Month: <span>November 2025</span>

Στην εποχή των social media και στην εποχή της εικόνας το ποια πραγματικά
είμαι, καμιά φορά μπερδεύεται, συγκρίνεται και χάνεται στο ‘’τέλειο’’. Σε μια
κοινωνία που προτάσσει τον ανταγωνισμό και τα υψηλά νούμερα για το αν το
έργο κάποιου αξίζει, η εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας αποθαρρύνεται
και αρχίζουμε να αμφιβάλλουμε για το αν έχουμε αυτό το κάτι που αξίζει να
βγει προς τα έξω. Ένας κικεώνας σκέψεων αρχίζει να μας καταβάλει και
άλλοτε κάποιους να μας σταματά από το παιχνίδι και άλλοτε κάποιους να μας
πεισμώνει να αναπροσαρμόσουμε την στρατηγική μας.

Στο ταξίδι μου να γνωρίσω τον εαυτό μου και να θεραπεύσω το μικρό παιδί μέσα μου
συνειδητοποιώ πως το μυαλό μου μένει σε εκείνη ακριβώς την πεποίθηση που
κάποτε πίστεψα για μένα. ‘’Δεν είμαι αρκετά καλή’’. Μια φράση που πληγώνει
βαθιά, που με κάνει να σκέφτομαι υπο το πρίσμα της έλλεψης και όχι των ίσων
ευκαιριών και δυνατοτήτων, σα να είμαστε μέσα σε ένα τρένο και να υπάρχει
ο διαχωρισμός του economy και του business class.

Εκεί λοιπόν, που το scroll στο Tik Tok φέρνει μπροστά μου όλα εκείνα που θα ήθελα να είμαι, όλα εκείνα
που δεν είμαι ή που μάλλον προσπαθώ να κατακτήσω, εκεί που τα μάτια μου
αντικρίζουν την εικόνα μα στην ουσία μεταφράζουν τα δικά μου
συναισθήματα εκεί λοιπόν, το ταξίδι μου κάνει στάσεις. Στάσεις για καμιά
ώρα, μπορεί και δυο, καμία φορά το τοπίο είναι θολό και τα συναισθήματα
ανάμεικτα και η στάση μπορεί να κρατήσει και μέρα ολόκληρη μα η συνείδηση
μου ξυπνάει κ έρχεται τελικώς να μου υπενθυμίσει πως ο προορισμός του
κάθε ανθρώπου είναι μόνο δικός του. Μπορεί να είναι κοινός, μπορεί η
χρονική στιγμή να είναι διαφορετική, μπορεί κάποιοι άνθρωποι να μπουν στις
ενδιάμεσες στάσεις και τελικώς να μας καθυστερήσουν.

Ναι το business class των τρένων με τις μεγαλύτερες ανέσεις και τα προτερήματα μπορεί να φτάσει
πιο γρήγορα σε εκείνον τον προορισμό σε σύγκριση με το economy class και
τη μεγαλύτερη ταλαιπωρία αλλά σε μια κοινή πορεία η αυθεντικότητα αποκτά
ξαφνικά άλλη σημασία και άλλη δυναμική και μόνο λίγοι καταφέρνουν τελικά
να την νιώσουν. Οι σκέψεις αλλάζουν κατεύθυνση και ότι έχει κερδηθεί δίπλα
στον αυθεντικό εαυτό γίνεται ένα πλατύ – σε σχήμα φρίσμπυ χαμόγελο που
φτάνει μέχρι τα αυτιά. Και εκείνο το δάκρυ της υπερηφάνειας αρχίζει να κυλά
σιγά σιγά και να στέκεται στο κόκκινο μάγουλο δίνοντας σου το πιο όμορφο
συναίσθημα που μπορείς να νιώσεις ποτέ για τον εαυτό σου.

Και κοίτα να δεις που στο τέλος θα ευχαριστείς ακόμα και εκείνους τους ανθρώπους που
εμφανίστηκαν στο τικ τοκ σου και δεν ένιωσες σαν αυτούς άλλα σε έκαναν να
αναζητήσεις και να ανακαλύψεις την δική σου ιδιαιτερότητα…

Σήμερα ήταν τα γενέθλιά μου και πήγα να δω στο σινεμά την ταινία μιούζικαλ «Wicked: For Good». Οι στίχοι του τραγουδιού «For Good» με συγκίνησαν ιδιαίτερα. Τα λόγια «I’ve heard it said that people come into our lives for a reason, bringing something we must learn. And we are led to those who help us most to grow, if we let them and we help them in return» με άγγιξαν βαθιά και από την ώρα που τα άκουσα σκέφτομαι πόσο ευγνώμων είμαι για τους ανθρώπους που έχω γύρω μου οι οποίοι με έχουν διδάξει τόσα πράγματα και η θεραπεύτρια μου είναι μία από αυτούς. Η ψυχοθεραπεία με βοήθησε να αγαπήσω όλα τα κομμάτια του εαυτού μου όσο τα ανακάλυπτα. Μου έδωσε τα εφόδια να ξεπεράσω τις δυσκολίες που αντιμετώπιζα.

