Category: <span>ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΣΑΣ</span>

Άγχος, Φόβος και Αυτοσεβασμός απέναντι στη Θετικότητα της Πανδημίας

Φέτος οι γιορτές θα ήταν για όλους μας μια επιστροφή σε ότι συνηθίζαμε να κάνουμε μέχρι που η έξαρση της πανδημίας χτύπησε την πόρτα στα σπίτια πολλών νοικοκυριών. Όλα ξεκίνησαν όταν έμαθα πως είχα έρθει σε επαφή με θετικό κρούσμα. Στην παρατήρηση μερικών συμπτωμάτων επέλεξα να πάρω προληπτικά τα μέτρα μου για την προστασία των μελών της οικογένειας μου έως ότου διεξάγω τα λεγόμενα self / rapid test. Rapid και self αρνητικά όμως γιατί με πονάει η πλάτη μου αναρωτιόμουν και γιατί έχω δέκατα και κόπωση? Μήπως ανήκω στις κατηγορίες ανθρώπων που δεν ανιχνεύεται ο ιός μέσα από αυτά τα test και ίσως είναι πιο σωστό να προχωρήσω και στη διενέργεια ενός μοριακού test? Οι σκέψεις πηγαινοέρχονταν, τα πρώιμα συμπτώματα την επόμενη μέρα εξαφανίστηκαν όμως ένα ‘’μικρό βάρος΄΄ στο στήθος όταν έπαιρνα βαθιά εισπνοή έκανε την εμφάνιση του και με ώθησε στην απόφαση να κάνω και ένα μοριακό για να είμαι απόλυτα σίγουρη. Παραμονή Πρωτοχρονιάς, η επισκεψιμότητα για τα μοριακά ανυπέρβλητη σε αριθμό με αποτέλεσμα να έχω τις δικές μου απαντήσεις μετά από 3 μέρες. Όλη η εβδομάδα είχε κυλήσει πολύ δύσκολα, τα social media είχαν πάρει φωτιά από χιλιάδες κρούσματα, αν είχες επιλέξει να βγεις τις ημέρες των γιορτών σκεφτόσουν πως ούτε εσύ την έχεις γλιτώσει. Το άγχος και ο φόβος είχαν χτυπήσει καμπανάκι και κάποια από τα μέλη της οικογένειας μου δεν θέλησαν να μπούν στα δικά μου παπούτσια. Η πρόληψη που έκανα με ευσυνειδησία και ο σεβασμός που έδειξα για την προαγωγή της υγείας δικών μου ανθρώπων, ερμηνεύθηκε ως δικιά μου αδυναμία να διαχειριστώ τις ‘’εμμονές΄΄ στο κεφάλι μου, με τη δικαιολογία πως τα test μου βγήκαν αρνητικά. Η εξήγηση των λόγων για τους οποίους έκανα ότι έκανα δεν ήταν αρκετοί, η εξέφραση των συναισθημάτων μου για τη δικιά τους αδυναμία να διαχειριστούν επαρκώς έναν άνθρωπο που πάσχει από αγχώδη διαταραχή δεν κέρδισε έδαφος. Η μοναξιά μου εκείνες τις μέρες, αφού είχα μπει προληπτικά σε καραντίνα, με έκανε να μπω μπράβο στον εαυτό μου για το πως είχα επιλέξει να διαχειριστώ την κατάσταση και να ενστερνιστώ τη φράση πως ‘’ο καθένας είναι υπεύθυνος για τον εαυτό του, όπως κρίνει ότι πρέπει να πράξει ας το κάνει’’. Ήρθε η Δευτέρα και η απάντηση των αποτελεσμάτων ήταν αρνητική, εξακολούθησα να μη λαμβάνω κατανόηση και τη Τρίτη ο covid βρήκε τον αδερφό μου. Άραγε θα ήμουν η υπαίτια αν δεν είχα υποβληθεί στη διεξαγωγή του μοριακού test? Όταν χτύπησε ο ιός και το δικό μου σπίτι, ήμουν εκείνος ο άνθρωπος που έρχονταν όλοι με ερωτήσεις για το ποιες θα είναι οι επόμενες μας κινήσεις. Εκεί που ήμουν υπερβολική ξαφνικά έγινα Ειδική! 

                                                                                                                         Αθεράπευτα Φιλόδοξη                                      

Πηγή Εικόνας: Pixabay.com

Η Ευγνωμοσύνη την Περίοδο της Πανδημίας

Δυο χρόνια στη ζωή ενός ανθρώπου δεν είναι και λίγα. Πολλές στερήσεις, λίγες οι φορές -ευκαιρίες διασκέδασης και εκτόνωσης ενέργειας είτε με απλούς καθημερινούς τρόπους είτε με πιο ιδιαίτερους ανάλογα με τα γούστα και τα ενδιαφέροντα του καθενός. Οι στερήσεις επηρεάζουν διάφορους τομείς της ποιότητας ζωής των ανθρώπων : τις κοινωνικές τους επαφές, τη δραστηριοποίηση εκτός σπιτιού, την εργασία από το σπίτι, την έλλειψη συνηθειών όπως είναι για παράδειγμα τα ταξίδια. Όλα τα παραπάνω θα μπορούσαν να μας δίνουν καθημερινά την ευκαιρία να ευγνωμονούμε για πράγματα – καταστάσεις – ανθρώπους που προσπερνάμε ως δεδομένα στη ζωή μας, κι όμως είναι εκεί να μας δίνουν νόημα… Στην κατάσταση λοιπόν αυτής της αίσθησης ανελευθερίας εγώ ανακάλυψα τα παρακάτω για να ευγνωμονώ και αποφάσισα να μοιραστώ τις ιδέες μου… 

