Category: <span>ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΣΑΣ</span>

Για Τον Παππού

Φως και σκοτάδι. Είναι ο μόνος τρόπος για να περιγράψω την σχέση μου με τον παππού. Δύο στοιχεία που είναι αδύνατον να συνυπάρξουν. Ένα από τα δύο χάνεται. Θυσιάζεται, αφήνοντας το άλλο να υπερισχύσει. Το σκοτάδι πάντα νικούσε. Η σχέση μας ήταν πάντα τυπική. Όπως η σχέση ενός στρατιώτη με τον λοχαγό του. Απόμακρη και ψυχρή. Όλα είναι ειδικά. Υπάρχει συγκεκριμένος τρόπος που οφείλεις να κάνεις τα πάντα. Μόνο ένας τρόπος είναι σωστός και μόνο αν τον ακολουθήσεις είσαι αρκετός, άξιος προσοχής. 

Επιβεβαίωση. Αυτό είναι που όλοι αναζητούν. Αυτό ήταν που έψαχνα κι εγώ σε αυτή την σχέση. Στο βωμό αυτής της σιγουριάς θυσίαζα τον εγωισμό μου. Γυρνούσα πάντα πίσω όσο άσχημα κι αν ήταν τα πράγματα. Όσο άσχημα κι αν είχα πληγωθεί. Και ήμουν εντάξει με αυτό. Γιατί μόνο έτσι γίνονταν όλα πιο φωτεινά. Ακριβώς όπως ένα ουράνιο τόξο εμφανίζεται μέσα στη βροχή, δίνοντας σου ελπίδα πως όλα πάνε καλά. Αυτές οι φωτεινές στιγμές είναι οι αγαπημένες μου με τον παππού, οι αναμνήσεις που κρατώ πιο κοντά στην καρδιά μου και οι μόνες που επιλέγω να θυμάμαι. Μπορεί να είναι λίγες αλλά είναι τόσο καθαρές μέσα στο μυαλό μου που σχεδόν μπορώ να γυρίσω πίσω το χρόνο και να τις ξαναζήσω. Με βάση αυτές θέλω να τον θυμάμαι. Θέλω να τον θυμάμαι ως το άτομο που με παρακίνησε να μάθω μουσική. Που μου πήρε το πρώτο μου αρμόνιο. Ως το άτομο που έπαιζε με εμένα και τα ξαδέρφια μου στην αυλή όταν ήμουν μικρή. Ακόμα κι όταν ήταν κουρασμένος. Θα έδινα τα πάντα για να παίξω άλλη μια φορά μαζί του. Θέλω να τον θυμάμαι ως το άτομο που με αγαπούσε. Γιατί το ξέρω ότι με αγαπούσε. Φρόντιζε να αγοράζει πάντα τις αγαπημένες μου λιχουδιές όταν ήξερε ότι θα πάμε και μου έγραφε ευχετήριες κάρτες κάθε χρόνο στα γενέθλια μου. Τις έχω κρατήσει σχεδόν όλες. Πλέον έχω μία από αυτές πάντα στο πορτοφόλι μου. 

Αυτό το φως όμως χανόταν εξαιρετικά γρήγορα. Ποτέ δεν πρόλαβα να το ευχαριστηθώ. Και όσο μεγάλωνα το φως εμφανιζόταν όλο και πιο σπάνια, μέχρι που ηττήθηκε από το σκοτάδι και χάθηκε για πάντα. Είναι πολύ δύσκολο να θυμηθώ την τελευταία φορά που ένιωσα ότι είμαι κοντά του. Υπήρχε πάντα απόσταση. Νομίζω ότι σε ένα βαθμό τον φοβόμουν. Τον φοβόμουν γιατί οι περισσότερες αναμνήσεις μου από εκείνον είναι σκοτεινές. Δεν ένιωσα ποτέ ότι ήμουν αρκετή. Δεν ένιωσα ποτέ ότι τον έκανα περήφανο. Σε ένα βαθμό χαίρομαι, γιατί δεν ήθελα να του μοιάσω. Αυτός ήταν πάντα ένας από τους μεγαλύτερούς μου φόβους, να μην μοιάσω σε εκείνον ή στον μπαμπά. Δεν ξέρω αν ήταν κακός άνθρωπος, εννοώ ποιος ορίζει τι είναι κακό και τι καλό, αλλά ήταν σίγουρα σκληρός ή τουλάχιστον έτσι ήταν με εμάς. Ήταν ακραίος. Ήθελε πάντα να τον κοιτάμε όταν μιλάει. Αν δεν το έκανες θα το έπαιρνε πάντα ως προσβολή και θα έφευγε από το δωμάτιο μουρμουρίζοντας διάφορες βρισιές. Έβριζε πολύ: εμένα, την αδερφή μου, τη γιαγιά, και όταν ξεθύμαινε ο θυμός του σου μίλαγε σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. Μας είχε μιλήσει πολύ σκληρά. Βασικά ό,τι και να έλεγε είχε αυστηρό τόνο σαν να ήθελε να σε μαλώσει. Λίγο πριν τον χάσουμε είχαμε τσακωθεί άσχημα. Μου είχε πει ότι δεν έχω αρχές, ότι δεν έχω προσωπικότητα, και πως δεν τον ένοιαζε αν δεν τον ξαναεπισκεφθούμε. Δεν ήταν η πρώτη φορά που μου έλεγε κάτι τέτοιο, ούτε η πρώτη φορά που με έδιωχνε από το σπίτι του, όμως κάθε φορά με πλήγωνε το ίδιο αν όχι περισσότερο. 

