαζί με το παιδί στις διάφορες δραστηριότητές του όταν αυτό μεγαλώσει. Να είναι εκεί συναισθηματικά για το παιδί του ώστε να το επιβραβεύει και να το παρακινεί να συνεχίζει να βάζει στόχους στη ζωή του, ενώ παράλληλα να του διδάσκει την επιδιόρθωση των ατυχιών ή των λαθών του.

Εξίσου σημαντικό ρόλο παίζει η σχέση του πατέρα με τη μητέρα και ο τρόπος που αυτή βιώνεται τόσο μπροστά στο παιδί όσο και κατ’ ίδίαν. Πάνω απ όλα, μέσω της κατά το δυνατόν αρμονικής συνύπαρξής του και ως ζευγάρι με τη μητέρα, ένας πατέρας μπορεί να δώσει στο παιδί και την αίσθηση της ομάδας στην οποία εκείνο ανήκει και είναι ασφαλές. Η οικογένεια είναι ένα σύστημα ανθρώπων που αλληλοεπηρεάζονται και για το λόγο αυτό αλληλοκαθορίζει τις σχέσεις μεταξύ τους, ενώ παράλληλα λειτουργεί και ως πρότυπο για την εξέλιξη των μετέπειτα σχέσεων του κάθε παιδιού. Οι γονείς που βρίσκονται σε συνεργασία, ισορροπία, και σχέση όπου εκφράζουν τα συναισθήματά τους, αποτελούν πρότυπο και επηρεάζουν έμμεσα τις συμπεριφορές που θα αναπτύξει το παιδί αργότερα στις κοινωνικές του σχέσεις.

Η συμβολή του πατέρα στην αυτοπεποίθηση του παιδιού και στην βοήθεια προς εκμάθηση της ανεξαρτησίας του, άρα κατά επέκταση προς την εκμάθηση της μετέπειτα ύπαρξής του στο κοινωνικό περιβάλλον, είναι αδιαμφισβήτητη και αρκετά μελετημένη επιστημονικά στα νεότερα χρόνια. 

Πηγή Εικόνας: pixabay.com

 

Το νεογέννητό μου κλαίει γοερά. Τι να κάνω?

Όταν το βρέφος κλαίει απαρηγόρητα και γοερά για τον οποιοδήποτε λόγο είναι καλό αρχικά να ελέγξουμε ότι δεν πεινάει, ότι δεν είναι βρεγμένη η πάνα του και θέλει άλλαγμα, ή ότι δεν νυστάζει. Παράλληλα, εφόσον η μαμά προσπαθεί να το ηρεμήσει , είναι πολύ ωφέλιμο να το πάρει στην αγκαλιά της και να παραμείνει ακίνητη αντί να αρχίσει να το ταρακουνάει και να το κάνει βόλτες μέσα στο σπίτι. Το ταρακούνημα και οι βόλτες λειτουργούν σαν ένας λάθος συναγερμός ότι υπάρχει κάποια απειλή. Και φυσικά υπάρχει! Το παιδί της μαμάς κλαίει! Ωστόσο, είναι θεμελιώδες να καταλάβει το παιδί ότι δεν πανικοβάλλεται κι εκείνη και να μην του προκαλέσει επιπλέον ένταση και περιττό άγχος ή ανασφάλειες. Εάν η μητέρα παραμείνει ήσυχη, τότε κι εκείνο θα ξανανιώσει ασφάλεια στην αγκαλιά της ακούγοντας την καρδιά της και θα ηρεμήσει. Αρκεί να έχει υπομονή για τα πρώτα τρία λεπτά το πολύ που θα κρατήσει το γοερό κλάμα. Αυτή η διαδικασία μπορεί να φαντάζει αδιανόητα δύσκολη προς εφαρμογή για “παλιές” μαμάδες, ή ακόμα και για ανθρώπους που πανικοβάλλονται εύκολα ή που είναι πιο νευρικοί, αλλά μια μαμά που έχει τη γνώση είναι πάντα δυνατή να το πετύχει! Αρκεί να το θέλει! Για να το καταλάβει κανείς καλύτερα, φανταστείτε να έχετε εσείς ως ενήλικοι τα νεύρα σας γιατί νυστάζετε αλλά δυσκολεύεστε να κοιμηθείτε και να έρθει κάποιος να σας ταρακουνάει για να χαλαρώσετε… Πώς θα νιώσετε? Πιο ήρεμοι αποκλείεται πάντως… Και κάπως έτσι αρχίζουν τα όρια… και το χτίσιμο της εμπιστοσύνης! Δίδεται τόση έμφαση στην αγκαλιά της μαμάς , όχι γιατί δεν μπορεί ένας μπαμπάς να κάνει το ίδιο, παρά γιατί στους πρώτους μήνες ζωής το βρέφος είναι σε απόλυτη εξάρτηση από την μητέρα του και την έχει απόλυτα και αποκλειστικά ανάγκη. Αναγνωρίζει ως πλήρως οικεία τη μυρωδιά και τη ζεστασιά της μαμάς του αφού μεγάλωσε μέσα στο σώμα της μαζί της. Κατά συνέπεια η μαμά είναι η απόλυτα σίγουρη επιλογή φροντιστή του παιδιού που μπορεί να του παρέχει αυτή την γαλήνη άμεσα.

*** Οι συμβουλές αναφέρονται σε μαμάδες που ήταν προετοιμασμένες συνειδητά ότι επιθυμούν να αποκτήσουν οικογένεια, και που η κατάσταση της ψυχικής ή της σωματικής τους υγείας τους επιτρέπει να προσπαθήσουν να υιοθετήσουν κάποιες εναλλακτικές συμπεριφορές προσέγγισης του παιδιού τους.