  • Το περπάτημα 3-4 φορές την εβδομάδα για τουλάχιστον τρία τέταρτα της ώρας
  • Το “κάψιμο” που νιώθει κανείς στο πρόσωπο όταν περπατά στον ήλιο 
  • Την απόλαυση του να έχει κανείς έστω κι ένα μικρό μπαλκονάκι στο σπίτι του ώστε να μπορεί να απολαμβάνει τον καφέ του όταν δεν έχει τη δυνατότητα να βγει έξω
  • Την τεχνολογία που έχει εξελιχθεί και μπορεί κανείς να δει τους δικούς του ανθρώπους μέσω της βιντεοκλήσης
  • Την ηλεκτρονική πρόσβαση ακόμα και σε γιατρούς όταν δεν υπήρχε η δυνατότητα να τους δει κάποιος δια ζώσης
  • Το ότι μπορώ να μοιραστώ την ημέρα των γενεθλίων μου έχοντας όλους τους φίλους μου κοντά μου μέσω zoom meeting
  • Το ότι πολλές υπηρεσίες άρχισαν να εξυπηρετούν και διαδικτυακά τον κόσμο κι έτσι η ζωή μας έγινε ευκολότερη
  • Το ότι αποφάσισα να εκφράζω τα συναισθήματά μου πιο συχνά στους ανθρώπους που αγαπώ και θέλω να έχω στη ζωή μου ανεξαρτήτως από το αν μπορώ να τους δω συχνά ή όχι
  • Το ότι μπόρεσα να αρχίσω να παρατηρώ ότι σε κάποιους ανθρώπους χρειάζεται να βάζω όρια πιο ξεκάθαρα και να αρχίσω να προσπαθώ να το κάνω
  • Το ότι μπόρεσα να αυξήσω τις κοινές στιγμές και δραστηριότητες με τους ανθρώπους που έχω τη δυνατότητα να βλέπω πιο συχνά
  • Το ότι μπόρεσα να παρατηρώ γιατί τσακώνομαι με κάποιους και τι θα μπορούσα να κάνω για να φτιάξω από μεριάς μου την επικοινωνία μας σε ένα βαθμό αν αυτό είναι εφικτό και αν το θέλω
  • Το ότι μπόρεσα να παίρνω το χρόνο μου με τους ανθρώπους που δεν θα ήθελα να έχω στη ζωή μου αλλά αναγκάζομαι να τους έχω
  • Την ελευθερία που νιώθει κανείς όταν ξανακυκλοφορεί χωρίς να χρειάζεται να στείλει ένα μήνυμα για το πού βρίσκεται ή για πόση ώρα
  • Το να έχω τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσω τη φαντασία μου για να αλλάζω λίγο τη διακόσμηση του σπιτιού μου βάζοντας λίγο χρώμα (πχ σ ένα βάζο με λουλούδια) ώστε να μου φτιάχνει η διάθεση
  • Το ότι μπόρεσα να θυμηθώ παλιές αγαπημένες δραστηριότητες όπως η ζωγραφική και να τις επαναφέρεις στην καθημερινότητά σου διακοσμώντας γλάστρες και πετρούλες για το μπαλκονάκι σου ή ακόμα και βάφοντας ένα παλιό τραπέζι ώστε να το κάνεις να μοιάζει με καινούριο
  • Το ότι άρχισα να βλέπω κάποιες σειρές στην τηλεόραση μέσω διαδικτύου αντί να βλέπω συνέχεια ειδήσεις και εκπομπές που σου μαυρίζουν την ψυχή 
  • Το ότι άρχισα να μαγειρεύω φαγητά και γλυκά που δεν έκανα ποτέ και κάποιες φορές τα μοίραζα και σε δικούς μου ανθρώπους που μένουν κοντά μου
  • Το να απολαμβάνω τη μουσική που μου αρέσει κάποια βράδια
  • Το να προσπαθώ να ξεκινώ τη μέρα μου με χαμόγελο κ να ψάχνω να βρω τον λόγο για τον οποίο ευγνωμονώ μέσα στη μέρα σαν άσκηση 🙂
  • Το ότι αντιλήφθηκα ότι δεν πρέπει να θεωρώ δεδομένα όσα πριν είχα στη ζωή μου
  • Το γεγονός ότι έχω κάνει διάφορα ταξίδια που μου αρέσουν και τα αναπολώ, ειδικά τώρα που αναγκάστηκα να τα στερηθώ 
  • Και φυσικά… το να έχει κανείς σκύλο ώστε να μπορεί να απολαμβάνει πιο εύκολα βόλτες περπατήματος!!!! 🙂 🙂 🙂

Οπότε… Κάνε αυτό που μπορείς σήμερα…. Γιατί αύριο δεν ξέρεις τι μπορεί να συμβεί !!!

Πηγή Εικόνας: Pixabay.com

Γέννα την Πρώτη Ημέρα της Καραντίνας

Ευτυχία! 

Αγάπη! 

Ανυπομονησία!

Προσμονή!

Ολοκλήρωση!

Μοίρασμα!