Το ταξίδι ξεκίνησε με τη γυαλιστερή βιτρίνα που συνειδητοποίησα ότι ήταν εξουθενωτικό να συντηρώ τέλεια. Το βουνό το οποίο ήθελα τόσο πολύ να ανέβω που σχεδόν γκρεμοτσακίστηκα. Τη μεγάλη  σκιά που με έκανε να χάσω προσωρινά τα χρώματά μου. Έπειτα ήρθαν οι τρικλοποδιές που έβαζα στον εαυτό μου. Βόμβες που άφησαν πληγές γιατί ακόμη δεν είχα εγχειρίδιο αφοπλισμού τους. Μεταμορφώσεις, επαναπροσδιορισμοί, αποχωρισμοί. Όλα αυτά με μια σφιχτή γραβάτα να έρχεται και να φεύγει, να σφίγγει και να χαλαρώνει.

Ακολουθούν δύο ποιήματα που έγραψα μέσα σε αυτό το διάστημα. Το πρώτο θεωρώ ότι είναι το πιο σκληρό και ωμό κείμενο που έχω γράψει και αντιπροσωπεύει μια από τις πιο δύσκολες περιόδους της ζωής μου (Trigger warning: θέματα βίας). Το δεύτερο παρουσιάζει την ελπίδα, είναι η υπόσχεση ότι η μπόρα θα κοπάσει κάποια στιγμή και θα εμφανιστεί ξανά ο ήλιος που κρυβόταν, ότι τα πράγματα μπορούν να γίνουν καλύτερα, αρκεί πρώτα να το πιστέψεις.

Επανένωση

Σήκωσα τα βλέφαρα και ήσουνα μπροστά μου

Σε αντίκρισα ακάλεστη στο σώμα μου να μπαίνεις

Με πείσμα και με θέληση με κάρφωσες στο στρώμα

Και για ώρες ατελείωτες με έκανες δική σου

Σου έλειψα μου είπες με μία μαύρη έκφραση

Και βρήκες μια λεπίδα σκουριασμένη και συνέχισες:

«Αυτό σου το κενό με φωλιάζει τόσο τέλεια

Για αυτό, λοιπόν, επέστρεψα να μπω για να κρυφτώ»

Με το ένα χέρι έκοβες και με το άλλο άνοιγες

Κοφτά, μηχανικά, ρομποτικά, μελετημένα

Δεν πήρες για απάντηση ούτε μία κραυγή

Σε άφησα ελεύθερη να κάνεις ό,τι θέλεις

Εισχώρησες τελειωτικά στον κούφιο μου εαυτό

Και έμειναν ως ένδειξη το αίμα και οι πληγές

Συγγνώμη που σε κράτησα πολύ να περιμένεις

Όταν το αναπόφευκτο ήταν να είσαι εγώ

Λάμψη του φωτός

Αβίαστο συναίσθημα χαράς με κατακλύζει

Χαμένο κάπου, κάποτε και μήνες ξεχασμένο

Ο ήλιος φανερώθηκε με γλύκα ξεχειλίζει

Και πέφτουν οι αχτίδες λαμπερές στο μέτωπό μου

Κοιτώ μπροστά τα ήρεμα νερά και αναπνέω

Μια σκέψη έρχεται στον νου μου τέτοια ώρα

Θαρρώ πως γεύομαι μια δόση ελευθερίας

Και πως προετοιμάζομαι να βγάλω πια φτερά

Τα μάτια στάζουν δάκρυα μα μ’ αγαθή αιτία

Υπέρμετρη ανακούφιση γεμίζει την καρδιά μου

Το βλέμμα ανυψώνω προς το αιώνιο φως

Και με ανοιχτά τα χέρια κοιτώ και τραγουδώ:

«Χάρη σε αυτή τη λάμψη υπάρχω, είμαι, ζω!

Χάρη σε αυτή τη λάμψη μπορώ και αγαπώ!

Με τόσο εγκαρτέρηση το σκότος το πολέμησα

Καθώς θαμμένη μέσα μου σε είχα οδηγό…»

Νιώθω πολύ όμορφα που μπορώ να πω ότι το πρώτο ποίημα μοιάζει πλέον πολύ μακριά μου. Νιώθω περήφανη για αυτό. Όποιος λέει: «Μεγάλο δώρο στον εαυτό σου είναι η ψυχοθεραπεία» έχει δίκιο. Κοιτάω πίσω με περισσότερη αποδοχή και μπροστά με περισσότερη σιγουριά!