*** Δεν αποτελώ την τέλεια μητέρα, καθώς αυτή δεν υπάρχει. Είναι σίγουρο όμως ότι κάνω και θα κάνω το καλύτερο που μπορώ με δεδομένες τις εκάστοτε συνθήκες της ζωής μου, προσπαθώντας να ισορροπώ ανάμεσα στις γνώσεις του επαγγλέματος αλλά και στο μητρικό ένστικτο και τις μητρικές ανάγκες και επιθυμίες. Και θα περιμένω… Θα περιμένω για τη σκληρή κριτική αξιολόγησης από το παιδί μου όταν εκείνο μεγαλώσει αρκετά και αποκτήσει εμπειρίες και κριτική σκέψη. 

Πηγή Εικόνας: pixabay.com

Ο Πρώτος Μήνας της Ζωής Σου και Εμείς

Ημέρα Γέννησης: 

  • Φόβος για το άγνωστο 
  • Άγχος αν θα τα καταφέρω και αν θα είμαστε υγιείς εγώ και το μωρό μετά τη γέννα
  • Κοινωνική ντροπή που φοβάμαι τόσο εγώ “η πρώτη φορά μαμά”
  • Θυμός προς όσους μου λέγανε: “Μα καλά εσύ ολόκληρη ψυχολόγος γιατί φοβάσαι? Μην φοβάσαι, δεν είναι τίποτα, πες ότι έχεις ήδη γεννήσει…” (Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί στο μυαλό των ανθρώπων η επαγγελματική μου ιδιότητα υπερέχει της ανθρώπινης ύπαρξής μου).
  • Τρόμος που ακούω γυναίκες να γεννούν απέναντι και να ουρλιάζουν
  • Πανικός που οι ώρες παιρνούν κι αυτή η μικρή εκεί μέσα νιώθει τόσο ασφαλής και ζεστή που σκέφτεται: “Πού να βγαίνω τώρα μαμά? Άσε με εδώ μέσα να είμαι στην ησυχία μου. Η ζωή εκεί έξω είναι δύσκολη. Νομίζεις δεν έχω ακούσει εγώ τόσο καιρό τα προβλήματα που μοιράζεται μαζί σου ο κόσμος?”

Και επιτέλους μετά από πολλές ώρες που φαίνονταν ατελείωτες ΗΡΘΕΣ!!!!!

Συγκίνηση! Χαρά!  Αγάπη! Ενθουσιασμός! Αγαλλίαση! Ηρεμία! Ανακούφιση! Ένα θαύμα στην αγκαλιά μου και δίπλα μας ο μπαμπάς σου! Ευτυχία! Αλλά και πόσο τεράστιο το αίσθημα ευθύνης! Ξαφνικά όλα γίνονται πιο σοβαρά από ο,τιδήποτε ήταν πριν! 

Στο μαιευτήριο: όλα γνωστά και όλα άγνωστα, πόνος, αλλά και πείσμα. Τρεις ημέρες υπομονής αλλά και πολλαπλών μαθημάτων για τη συνέχεια. Ειλικρινά ευγνωμονώ και θα ευγνωμονώ τόσο για τον γιατρό μου όσο και για τη μαία μου. Εσύ όμως δεν ησύχασες από το πρώτο δευτερόλεπτο. Καλώς ήρθες ενεργητικό, υπερκινητικό παιδί στη ζωή μας! Όλοι μας προετοίμασαν ότι θα χρειαστεί να έχουμε υπομονή και δύναμη γιατί γεννήθηκες με μεγάλα κέφια! Μα δεν κουράζεται ποτέ ένα βρέφος???

Στο σπίτι: Επιτέλους επιστρέψαμε στη φωλίτσα μας και στην ησυχία μας να βρούμε τους ρυθμούς μας! Μα ποια ησυχία? Και ποιους ρυθμούς? Μου έλεγαν ότι θα κουραστώ από την αυπνία όταν γεννηθείς. Κι έλεγα… εγώ? Που κοιμάμαι πέντε με έξι ώρες την ημέρα και όλη την υπόλοιπη ημέρα τρέχω σαν τον Βέγγο? Κι όμως… κανείς δεν μου είπε ότι αυτές οι πέντε ώρες δεν θα είναι ποτέ συνεχόμενες. ¨Οτι θα φτάσω να μην μπορώ να ορίσω το σώμα μου και κάποιες φορές θα φτάσω να δρω ρομποτικά και όχι συνειδητά. Διαλύεται ο οργανισμός… Νομίζω πρώτη φορά με ένιωσα έτσι και φοβήθηκα. Αλλά δεν φοβήθηκα ποτέ εσένα. Δεν φοβήθηκα να σε κρατάω, να μπορώ να σε κάνω μπάνιο, να προσπαθώ να σε ηρεμώ όταν έκλαιγες, να σε χαιδεύω για να καταλαβαίνεις τα όρια του σώματός σου, να σου κάνω massage για να χαλαρώνεις ενισχύοντας τη σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσά μας, και φυσικά να σου τραγουδώ και να σου λέω παραμυθάκια από τώρα, κι ας μην τα καταλαβαίνεις ακόμα. Κι εσύ εκεί… να δοκιμάζεις διαρκώς την ψυχραιμία μου απέναντί σου… χωρίς να κοιμάσαι παρά μόνο οκτώ ώρες διάσπαρτες μέσα στην ημέρα. Και να κλαις ενώ σε θήλαζα πολλές φορές μέσα στην ημέρα και επί ώρα. Και ο οργανισμός μου να νιώθω ότι διαλύεται και δεν έχω τι να τον κάνω. Και να αναρωτιέμαι… είναι φυσιολογικά όλα αυτά? Και ο παιδίατρος να μας διαβεβαιώνει ότι – ευτυχώς – όλα αυτά είναι φυσιολογικά. 