Ηρεμία ψυχής!

Και παράλληλα… 

Φόβος? Φόβος!

Άγνοια? 

Μοναξιά? 

Άγχος? 

Απελπισία… 

Κούραση… Σωματική και ψυχική…

Στέρηση… : Η κατάσταση που περιγράφει όλα τα παραπάνω συναισθήματα. Στέρηση του μοιράσματος αυτής της ευτυχισμένης στιγμής με τους δικούς σου ανθρώπους. Φόβος μήπως αρρωστήσεις ή μην αρρωστήσει το νεογέννητο ή κάποιος δικός σου άνθρωπος. Και αν αρρωστήσει? Τι θα σημαίνει αυτό? Άγνοια… Άγνοια για το σημείο εκκίνησης της νέας ζωής και του τρόπου χτισίματος της νέας καθημερινότητας. Μοναξιά όταν είσαι μόνη σε ένα σπίτι με ένα βρέφος που δεν κοιμάται, πεινάει, κλαίει, δεν ξέρεις αν πονάει κάπου, νιώθοντας ότι το σώμα σου δεν αντέχει περισσότερες ώρες αϋπνίας και παράλληλου κλάματος να ηχεί συνεχώς στα αυτιά και να μην επιτρέπεται να έχεις παρέα για βοήθεια….Να μην ξέρεις αν επιτρέπεται γιατί κανείς δεν σε ενημέρωσε ποτέ σωστά… Μα αφού υπήρχε άγνοια… Πώς να σε ενημερώσει? Θυμός… Που ο καθένας βγάζει τα συμπεράσματα του και ξαφνικά έχει και άποψη για τη δική σου ζωή και τον τρόπο που επιθυμείς να τη ζήσεις… Απελπισία… Ούτε καν η τηλεόραση δεν μπορεί να σου προσφέρει παρέα αφού όλοι μιλούν για τις τρομοκρατικές συνέπειες της πανδημίας… κι έξω ακόμα δεν κυκλοφορεί κανείς … όλοι είναι σοκαρισμένοι και σε πλήρη άγνοια. Κούραση ψυχική… γιατί είσαι ο εαυτός σου αλλά δεν ξέρεις ποιος είναι ο εαυτός σου. Δεν τον αναγνωρίζεις. Οι ορμόνες κάνουν party στο σώμα σου ξαφνικά. Έχεις ταλαιπωρηθεί αλλά κανείς δεν το κατανοεί. Μάλλον ούτε καν και ο ίδιος σου ο εαυτός που επιθυμεί να είναι ο παλιός σου εαυτός μα δεν μπορεί ο καημένος. 

Μα όλα αυτά περνούν… με υπομονή κι επιμονή… μ ένα βλέμμα και μια τεράστια αγκαλιά χωρίς σταματημό προς το παιδί σου… με τραγούδι… με το να χτίζεις την επικοινωνία σου καθημερινά μαζί του… με το να παρατηρείς την κάθε μικρή ή μεγάλη αλλαγή… με το να ψάχνεις κάτι θετικό να απασχολήσεις το μυαλό και την ψυχή σου… με το να παρατηρείς ότι τελικά καμιά μέρα δεν είναι ίδια όσο κι αν το νομίζουμε…

…με το να θυμάσαι ότι τελικά η ανθρώπινη ψυχική δύναμη είναι πολύ μεγαλύτερη από όσο εσύ υπολόγιζες… 

 

Πηγή Εικόνας: Pixabay.com

Η Αγκαλιά Στα Χρόνια της Πανδημίας

Εγώ ήμουν από τους τυχερούς της πανδημίας. Τόσο η δουλειά μου όσο και οι περισσότερες δραστηριότητές μου μπόρεσαν να συνεχιστούν, έστω διαδικτυακά. Κανένας πολύ κοντινός μου άνθρωπος δεν είχε πρόβλημα με τον ιό, ενώ ακόμα και στο πρώτο, πιο “βαρύ” Lockdown είχα την ευκαιρία να περάσω πολύ χρόνο με το αγόρι μου καθώς στην καθημερινότητα δεν έχουμε πολύ χρόνο μαζί. Ίσως αυτό που μου έλειψε περισσότερο ήταν η επαφή με τους γονείς μου. Να φάμε μαζί, να μπορώ να τους πάρω μια αγκαλιά ή να τους ζουζουνίσω λίγο. 

Ωστόσο δεν μου πέρασε αδιάφορη η κατάσταση που κυριαρχούσε, Οι άνθρωποι που δεν είχαν άλλη επιλογή από το να μείνουν μόνοι. Νέοι φοβισμένοι ότι χάνουν χρόνο της ζωής τους, ηλικιωμένοι που ήξεραν πως δεν είχαν πολύ χρόνο ακόμα και ίσως η ζωή τους τελείωνε έτσι, στην απομόνωση, μακριά από τους δικούς τους. Άνθρωποι που έχαναν τους αγαπημένους τους και δεν είχαν ούτε την ευκαιρία να τους αντικρίσουν για μια τελευταία φορά. Όσο καλά κι αν πέρναγα εγώ κάτι έλειπε. Ήθελα να νιώσω χρήσιμη γιατί δεν είμαι μόνη μου στον κόσμο. Ευτυχώς μου δόθηκε η ευκαιρία μέσα από ομάδα ειδικών ψυχικής υγείας να προσφέρω κάποια στήριξη σε κάποιους ανθρώπους.