Έπαιρνα δύναμη από την αγκαλιά μας. Κάθε φορά που έφτανα στην εξάντληση ή στα πρόθυρα κατάρρευσης προσπαθούσα να επαναφέρω το μυαλό μου στη θύμηση του πόσο ευγνωμονώ που σε έχω. Ένα μωρό δεν είναι τίποτα λιγότερο από ένα θαύμα και μια ευλογία. Και μετά από λίγες ημέρες βρήκαμε τρόπους να ησυχάζεις. Ηρεμούσες μόνο στην αγκαλιά μου όταν άκουγες την καρδιά μου και στη φωλίτσα που σου δημιουργούσε ο μπαμπάς σου με τα χέρια του όταν εγώ πια δεν άντεχα και ήθελα ένα διάλειμμα.

Μα γιατί να είναι τόσο δύσκολο να κοιμίσει κανείς ένα βρέφος? Όχι δεν είναι τόσο δύσκολο για όλα τα βρέφη. Απλά κάποια τυχαίνει να είναι περισσότερο δραστήρια και να κοιμούνται λιγότερο. Οι εφαρμογές στο διαδίκτυο με λευκούς ήχους ή και με χαλαρωτική μουσική για βρέφη βοήθησαν πολύ να κοιμόμαστε όλοι στο δωμάτιό μας,  σε αντικατάσταση του να μένει ο μπαμπάς σου όρθιος επί μία ώρα κρατώντας σε σε φωλίτσα κάτω από τον απορροφητήρα μέχρι να ηρεμήσεις. Ωστόσο επέμεινα γιατί ήταν σημαντικό για το μέλλον της σχέσης μας. Όταν κόντευες να φτάσεις τον ένα μήνα ζωής επέμεινα να σε αφήνω στο ριλάξ και να σου τραγουδάω έστω και για τα πέντε λεπτά που άντεχες. Επέμενα να σε ηρεμώ πρώτα στην αγκαλιά μου αλλά παράλληλα στη συνέχεια να προσπαθώ να αρχίσω να σε κοιμίζω απευθείας στο λίκνο ή στον καναπέ δίπλα μου την ημέρα. Φυσικά δεν σου άρεσε καθόλου ειδικά αυτό το κομμάτι του ύπνου. Έκλαιγες. Κι εγώ στεναχωριόμουν. Αλλά παράλληλα τα καταφέρναμε κάθε μέρα και πιο εύκολα. Και αγκαλίτσες και ανεξαρτησία. Και τρυφερότητα στην αγκαλιά μου αλλά και πολλά χάδια και φιλάκια όταν έμενες ξαπλωμένη. Ο στόχος ήταν να καταλάβεις ότι δεν σε εγκαταλείπω, είμαι εκεί κι είσαι ασφαλής μαζί μου, σε επιβραβεύω και σε στηρίζω, γιατί παράλληλα όσο κι αν είσαι το “αυτοκολλητάκι μου” στη ζωή μου, είμαστε και δύο διαφορετικοί άνθρωποι και σου δείχνω εμπιστοσύνη ότι μπορείς να κοιμηθείς και μόνη σου. Και θα είμαι εκεί δίπλα σου πάντα σαν άγρυπνος φρουρός! Κυριολεκτικά άγρυπνος θα ήθελα να σημειώσω σε αυτό το σημείο!!

Ο φόβος και το άγχος είναι συναισθήματα απόλυτα φυσιολογικά που κανείς δεν μπορεί να αποφύγει απέναντι σε ο,τιδήποτε πρωτόγνωρο. Όμως η συμπεριφορά χτίζεται με βάση τους κανόνες της μάθησης.  Κατά συνέπεια, η γνώση και η εμπειρία, αλλά και οι επιθυμητές συμπεριφορές προς το μεγάλωμα ενός βρέφους – μωρού – παιδιού, έρχονται μέσω της προσπάθειας και της επανάληψης ξανά και ξανά και ξανά!

 

*** Οι συμβουλές αναφέρονται σε μαμάδες που ήταν προετοιμασμένες συνειδητά ότι επιθυμούν να αποκτήσουν οικογένεια, και που η κατάσταση της ψυχικής ή της σωματικής τους υγείας τους επιτρέπει να προσπαθήσουν να υιοθετήσουν κάποιες εναλλακτικές συμπεριφορές προσέγγισης του παιδιού τους.

*** Δεν αποτελώ την τέλεια μητέρα, καθώς αυτή δεν υπάρχει. Είναι σίγουρο όμως ότι κάνω και θα κάνω το καλύτερο που μπορώ με δεδομένες τις εκάστοτε συνθήκες της ζωής μου, προσπαθώντας να ισορροπώ ανάμεσα στις γνώσεις του επαγγλέματος αλλά και στο μητρικό ένστικτο και τις μητρικές ανάγκες και επιθυμίες μου. Και θα περιμένω… Θα περιμένω για τη σκληρή κριτική αξιολόγησης από το παιδί μου όταν εκείνο μεγαλώσει αρκετά και αποκτήσει εμπειρίες και κριτική σκέψη.

Πηγή Εικόνας: pixabay.com

Βάλε χρώμα στη ζωή σου!!!

Υπάρχουν πάρα πολλοί λόγοι για να βάλουμε χρώμα στη ζωή μας με επίγνωση , ειδικά τη στιγμή που η πληροφόρηση γύρω μας στοιχίζεται αρκετά συχνά από αρνητικές ειδήσεις, αλλά και σε γενικότερο πλαίσιο  μιας και η καθημερινότητά μας επιτάσσει τη διαχείριση πολλαπλών προβλημάτων ή καταστάσεων τα οποία έχει κανείς την τάση να προσέχει. Σαν αποτέλεσμα του βιώματος των ποικίλων δυσκολιών, υπάρχει η φυσιολογική τάση να αυξάνονται τα αρνητικά συναισθήματα τα οποία απαιτούν διαχείριση και τα οποία έχει την ροπή ο άνθρωπος να προσέχει περισσότερο εφόσον τον απασχολούν. 

Η προσοχή διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη διαδικασία της μάθησης. Παράλληλα όλοι τείνουμε να έχουμε επιλεκτική προσοχή, υπό την έννοια του τρόπου που επιλέγει κανείς να επεξεργαστεί τις πληροφορίες της πραγματικότητας. Πολλές φορές λοιπόν τείνουμε να προβαίνουμε σε μια γνωσιακή διαστρέβλωση, δηλαδή να εστιάζουμε σε μια φοβογόνο ή αρνητική πλευρά της πραγματικότητας, καθώς τη βιώνουμε σαν να μπορούμε να δούμε μόνο το ένα μέρος της, συνήθως το αρνητικό, και όχι ολόκληρη την ρεαλιστική πραγματικότητα.

Σίγουρα υπάρχουν πολλοί τρόποι να αντιμετωπίσει κανείς τέτοιου είδους γνωσιακές διαστρεβλώσεις, όπως για παράδειγμα να μάθει να κάνει αμφισβήτηση των σκέψεών του αλλά και παράλληλα να παρατηρεί περισσότερο τον εαυτό του. Η διαδικασία αυτή είθισται να διδάσκεται και να μαθαίνεται σε κάποιον μέσω της ψυχοθεραπείας. Επειδή όμως η ανάγκη να κάνουμε πιο όμορφη συνειδητά τη ζωή μας δεν είναι εφικτό για όλο τον κόσμο να χτισθεί μέσω της επιλογής της ψυχοθεραπείας, είναι καλό να σκέφτεται κανείς και άλλους πιο απλούς αλλά σημαντικούς τρόπους να αποδίδει έστω και μικρές χαρές στον εαυτό του.

Συγκεκριμένα, λοιπόν, το χρώμα στη ζωή κάποιου μπορεί να συνεισφέρει στη μείωση της τοξικότητας στην καθημερινότητα, στην αύξηση της φροντίδας για την ευεξία του, στην αύξηση των θετικών σκέψεων και των συναισθημάτων. Επίσης το χρώμα στη ζωή μας μπορεί να βοηθήσει την έναρξη ενός ταξιδιού με τη φαντασία στις αναμνήσεις κάποιου, σε εικόνες που έχει ζήσει. Όλα τα παραπάνω έχουν σαν στόχο τη μείωση αρνητικών συναισθημάτων που κατακλύζουν την καθημερινότητα, τη δημιουργία μιας αληθινά θετικής εικόνας ανάμεσα στα προβλήματα ώστε τα τελευταία κάπως να εξισορροπούνται, ή ακόμα και τη βελτίωση των δεξιοτήτων όλων μας μέσω της εκμάθησης χρήσης των αισθήσεων μας με επίγνωση.

Παρακάτω δίδονται μερικά απλά παραδείγματα με τρόπους που μπορεί να προσθέσει κανείς το χρώμα στη ζωή του, ενώ παράλληλα έχει την παρώθηση να μην τους παρατηρεί και να τους προσπερνά ως δεδομένους.

  • Βαφή κάποιου τοίχου σε υπνοδωμάτιο ή σε άλλο χώρο του σπιτιού με έντονο χρώμα της αρεσκείας κάποιου
  • Αλλαγή ρούχων ή εσωρούχων και γενικότερα αξεσουάρ που μπορούν να φτιάξουν τη διάθεση ακόμα και με μικρές εύκολες τροποποιήσεις που υπάρχουν ήδη στην ντουλάπα κάποιου
  • Φυτά που μαζεύει κανείς από τα δέντρα στο δρόμο ή που αγοράζει: μπορεί να τα τοποθετήσει κάποιος σε ένα βάζο και να απολαμβάνει τη μυρωδιά και το χρώμα τους
  • Κεράκια με χρώμα
  • Φωτογραφίες στους τοίχους: αναμνήσεις από ταξίδια, αστείες στιγμές με τους φίλους , όμορφες οικογενειακές στιγμές μπορούν να αλλάξουν τη διάθεση κάποιου όταν επιλέξει να τις διακοσμήσουμε σε θέση που θα τις βλέπουμε 
  • Εξώφυλλα αγαπημένων περιοδικών που μπορούν να δημιουργήσουν ένα συλλεκτικό άλμπουμ φωτογραφιών είτε εναλλακτικά διακοσμητικά καδράκια
  • Αλλαγή τραπεζομάντηλου, σουπλά ή σουβέρ: το χρώμα κοντά στα σκεύη μαγειρικής ή στο χώρο όπου τοποθετούνται μπορεί να βελτιώσει την αίσθηση της απόλαυσης συνδυαστικά ή μη με την παρατήρηση της γεύσης. Ωστόσο το χρώμα στο τραπέζι προσδίδει παράλληλα και απλά χρώμα στον χώρο του σπιτιού.
  • Η χρήση μιας κούπας για τον καφέ με χρώμα ή σχέδιο επιλογής
  • Οικιακά καθημερινά σκεύη με χρώμα που μπορεί να βρει κανείς πολύ φθηνά στο εμπόριο
  • Λουλούδια που διατηρούνται στο χρόνο
  • Ενασχόληση με την κηπουρική
  • Η χρήση ενός αναπτήρα με χρώμα ή χιουμοριστικό σχέδιο
  • Κουρτίνες ή σεντόνια ή πετσέτες με χρώμα
  • Βάψιμο γλαστρών σε διάφορα χρώματα

Το να προσθέσει κανείς χρώμα στη ζωή του σίγουρα δεν αποτελεί λύση στα προβλήματά του. Ο μοναδικός στόχος είναι να αρχίσει κάποιος να δίνει σημασία και σε πράγματα που δεν συνηθίζει αλλά και να προσθέτει νότες χαράς που μπορούν να αποτελέσουν σταδιακά πηγές ευχαρίστησης. 