Άμα κοιτάξω στο σύνολο των πραγμάτων, επειδή η πανδημία και αυτή η κατάσταση κάποια στιγμή θα τελειώσει. Κάποια στιγμή. Αλλά φοβάμαι αυτό που θα αφήσει πίσω. Και ήδη έχει ξεκινήσει. Φοβάμαι ότι οι άνθρωποι θα απομακρυνθούν κι άλλο μεταξύ τους. Ότι θα συνεχίσουμε να αναρωτιόμαστε αν αυτός που έχουμε απέναντί μας θέλει να τον πάρουμε αγκαλιά ή όχι. Και πιστεύω ότι οι άνθρωποι εδώ και πολλά χρόνια είμαστε πιο παγωμένοι και απομακρυσμένοι από τον διπλανό. Όλη αυτή η κατάσταση δεν βοήθησε και φοβάμαι ότι χειροτέρεψε. Και ακόμα περισσότερο φοβάμαι για τους πολύ πολύ νέους, τα μικρά παιδιά, που τώρα μαθαίνουν τι σημαίνει να είσαι κοινωνικό ον, να χτίζεις σχέσεις, να έχεις επαφή, ακόμα και σωματική με τον άλλον. Στη φάση που πρέπει να μαθαίνουν να ανοίγονται και να χτίζουν σχέσεις, βλέπουν φόβο, “απαγόρευση” έντονης επαφής, και το άσχημο είναι ότι αυτές είναι οι πρώτες τους εμπειρίες. Εμείς έχουμε κι άλλες, εάν προσπαθήσουμε και εάν έχουμε θάρρος, θα θυμηθούμε το πώς ήταν και θα το φτιάξουμε από την αρχή. Τα παιδιά αυτά όμως δεν έχουν γνωρίσει άλλη πραγματικότητα. Αυτή είναι. Και πιστεύω πως πρέπει με όλες μας τις δυνάμεις να τους δείξουμε πως δεν είναι έτσι ο κόσμος, δεν είναι έτσι οι σχέσεις, δεν είναι αυτό το “φυσιολογικό”. Θα πρέπει να μάθουμε να αγκαλιάζουμε ακόμα περισσότερο, για να μπορούν να το δουν. Ό,τι κι αν σημαίνει αυτή η αγκαλιά. 

 

Πηγή Εικόνας: Pixabay.com

Για Τον Παππού

Φως και σκοτάδι. Είναι ο μόνος τρόπος για να περιγράψω την σχέση μου με τον παππού. Δύο στοιχεία που είναι αδύνατον να συνυπάρξουν. Ένα από τα δύο χάνεται. Θυσιάζεται, αφήνοντας το άλλο να υπερισχύσει. Το σκοτάδι πάντα νικούσε. Η σχέση μας ήταν πάντα τυπική. Όπως η σχέση ενός στρατιώτη με τον λοχαγό του. Απόμακρη και ψυχρή. Όλα είναι ειδικά. Υπάρχει συγκεκριμένος τρόπος που οφείλεις να κάνεις τα πάντα. Μόνο ένας τρόπος είναι σωστός και μόνο αν τον ακολουθήσεις είσαι αρκετός, άξιος προσοχής. 

Επιβεβαίωση. Αυτό είναι που όλοι αναζητούν. Αυτό ήταν που έψαχνα κι εγώ σε αυτή την σχέση. Στο βωμό αυτής της σιγουριάς θυσίαζα τον εγωισμό μου. Γυρνούσα πάντα πίσω όσο άσχημα κι αν ήταν τα πράγματα. Όσο άσχημα κι αν είχα πληγωθεί. Και ήμουν εντάξει με αυτό. Γιατί μόνο έτσι γίνονταν όλα πιο φωτεινά. Ακριβώς όπως ένα ουράνιο τόξο εμφανίζεται μέσα στη βροχή, δίνοντας σου ελπίδα πως όλα πάνε καλά. Αυτές οι φωτεινές στιγμές είναι οι αγαπημένες μου με τον παππού, οι αναμνήσεις που κρατώ πιο κοντά στην καρδιά μου και οι μόνες που επιλέγω να θυμάμαι. Μπορεί να είναι λίγες αλλά είναι τόσο καθαρές μέσα στο μυαλό μου που σχεδόν μπορώ να γυρίσω πίσω το χρόνο και να τις ξαναζήσω. Με βάση αυτές θέλω να τον θυμάμαι. Θέλω να τον θυμάμαι ως το άτομο που με παρακίνησε να μάθω μουσική. Που μου πήρε το πρώτο μου αρμόνιο. Ως το άτομο που έπαιζε με εμένα και τα ξαδέρφια μου στην αυλή όταν ήμουν μικρή. Ακόμα κι όταν ήταν κουρασμένος. Θα έδινα τα πάντα για να παίξω άλλη μια φορά μαζί του. Θέλω να τον θυμάμαι ως το άτομο που με αγαπούσε. Γιατί το ξέρω ότι με αγαπούσε. Φρόντιζε να αγοράζει πάντα τις αγαπημένες μου λιχουδιές όταν ήξερε ότι θα πάμε και μου έγραφε ευχετήριες κάρτες κάθε χρόνο στα γενέθλια μου. Τις έχω κρατήσει σχεδόν όλες. Πλέον έχω μία από αυτές πάντα στο πορτοφόλι μου. 