Πηγή Εικόνας: pixabay.com

Η Απόκτηση της Αυτοεκτίμησης

Πολλοί θεραπευόμενοί μου έρχονται στο γραφείο και κατά καιρούς με ρωτούν: “Μα πώς θα αποκτήσω αυτοπεποίηθηση?” “Υπάρχουν δέκα συμπεριφορές που μπορώ να πράττω ώστε να αποκτήσω αυτοπεποίηθηση?”, “Όλοι μιλούν για αυτοπεποίθηση αλλά εγώ δεν καταλαβαίνω γιατί δεν έχω και δεν μπορώ να αποκτήσω”.

“Αυτοπεποίθηση σημαίνει να ξέρεις ότι είσαι ο ένας και μοναδικός και να το τονίζεις σε όλους όσους συναναστρέφεσαι ?”  (εσφαλμένη πεποίθηση)

Αντιθέτως, πρόκειται για την αέναη διαδικασία αναγνώρισης του ευατού μας. Άλλωστε το γνώθις εαυτόν διαρκεί για όλα τα χρόνια της ζωής μας.

Για να “χτίσω” αυτοπεποίθηση πρέπει να μάθω ποιος είναι ο εαυτός μου, να τον αγκαλιάσω, να τον καλωσορίσω στη ζωή μου, να τον παρουσιάσω αυθεντικά στους γύρω μου, να ζω με ειλικρίνεια και σεβασμό μαζί του, να τον υπολογίζω στην καθημερινότητά μου.

Πώς μπορώ να αποκτήσω αυτοπεποίθηση αν δεν ξεκινήσει κανείς από την αυτοεκτίμηση? 

Και τι σημαίνει αυτοεκτίμηση? 

Σημαίνει να γνωρίζω κατά το δυνατόν τον εαυτό μου και να αποδέχομαι τόσο τις αρετές όσο και τα ελαττώματά του. 

Σημαίνει να με σέβομαι.

Σημαίνει να ευγνωμονώ για όσα έχω στη ζωή μου.

Σημαίνει να θέτω στόχους και σταδιακά να προσπαθώ να τους κατακτώ. 

Σημαίνει να μου λέω “μπράβο” όταν καταφέρνω έστω και ένα μικρό βήμα από όσα θα ήθελα, χωρίς πάντα να περιμένω την επιβράβευση από τον περίγυρό μου.

Σημαίνει να οραματίζομαι το μέλλον της ζωής μου. 

Σημαίνει να βρίσκω δραστηριότητες να απασχολώ τον εαυτό μου στον ελέυθερό μου χρόνο.

Σημαίνει να μου διασφαλίζω ελεύθερο χρόνο.

Σημαίνει να αναγνωρίζω τις αξίες μου και να τις στηρίζω.

Σημαίνει να τολμώ μειώνοντας τους φόβους μου και αντιμετωπίζοντάς τους.

Σημαίνει να αναγνωρίζω τις συμπεριφορές μου που χρήζουν βελτίωσης και να μην προβαίνω σε αυτομομφή όταν αυτό δεν είναι αληθές.

Σημαίνει να διεκδικώ για τον εαυτό μου και να μην αναβάλω την επίλυση των προβλημάτων μου αναθέτοντάς τα στους οικείους μου. 

Σημαίνει να με αγκαλιάσω για όλα όσα είμαι!

 

Πηγή εικόνας: pixabay.com

 

Πού βαδίζεις άνθρωπέ μου?

Πού βαδίζεις άνθρωπέ μου?

Αναγκάστηκες να κλειστείς στον εαυτό σου… να έρθεις σε επαφή μαζί του … να σε γνωρίσεις… να αναστατωθείς… να βαρεθείς… να τσακωθείς … να αγχωθείς…  να χαρείς… να αγαπήσεις…

Αναγκάστηκες να μείνεις αρκετές ώρες μόνος σου ή και με ελάχιστη παρέα…

Αναγκάστηκες να σε παρατηρήσεις ή και να επιλέξεις να μη σε παρατηρήσεις καθόλου…

Αναγκάστηκες να βρεις νέου είδους απασχολήσεις μέσα στο σπίτι…

Αναγκάστηκες να βρεις έγκυρους ή μη λόγους να βγεις από το σπίτι… 

Οδηγήθηκες ξαφνικά σε αύξηση των εξαρτήσεων… αύξηση των ναρκωτικών… αύξηση του αλκοόλ … αύξηση του καπνίσματος… αύξηση των παρορμητικών συμπεριφορών… αύξηση των ηλεκτρονικών παιχνιδιών… αύξηση των ξεσπασμάτων του θυμού σου… αύξηση της κατανάλωσης συναισθηματικού φαγητού… Έκανες διαφήμιση του εαυτού σου ακόμα κι αν ήταν αυτή που επέλεξες κι όχι η ακριβής πραγματικότητά σου με τα συνοδά ανθρώπινα συναισθήματα… 

Μα τι συνέβη? Προβληματίζεσαι άραγε άνθρωπε του σήμερα? Άνθρωπε της τεχνολογίας και του κυνηγιού της εξέλιξης? Άνθρωπε που θες να είσαι αρεστός στον κύκλο σου αλλά χωρίς πραγματικά να αφήνεις να σε μάθει κανείς από τον κύκλο σου?

Άραγε θυμάσαι τις αξίες με τις οποίες μεγάλωσες?

Άραγε θυμάσαι να οραματίζεσαι το μέλλον σου?

Άραγε αναλογίζεσαι ποιοι θα ήθελες να είναι οι στόχοι σου?

Άραγε ενδιαφέρεσαι πραγματικά να εξελιχθείς? Μα να εξελιχθείς σαν άνθρωπος και όχι σαν έναν επαγγελματία που μοιάζει με ένα καλά ρυθμισμένο μηχάνημα? 

Μήπως θυμάσαι τι σημαίνει αυτοσεβασμός και σεβασμός των οικείων σου ή και γενικότερα του περιβάλλοντός σου?

Μήπως θυμάσαι τι σημαίνει “αυτοθυσία”?

Άραγε γνωρίζεις ότι ακόμα κι ο πόνος, και η θλίψη, και η αγωνία έχουν κάποιο νόημα στη ζωή μας και μας διδάσκουν πάντα κάτι? 

Άραγε γνωρίζεις τι σημαίνει θέτω τα όριά μου κι ας μην γίνονται αρεστά στους γύρω μου? Ή μήπως μπερδεύεσαι με το πώς θα καταφέρεις να γίνεις ο ίδιος αρεστός περισσότερο , οπότε και αποφεύγεις να θέτεις όρια? 

Πού βαδίζεις τελικά άνθρωπέ μου? 

Ποτέ δεν είναι αργά να ανασυνταχθείς… Να οραματιστείς… Να επαναπροσδιοριστείς… Να διαβάσεις… Να εκπαιδευθείς… Να αντιμετωπίσεις τη ζωή σου με ειλικρίνεια… 

Πηγή Εικόνας: medium.com

Η Θλίψη

Θα γράφω για αυτό μέχρι να μην πονάει άλλο. Έχω κρίση άγχους στον δρόμο και οι άνθρωποι περπατούν δίπλα μου και μου πήρε ένα λεπτό να καταλάβω πως είμαι αόρατη και με έκανε ορατή. Πως είμαι ακόμη ένα κορίτσι με λυπητερή ιστορία. Είσαι η μολυσμένη μου πληγή και είμαι σε ένα ασφυκτικά γεμάτο δωμάτιο στα επείγοντα που περιμένω να με εξετάσουν. «Σε παρακαλώ άσε μας να σε βοηθήσουμε, γιατί δεν μας αφήνεις να σε βοηθήσουμε:» «Σε παρακαλώ έλα σπίτι μας κα άσε μας να σε φροντίζουμε» η μητέρα μου με παρακαλά αλλά δεν νιώθω τίποτα. 

Δεν μπορώ να έρθω σπίτι μητέρα γιατί ακόμα και αν το σώμα μου είναι εκεί το μυαλό μου είναι αλλού. Μακάρι να μπορούσα να της ζητήσω συγγνώμη, συγγνώμη που ένας βιασμός έκλεψε την κόρη σου και την αντικατέστησε με μια μαύρη τρύπα που τρώει όλα τα καλά. Συγγνώμη που έπρεπε  να “θάψεις” την κόρη σου τόσο σύντομά. Συγγνώμη που δεν υπάρχει αρκετός χώρος σε αυτό το δωμάτιο και για εμένα και για την θλίψη μου. Δεν μπορώ να έρθω μαμά γιατί είμαι πάντα κάπου αλλού και όταν μου φωνάζεις το όνομα μου δεν θα απαντώ. Δεν μπορώ να έρθω σπίτι μαμά, δεν μπορείς να με βρεις, εδώ δεν μπορώ να βρω τον ίδιο μου τον εαυτό.

 

Η πραγματικότητα της ανορεξίας

Από όταν ξεκίνησα να ανοίγομαι για τις δυσκολίες μου, έχω λάβει περισσότερη υποστήριξη και δύναμη από ότι μπορούσα ποτέ να φανταστώ και είμαι υπερβολικά ευγνώμων. Είμαι τυχερή που έχω τόσους ανθρώπους κοντά μου να με στηρίζουν. Βέβαια δεν είναι όλοι υποστηρικτικοί και κατανοητικοί για τις διαταραχές πρόσληψης τροφής.

Μου έχουν πει ότι λιμοκτονώ τον εαυτό μου για σημασία και πως είμαι υπερβολικά εγωίστρια που προκαλώ τόσο πόνο στους αγαπημένους μου, όταν η ανορεξία είναι κάτι που επιλέγεις. Μου έχουν πει ότι πρέπει να πάω να φάω ένα μπέρκερ, γιατί αυτό θα με σώσει από την ανορεξία. Μου έχουν πει «απλά φάε» λες και επιλέγω να υποφέρω τόσο πολύ.

Όταν ζεις σε ένα κόσμο που το να είσαι λεπτός θεωρείτε σαν τρόπαιο επιτυχίας, είναι δύσκολο για τόσους ανθρώπους να δουν γιατί να ζεις με μια διαταραχή τροφής είναι τόσο απαίσιο.