Αυτό το φως όμως χανόταν εξαιρετικά γρήγορα. Ποτέ δεν πρόλαβα να το ευχαριστηθώ. Και όσο μεγάλωνα το φως εμφανιζόταν όλο και πιο σπάνια, μέχρι που ηττήθηκε από το σκοτάδι και χάθηκε για πάντα. Είναι πολύ δύσκολο να θυμηθώ την τελευταία φορά που ένιωσα ότι είμαι κοντά του. Υπήρχε πάντα απόσταση. Νομίζω ότι σε ένα βαθμό τον φοβόμουν. Τον φοβόμουν γιατί οι περισσότερες αναμνήσεις μου από εκείνον είναι σκοτεινές. Δεν ένιωσα ποτέ ότι ήμουν αρκετή. Δεν ένιωσα ποτέ ότι τον έκανα περήφανο. Σε ένα βαθμό χαίρομαι, γιατί δεν ήθελα να του μοιάσω. Αυτός ήταν πάντα ένας από τους μεγαλύτερούς μου φόβους, να μην μοιάσω σε εκείνον ή στον μπαμπά. Δεν ξέρω αν ήταν κακός άνθρωπος, εννοώ ποιος ορίζει τι είναι κακό και τι καλό, αλλά ήταν σίγουρα σκληρός ή τουλάχιστον έτσι ήταν με εμάς. Ήταν ακραίος. Ήθελε πάντα να τον κοιτάμε όταν μιλάει. Αν δεν το έκανες θα το έπαιρνε πάντα ως προσβολή και θα έφευγε από το δωμάτιο μουρμουρίζοντας διάφορες βρισιές. Έβριζε πολύ: εμένα, την αδερφή μου, τη γιαγιά, και όταν ξεθύμαινε ο θυμός του σου μίλαγε σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. Μας είχε μιλήσει πολύ σκληρά. Βασικά ό,τι και να έλεγε είχε αυστηρό τόνο σαν να ήθελε να σε μαλώσει. Λίγο πριν τον χάσουμε είχαμε τσακωθεί άσχημα. Μου είχε πει ότι δεν έχω αρχές, ότι δεν έχω προσωπικότητα, και πως δεν τον ένοιαζε αν δεν τον ξαναεπισκεφθούμε. Δεν ήταν η πρώτη φορά που μου έλεγε κάτι τέτοιο, ούτε η πρώτη φορά που με έδιωχνε από το σπίτι του, όμως κάθε φορά με πλήγωνε το ίδιο αν όχι περισσότερο. 

Η αλήθεια είναι ότι μετά από ένα σημείο σταμάτησα να προσπαθώ. Δεν έβρισκα το νόημα. Ήξερα ότι δεν θα αλλάξει κάτι και είχα κουραστεί. Έδινα συνεχώς ευκαιρίες, επέστρεφα περιμένοντας κάτι να αλλάξει, αλλά κάθε φορά ήταν πιο απογοητευτική από την προηγούμενη. Μία συγγνώμη θα μου αρκούσε. Βασικά ήταν το μόνο που ζητούσα αλλά δεν το πήρα ποτέ. Μέχρι πρόσφατα ήμουν εντάξει με την απόσταση που είχε δημιουργηθεί, δεν με πείραζε που δεν τον έβλεπα τόσο συχνά όσο παλιά. Πλέον με πειράζει. Βασικά μετανιώνω γιατί ίσως αν είχα προσπαθήσει λίγο παραπάνω τα πράγματα να ήταν αλλιώς. Σκέφτομαι τι θα μπορούσα να είχα κάνει διαφορετικά. Δύο τρεις ημέρες πριν τον χάσουμε θυμάμαι που μου είχε πει ο μπαμπάς να τον πάρω τηλέφωνο. Δεν το έκανα ποτέ. Θα μπορούσα όμως να το είχα κάνει. Νόμιζα ότι δεν με ένοιαζε αν θα του μιλήσω. Ήμουν σκληρή. Την τελευταία φορά που τον είδα είχαμε τσακωθεί. Την τελευταία φορά που του μίλησα ήμουν θυμωμένη. Του μίλησα ψυχρά. Θυμάμαι τόσο έντονα την ημέρα που έφυγε από τη ζωή. Θυμάμαι ότι ήμουν με τη μαμά και τον σύντροφο της και βλέπαμε ταινία. Από το πουθενά έλαβα μήνυμα από τον μπαμπά ότι ο παππούς έπεσε ξαφνικά και χτύπησε το κεφάλι του και πως πηγαίνει στο νοσοκομείο να τον δει. Μου είχε πει ψέματα θέλοντας να μην με τρομάξει. Πολύ αργότερα έμαθα ότι ο παππούς είχε φύγει από τη ζωή από ανακοπή πολύ πριν λάβω εγώ αυτό το μήνυμα στο κινητό μου. Παρόλα αυτά διαβάζοντας αυτό το μήνυμα αντέδρασα αρχικά εντελώς αδιάφορα στην ιδέα ότι ο παππούς μου είχε τραυματιστεί. Μισώ τον εαυτό μου γι΄αυτό. Μισώ το πόσο αυστηρή και κακιά ήμουν. Θυμάμαι ότι γύρισα στη μαμά και είπα κάτι τύπου “ρόδα είναι και γυρίζει”. Είπα κάτι τέτοιο για έναν άνθρωπο που θεωρητικά είχε χτυπηθεί, εννοώντας ότι του άξιζε. Ξέρω ότι το είπα πάνω στο θυμό μου αλλά αυτό δεν το δικαιολογεί. Δεν δικαιολογείται να σκέφτομαι έτσι για έναν άλλο άνθρωπο, όσο άσχημα κι αν μου έχει φερθεί. Από τότε σκέφτομαι συνεχώς το ίδιο πράγμα. Σκέφτομαι πως ο παππούς με άκουσε. Δεν ξέρω τι γίνεται μετά το θάνατο αλλά με σκοτώνει η ιδέα ότι ο παππούς με άκουσε να λέω κάτι τέτοιο. Μου πήρε εβδομάδες για να μπορέσω να κοιμηθώ. Αισθανόμουν συνεχώς ότι ο παππούς ήταν κάπου μέσα στο δωμάτιο. Ακόμα αισθάνομαι καμιά φορά ότι βρίσκεται κάπου και με βλέπει. Με τρομάζει αυτή η σκέψη. Δεν έχω συνηθίσει ακόμα ότι δεν είναι εδώ. Νιώθω περίεργα όταν πηγαίνω στη γιαγιά, όταν κάθομαι στην πολυθρόνα του, όταν περνάω από το δωμάτιο του, όταν περνάω από το δωμάτιο του, ή όταν βλέπω τα πράγματα του στην ίδια ακριβώς θέση που τα άφησε. Τον αγαπούσα πολύ, όμως δεν αισθάνομαι ότι του το έδειξα ποτέ. Θέλω να τον κάνω περήφανο. Θέλω να ξέρω ότι θα με συγχωρήσει γι΄αυτό που είπα ή για οτιδήποτε άλλο κακό έχω πει. Εγώ το έχω κάνει. Τον έχω συγχωρέσει και αν είχα την ευκαιρία θα ήθελα απλά να τον πάρω μια αγκαλιά και να του πω ότι τον αγαπώ, γιατί δεν το έκανα ποτέ. 