Είχα ανθρώπους που μου είπαν πως θα ήθελαν να έχουν την ίδια δύναμη με εμένα έτσι ούτος ώστε να είναι αδύνατοι ή να μπορούν να περπατάνε με τις ώρες.  Άνθρωποι με ρωτάνε ποιο είναι το «μυστικό» μου για να έχουν ένα ωραίο σώμα, και όταν συνειδητοποιούν πως το «μυστικό» είναι χρόνια υποσιτισμού, ξαφνικά ρομαντικοποιούν την ανορεξία χωρίς να αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα της ασθένειας.

Η ανορεξία είναι περισσότερο από το να έχεις «το τέλειο σώμα».  Υπάρχουν πολλά ψεύτικα χαμόγελα που βάζουμε με στόχο να πείσουμε τους άλλους πως δεν είμαστε άρρωστοι.  Πολλά συμβαίνουν πίσω από κλειστές πόρτες που ο υπόλοιπος κόσμος δεν προσέχει.  Η πραγματικότητα της ανορεξίας ή οποιασδήποτε άλλης διαταραχής πρόσληψης τροφής, είναι τρομακτική και κάτι που κανείς δεν πρέπει να περάσει.  Η ανορεξία δεν παραδίδει όλες τις υποσχέσεις που κάνει. Μπορεί να καταλήξει σε προσωρινή χαρά και σε ένα ψεύτικό αίσθημά επιτυχίας ή να σου δώσει ένα αίσθημα ελπίδας. Και να σε πείσει πως υπάρχει φως στο τέλος του τούνελ, αλλά με τον χρόνο, τα πάντα εξαφανίζονται. Μπορεί να πεις στον εαυτό σου πως θα ενδώσεις στις σκέψεις και τις διαταγές της διαταραχής μέχρι να φτάσει τον πρώτο σου στόχο σε βάρος, αλλά όταν τον φτάσεις δεν θα μπορέσεις να σταματήσεις. Θα συνεχίζεις. Θα νιώθεις πως δεν μπορείς να επιζήσεις διαφορετικά.

Η πραγματικότητα της ανορεξίας είναι μοναχική.

Η ανορεξία είναι να σου είναι αδύνατον να συγκεντρωθείς στην τάξη γιατί το μυαλό σου τρέχει με σκέψεις πως το μήλο που έφαγες για πρόγευμα σου φάνηκε σαν υπερφαγικό επεισόδιο και τώρα θα πρέπει να περπατήσεις έχτρα. Είναι οι βαθμοί σου που πέφτουν γιατί το σώμα σου δεν έχει αρκετή τροφή να θυμάται όλα τα πράγματα που διάβαζες μέχρι τις 3 το πρωί. Η ανορεξία είναι να χάνεις φίλούς γιατί είσαι τρομοκρατημένη να βγεις έξω γιατί μπορεί να υπάρχει φαγητό και μόνο η ιδέα να είσαι γύρω από το φαγητό μπορεί να σε κάνει χοντρή γιατί νιώθεις τις θερμίδες να απορροφούνε μέσα σου από τον αέρα.  Η ανορεξία είναι να μην μπορείς να κάνεις τίποτα απολύτως γιατί είτε πρέπει να κανείς ασκήσει ή τρέχεις κάθε μέρα σε γιατρούς.

Τα πάντα γίνονται τρομακτικά και αποφεύγεις τα πάντα μέχρι που δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Λιμοκτονείς μέχρι που δεν είσαι εκεί πλέον. Τα κόκαλα σου και τα όργανα σου είναι ζωντανά αλλά η ψυχή σου και η καρδία σου είναι νεκρά. Υπάρχεις αλλά δεν ζεις.

Όταν οι άλλοι γύρω μου, μου λένε πως θα ήθελαν να είναι ανορεξικοι, ξεχνούν να λάβουν υπόψιν την άλλη πλευρά της ασθένειας. Δεν αντιλαμβάνονται πόσο επίπονο και μοναχικό και τρομακτικό είναι.  Η ανορεξία δεν είναι να γελάς με τους φίλους σου καθώς δεν δέχεσαι ένα μπισκότο ή καθώς αγοράζεις το πιο μικρό μέγεθος τζιν. Δεν είναι για να γίνεις το όμορφο, δημοφιλής κορίτσι που είναι χαρούμενο και έχει την τέλεια ζωή.

Η ανορεξία είναι να πεθαίνεις. Είναι απαίσιο.

Την επόμενη φορά που θα κοιτάξεις κάποιον και θα ευχηθείς να είχες το σώμα τους, προσπάθησε να σκεφτείς όλες τις πλευρές. Ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται στο κεφάλι τους ή τι συμβαίνει όταν είναι μόνοι τους. Είναι εύκολό να τους κοιτάζεις και να υποθέτεις ότι έχουν τα πάντα που θα ήθελες, αλλά οι διαταραχές πρόσληψης τροφής είναι πολύ περισσότερό από ότι φαίνονται.

Είμαι εδώ να σου πω, πως είσαι πολύ περισσότερο από κάτι ασήμαντό όπως το σώμα σου.

Είσαι η ψυχή σου και ή καρδιά σου και το μυαλό σου και αξίζεις τόση αγάπη και χαμόγελα και περιπέτειες. 

 

Αγαπημένε μου Εαυτέ

Αγαπημένε μου εαυτέ,
Όταν στέκεσαι μπροστά από τον καθρέφτη, τα χέρια σου γλιστράνε στο δέρμα σου.  Τα νύχια σου ποτέ δεν τα πιέζεις στην σάρκα σου, αλλά δεν κάνεις λάθος. Ποτέ δεν ήσουν ευγενική με το σώμα σου, περνούσες όλο αυτό τον χρόνο διαλύοντας τον εαυτό σου. Τσιμπάς την κοιλιά σου και παρακολουθείς μέχρι τα κόκκινα σημάδια από τα νύχια σου να εξαφανιστούν.