Πηγή Εικόνας: www.pixabay.com

Ελευθερία

Τι είναι ελευθερία?

Δεν είναι περιστασιακή

Δεν είναι να έχεις

τα χαρτιά να λένε πως 

επιτρέπεται να βγεις λίγες ώρες εξω.

Η ελευθερία είναι να γελάς

να τρέχεις έξω στο πάρκο

Η ελευθερία είναι συναίσθημα

να νιώθεις παιδί στην καρδιά.

Η ελευθερία είναι να τρως παγωτό

γιατί μπορείς.

Να φοράς ότι γουστάρεις

γιατί το θέλεις.

Ελευθερία είναι να είσαι αυθόρμητος

να μην έχεις πάντα ένα ακριβές πλάνο.

Ελευθερία είναι να μπορείς να ακούς την δική σου φωνή

κάτω από την αδιάκοπη φωνή της Ανορεξίας.

Ελευθερία είναι δικές σου φωτογραφίες που χαμογελάς 

και γελάς διασκεδάζοντας.

Δεν είναι πιεσμένο ή αναγκασμένο

είναι στιγμές που δεν μπορούν να ξαναφτιαχτούν.

Είναι αναμνήσεις, είναι να ζεις πραγματικά 

είναι η ευκαιρία σου να νιώσεις.

Ελευθερία δεν είναι απλά μια λέξη,

είναι κάτι που δουλεύεις σκληρά να το κάνεις αληθινό.

Βλέπεις, μπορείς να κερδίσεις ελευθερία από νοσοκομεία και περιορισμούς,

μπορείς να κερδίσεις την άδεια να κάνεις μια δραστηριότητα 

που θέλεις.

Αλλά την ελευθερία την βρίσκεις μέσα σου

όταν δώσεις στον εαυτό σου δικαίωμα να αναπνεύσει ξανά.

Όταν δεν δίνεις στην φωνή μέσα σου την δύναμη να σε ελέγχει.

Όταν βρεις τον εαυτό σου στο σκοτάδι και ανάβεις πυροτεχνήματα.

Όταν νιώθεις μόνος και ζητάς συντροφιά.

Όταν κοιμάσαι μέσα την νύχτα και γελάς μέσα στην μέρα.

Όταν μπορείς να είσαι με άλλους 

Ή και μόνος,

και είσαι βέβαιος πως είσαι καλά.

Ελευθερία είναι να γελάς, να χαμογελάς, να είσαι χαρούμενος,

Αλλά και να κλαις, να μην είσαι καλά και είναι εντάξει.

Είναι να είσαι εσύ, ολόψυχα εσύ.

 

Υπογραφή: Π.Β.

Πηγή Εικόνας: https://unsplash.com

Η Θλίψη

Θα γράφω για αυτό μέχρι να μην πονάει άλλο. Έχω κρίση άγχους στον δρόμο και οι άνθρωποι περπατούν δίπλα μου και μου πήρε ένα λεπτό να καταλάβω πως είμαι αόρατη και με έκανε ορατή. Πως είμαι ακόμη ένα κορίτσι με λυπητερή ιστορία. Είσαι η μολυσμένη μου πληγή και είμαι σε ένα ασφυκτικά γεμάτο δωμάτιο στα επείγοντα που περιμένω να με εξετάσουν. «Σε παρακαλώ άσε μας να σε βοηθήσουμε, γιατί δεν μας αφήνεις να σε βοηθήσουμε:» «Σε παρακαλώ έλα σπίτι μας κα άσε μας να σε φροντίζουμε» η μητέρα μου με παρακαλά αλλά δεν νιώθω τίποτα. 