Αγαπημένε μου εαυτέ,
Δεν μπορείς να σταματήσεις να βλέπεις αριθμούς, μετρώντας ανάποδα στο τίποτα.  Μηδέν θερμίδες προς κατανάλωση. Μηδέν κιλά στην ζυγαριά. Ένας κύκλος, κύκλων, που καταλήγει στην μη ύπαρξη. 

Αγαπημένε μου εαυτέ,
Έμαθες πως να κάνεις πολλά πράγματα μαζί με το να μετράς θερμίδες και να διαβάζεις ταυτοχρόνως. Όταν δεν μπορούσες να μετρήσεις ανάποδα στο μηδέν, έπειθες τον εαυτό σου πως ήσουν αποτυχημένη.  Αλλά ακόμη και τις μέρες που δεν τον μαλώνεις, είσαι δυσαρεστημένη με τον εαυτό σου.

Αγαπημένε μου εαυτέ,
Το να μισείς τον εαυτό σου είναι εύκολο. Πετάς τον εαυτό σου στο κενό και παρακαλείς το σχοινί να μην κοπεί. Αλλά τι γίνεται με το να αγαπάς τον εαυτό σου και τις ατέλειες του; Αυτό είναι το ταξίδι πίσω στο βουνό. Λαβή με λαβή κάποιες φορές κρατιέσαι και από το ένα δάχτυλο. Κάθε κίνηση είναι σημαντική. Όλη σου η δύναμη  τραβάει το σώμα σου πάνω και όταν φτάσεις την κορυφή, μπορείς να δεις το ηλιοβασίλεμα ξανά.

Αγαπημένε μου εαυτέ,
Θα ανεβείς το βουνό. Τα κατάφερες ήδη. 

Η Κοκκινοσκουφίτσα

Όταν η Κοκκινοσκουφίτσα αντίκρισε τον Λύκο στο κρεβάτι της γιαγιάς της, έκανε σχόλια που θυμίζουν κατά πολύ αυτά που έχουν να αντιμετωπίσουν οι νέοι σήμερα. «Τι μεγάλα μάτια έχεις!» και «Τι μεγάλα χέρια έχεις!» έλεγε με θαυμασμό.  Όταν ο λύκος απαντάει πως είναι για να την βλέπει και να την αγκαλιάζει καλύτερα, παρέχει στους νέους, όπως η Κοκκινοσκουφίτσα, μια κριτική ερμηνεία του σώματός μας.

Ο Λύκος καθορίζει τα εξαιρετικά μεγάλά ματιά και χέρια κατά βάση της χρησιμότητας τους. Καθώς τα μεγάλα μάτια δεν είναι συνήθως κάποιου η μεγαλύτερη ανασφάλεια του, μπορούν άνετα να αντικατασταθούν με μεγάλα μπούτια, μεγάλα χέρια, μεγάλα αυτιά – οτιδήποτε κρατάει τον άλλον από το να πιστεύει πως είναι όμορφος. Αντί να εστιάζουμε στο πως να είμαστε άνετα στο σώμα μας, χρειάζεται να αλλάξουμε την συζήτηση από το πώς είμαστε στο τι μπορούμε να κάνουμε.

Πρέπει να απαντήσουμε στις ανασφάλειες με το να τους βρούμε ένα σκοπό, αντί μια δίαιτα.

Πρέπει να εστιάσουμε στην δύναμη και να δώσουμε έμφαση ότι με την δύναμη έρχεται και η ανεξαρτησία. Πρέπει να τονίσουμε ότι τα στομάχια δεν είναι για να είναι επίπεδα αλλά για να χωνεύουν φαγητό να μας δίνει δύναμη να ζούμε, να προχωρούμε, να επιδιώκουμε τα όνειρα μας.  Πρέπει να διδάσκουμε στους νέους πως όπως εκπαιδεύουμε το μυαλό μας να κάνει αυτό που αγαπά χωρίς να ανησυχεί για το πως δείχνει, μπορούμε να εκπαιδεύσουμε τα πόδια μας να μας μεταφέρουν χωρίς να χρειάζεται να υπάρχει κενό αναμεσά τους.

Αν πλαισιώνουμε την ζωή μόνο σαν μια μάχη να νιώθουμε άνετα σε ένα κόσμο που μας κρίνει από την εμφάνιση μας, δεν θα κερδίσουμε ποτέ.  Αλλά αν διδάσκουμε πως κάποιος να βλέπει την υγιεινά σαν ένα τρόπο να ζήσει πολλά χρόνια, με όλα τα σκαμπανεβάσματα, μπορεί να καταλήξουμε σε μια άλλη μάχη όλοι μαζί με ποιο δυνατούς, σίγουρους ανθρώπους. Πρέπει τα κορίτσια να τρώνε λαχανικά και φρούτα για να δουν τις γενιές μετα από τις δίκες τους και όχι για να χωρέσουν σε ένα φόρεμα. Και όλο αυτό ξεκινά όταν όλοι μας ανοίγουμε την συζήτηση με το «μπορώ» παρά με το «είμαι» και να αναγνωρίζουμε τις ικανότητες μας. 

Πρέπει να είμαστε ο κακός Λύκος στην Κοκκινοσκουφίτσα: να τονίζουμε τα μεγάλα μας μάτια και χέρια και να ενθαρρύνουμε και τους άλλους να κάνουν το ίδιο. Και τότε ίσως η Κοκκινοσκουφίτσα να προσφερθεί να μοιραστεί το φαγητό της και αυτή.