Δεν μπορώ να έρθω σπίτι μητέρα γιατί ακόμα και αν το σώμα μου είναι εκεί το μυαλό μου είναι αλλού. Μακάρι να μπορούσα να της ζητήσω συγγνώμη, συγγνώμη που ένας βιασμός έκλεψε την κόρη σου και την αντικατέστησε με μια μαύρη τρύπα που τρώει όλα τα καλά. Συγγνώμη που έπρεπε  να “θάψεις” την κόρη σου τόσο σύντομά. Συγγνώμη που δεν υπάρχει αρκετός χώρος σε αυτό το δωμάτιο και για εμένα και για την θλίψη μου. Δεν μπορώ να έρθω μαμά γιατί είμαι πάντα κάπου αλλού και όταν μου φωνάζεις το όνομα μου δεν θα απαντώ. Δεν μπορώ να έρθω σπίτι μαμά, δεν μπορείς να με βρεις, εδώ δεν μπορώ να βρω τον ίδιο μου τον εαυτό.

 

Αγαπημένε μου Εαυτέ

Αγαπημένε μου εαυτέ,
Όταν στέκεσαι μπροστά από τον καθρέφτη, τα χέρια σου γλιστράνε στο δέρμα σου.  Τα νύχια σου ποτέ δεν τα πιέζεις στην σάρκα σου, αλλά δεν κάνεις λάθος. Ποτέ δεν ήσουν ευγενική με το σώμα σου, περνούσες όλο αυτό τον χρόνο διαλύοντας τον εαυτό σου. Τσιμπάς την κοιλιά σου και παρακολουθείς μέχρι τα κόκκινα σημάδια από τα νύχια σου να εξαφανιστούν.

Αγαπημένε μου εαυτέ,
Δεν μπορείς να σταματήσεις να βλέπεις αριθμούς, μετρώντας ανάποδα στο τίποτα.  Μηδέν θερμίδες προς κατανάλωση. Μηδέν κιλά στην ζυγαριά. Ένας κύκλος, κύκλων, που καταλήγει στην μη ύπαρξη. 

Αγαπημένε μου εαυτέ,
Έμαθες πως να κάνεις πολλά πράγματα μαζί με το να μετράς θερμίδες και να διαβάζεις ταυτοχρόνως. Όταν δεν μπορούσες να μετρήσεις ανάποδα στο μηδέν, έπειθες τον εαυτό σου πως ήσουν αποτυχημένη.  Αλλά ακόμη και τις μέρες που δεν τον μαλώνεις, είσαι δυσαρεστημένη με τον εαυτό σου.

Αγαπημένε μου εαυτέ,
Το να μισείς τον εαυτό σου είναι εύκολο. Πετάς τον εαυτό σου στο κενό και παρακαλείς το σχοινί να μην κοπεί. Αλλά τι γίνεται με το να αγαπάς τον εαυτό σου και τις ατέλειες του; Αυτό είναι το ταξίδι πίσω στο βουνό. Λαβή με λαβή κάποιες φορές κρατιέσαι και από το ένα δάχτυλο. Κάθε κίνηση είναι σημαντική. Όλη σου η δύναμη  τραβάει το σώμα σου πάνω και όταν φτάσεις την κορυφή, μπορείς να δεις το ηλιοβασίλεμα ξανά.

Αγαπημένε μου εαυτέ,
Θα ανεβείς το βουνό. Τα κατάφερες ήδη. 

Η Κοκκινοσκουφίτσα

Όταν η Κοκκινοσκουφίτσα αντίκρισε τον Λύκο στο κρεβάτι της γιαγιάς της, έκανε σχόλια που θυμίζουν κατά πολύ αυτά που έχουν να αντιμετωπίσουν οι νέοι σήμερα. «Τι μεγάλα μάτια έχεις!» και «Τι μεγάλα χέρια έχεις!» έλεγε με θαυμασμό.  Όταν ο λύκος απαντάει πως είναι για να την βλέπει και να την αγκαλιάζει καλύτερα, παρέχει στους νέους, όπως η Κοκκινοσκουφίτσα, μια κριτική ερμηνεία του σώματός μας.

Ο Λύκος καθορίζει τα εξαιρετικά μεγάλά ματιά και χέρια κατά βάση της χρησιμότητας τους. Καθώς τα μεγάλα μάτια δεν είναι συνήθως κάποιου η μεγαλύτερη ανασφάλεια του, μπορούν άνετα να αντικατασταθούν με μεγάλα μπούτια, μεγάλα χέρια, μεγάλα αυτιά – οτιδήποτε κρατάει τον άλλον από το να πιστεύει πως είναι όμορφος. Αντί να εστιάζουμε στο πως να είμαστε άνετα στο σώμα μας, χρειάζεται να αλλάξουμε την συζήτηση από το πώς είμαστε στο τι μπορούμε να κάνουμε.

Πρέπει να απαντήσουμε στις ανασφάλειες με το να τους βρούμε ένα σκοπό, αντί μια δίαιτα.

Πρέπει να εστιάσουμε στην δύναμη και να δώσουμε έμφαση ότι με την δύναμη έρχεται και η ανεξαρτησία. Πρέπει να τονίσουμε ότι τα στομάχια δεν είναι για να είναι επίπεδα αλλά για να χωνεύουν φαγητό να μας δίνει δύναμη να ζούμε, να προχωρούμε, να επιδιώκουμε τα όνειρα μας.  Πρέπει να διδάσκουμε στους νέους πως όπως εκπαιδεύουμε το μυαλό μας να κάνει αυτό που αγαπά χωρίς να ανησυχεί για το πως δείχνει, μπορούμε να εκπαιδεύσουμε τα πόδια μας να μας μεταφέρουν χωρίς να χρειάζεται να υπάρχει κενό αναμεσά τους.

Αν πλαισιώνουμε την ζωή μόνο σαν μια μάχη να νιώθουμε άνετα σε ένα κόσμο που μας κρίνει από την εμφάνιση μας, δεν θα κερδίσουμε ποτέ.  Αλλά αν διδάσκουμε πως κάποιος να βλέπει την υγιεινά σαν ένα τρόπο να ζήσει πολλά χρόνια, με όλα τα σκαμπανεβάσματα, μπορεί να καταλήξουμε σε μια άλλη μάχη όλοι μαζί με ποιο δυνατούς, σίγουρους ανθρώπους. Πρέπει τα κορίτσια να τρώνε λαχανικά και φρούτα για να δουν τις γενιές μετα από τις δίκες τους και όχι για να χωρέσουν σε ένα φόρεμα. Και όλο αυτό ξεκινά όταν όλοι μας ανοίγουμε την συζήτηση με το «μπορώ» παρά με το «είμαι» και να αναγνωρίζουμε τις ικανότητες μας. 

Πρέπει να είμαστε ο κακός Λύκος στην Κοκκινοσκουφίτσα: να τονίζουμε τα μεγάλα μας μάτια και χέρια και να ενθαρρύνουμε και τους άλλους να κάνουν το ίδιο. Και τότε ίσως η Κοκκινοσκουφίτσα να προσφερθεί να μοιραστεί το φαγητό της και αυτή.

 

Μια Δύσκολη Ημέρα με την Ανορεξία

Πριν μια εβδομάδα βρήκα τον εαυτό μου κουλουριασμένο σε μια καρέκλα σε μια ομάδα στο νοσοκομείο που νοσηλεύομαι εδώ και τρείς μήνες.  Ένιωθα μόνη μου με το κεφάλι μου θαμμένο στα χέρια μου, δάκρια  να τρέχουν στο πρόσωπό μου,  προσπαθώντας να βρω λέξεις που ταίριαζαν στο πως ένιωθα εκείνη την στιγμή.  Ένιωθα λες και θα με κατάπινε ολόκληρη αυτό το τέρας της Ανορεξίας.  Ένιωθα το τέρας να με τυλίγει, τα ασφυκτικά του χέρια γύρω από το σώμα μου, να φωνάζει στα αυτιά μου και οι μόνες λέξεις που μπορούσα να ξεστομίσω ήταν «άσε με μόνη μου!»  και “γιατί δεν γίνεται να είμαι φυσιολογική;”. Αυτός ο δαίμονας μου έλεγε πως ήμουν τεράστια, αηδιαστική. Ένιωθα άβολά όλη την  ώρα, αποκαταστώντας βάρος που απεγνωσμένα χρειάζομαι για να είμαι υγιής  και δεν με αφήνει να το ξεχάσω.  

Θα έκανα τα πάντα να  βγω έξω από το δέρμα μου. Να είμαι οποιοσδήποτε άλλος εκείνη την στιγμή. Ένιωθα κουρασμένη να πολεμώ. Απογοητευμένη και θυμωμένη.  Δεν μπορούσα  να καταλάβω γιατί ήταν ακόμα τόσο προσκολλημένη ολόκληρη την αξία μου σε ένα αριθμό στην ζυγαριά ή στο μέγεθος του σώματός μου.

Σιγά σιγά προσπαθώ να μάθω ότι ο μεγαλύτερος μου αγώνας είναι εναντίον του εαυτού μου. Δεν μπορώ να αποδεχτώ ποιος είμαι στο σώμα που είμαι και με κρατάει κολλημένη στον ίδιο αυτοκαταστροφικό κύκλο.   Η Ανορεξία με έχει πείσει πως δεν μπορώ να δω τον εαυτό μου άξια, αρκετή ή αγαπητή εκτός και αν ήμουν μικρή και δεν έπιανα χώρο.  Ακόμη και αν στη καρδιά μου ξέρω πως δεν είναι αλήθεια. Με έπεισε πως όσο μικρότερη είμαι τόσο λιγότερο θα  φαίνομαι, τόσο λιγότερο βάρος θα είμαι. Θα έχω έλεγχο και θα νιώθω ασφαλής.  

Αυτή είναι μια μικρή πραγματικότητα όταν ζεις με την ανορεξία. Αυτή η εβδομάδα είναι η εβδομάδα ευαισθητοποίησης για τις διαταραχές πρόσληψης τροφής και μου είναι πολύ σημαντικό  να μιλώ για αυτό, να βοηθάω τους άλλους να καταλάβουν και να κατανοήσουν τις λανθασμένες τους αντιλήψεις. 

Οι διαταραχές πρόσληψής τροφής δεν είναι επιλογή αλλά ή ανάρρωση είναι!