Η αλήθεια είναι ότι μετά από ένα σημείο σταμάτησα να προσπαθώ. Δεν έβρισκα το νόημα. Ήξερα ότι δεν θα αλλάξει κάτι και είχα κουραστεί. Έδινα συνεχώς ευκαιρίες, επέστρεφα περιμένοντας κάτι να αλλάξει, αλλά κάθε φορά ήταν πιο απογοητευτική από την προηγούμενη. Μία συγγνώμη θα μου αρκούσε. Βασικά ήταν το μόνο που ζητούσα αλλά δεν το πήρα ποτέ. Μέχρι πρόσφατα ήμουν εντάξει με την απόσταση που είχε δημιουργηθεί, δεν με πείραζε που δεν τον έβλεπα τόσο συχνά όσο παλιά. Πλέον με πειράζει. Βασικά μετανιώνω γιατί ίσως αν είχα προσπαθήσει λίγο παραπάνω τα πράγματα να ήταν αλλιώς. Σκέφτομαι τι θα μπορούσα να είχα κάνει διαφορετικά. Δύο τρεις ημέρες πριν τον χάσουμε θυμάμαι που μου είχε πει ο μπαμπάς να τον πάρω τηλέφωνο. Δεν το έκανα ποτέ. Θα μπορούσα όμως να το είχα κάνει. Νόμιζα ότι δεν με ένοιαζε αν θα του μιλήσω. Ήμουν σκληρή. Την τελευταία φορά που τον είδα είχαμε τσακωθεί. Την τελευταία φορά που του μίλησα ήμουν θυμωμένη. Του μίλησα ψυχρά. Θυμάμαι τόσο έντονα την ημέρα που έφυγε από τη ζωή. Θυμάμαι ότι ήμουν με τη μαμά και τον σύντροφο της και βλέπαμε ταινία. Από το πουθενά έλαβα μήνυμα από τον μπαμπά ότι ο παππούς έπεσε ξαφνικά και χτύπησε το κεφάλι του και πως πηγαίνει στο νοσοκομείο να τον δει. Μου είχε πει ψέματα θέλοντας να μην με τρομάξει. Πολύ αργότερα έμαθα ότι ο παππούς είχε φύγει από τη ζωή από ανακοπή πολύ πριν λάβω εγώ αυτό το μήνυμα στο κινητό μου. Παρόλα αυτά διαβάζοντας αυτό το μήνυμα αντέδρασα αρχικά εντελώς αδιάφορα στην ιδέα ότι ο παππούς μου είχε τραυματιστεί. Μισώ τον εαυτό μου γι΄αυτό. Μισώ το πόσο αυστηρή και κακιά ήμουν. Θυμάμαι ότι γύρισα στη μαμά και είπα κάτι τύπου “ρόδα είναι και γυρίζει”. Είπα κάτι τέτοιο για έναν άνθρωπο που θεωρητικά είχε χτυπηθεί, εννοώντας ότι του άξιζε. Ξέρω ότι το είπα πάνω στο θυμό μου αλλά αυτό δεν το δικαιολογεί. Δεν δικαιολογείται να σκέφτομαι έτσι για έναν άλλο άνθρωπο, όσο άσχημα κι αν μου έχει φερθεί. Από τότε σκέφτομαι συνεχώς το ίδιο πράγμα. Σκέφτομαι πως ο παππούς με άκουσε. Δεν ξέρω τι γίνεται μετά το θάνατο αλλά με σκοτώνει η ιδέα ότι ο παππούς με άκουσε να λέω κάτι τέτοιο. Μου πήρε εβδομάδες για να μπορέσω να κοιμηθώ. Αισθανόμουν συνεχώς ότι ο παππούς ήταν κάπου μέσα στο δωμάτιο. Ακόμα αισθάνομαι καμιά φορά ότι βρίσκεται κάπου και με βλέπει. Με τρομάζει αυτή η σκέψη. Δεν έχω συνηθίσει ακόμα ότι δεν είναι εδώ. Νιώθω περίεργα όταν πηγαίνω στη γιαγιά, όταν κάθομαι στην πολυθρόνα του, όταν περνάω από το δωμάτιο του, όταν περνάω από το δωμάτιο του, ή όταν βλέπω τα πράγματα του στην ίδια ακριβώς θέση που τα άφησε. Τον αγαπούσα πολύ, όμως δεν αισθάνομαι ότι του το έδειξα ποτέ. Θέλω να τον κάνω περήφανο. Θέλω να ξέρω ότι θα με συγχωρήσει γι΄αυτό που είπα ή για οτιδήποτε άλλο κακό έχω πει. Εγώ το έχω κάνει. Τον έχω συγχωρέσει και αν είχα την ευκαιρία θα ήθελα απλά να τον πάρω μια αγκαλιά και να του πω ότι τον αγαπώ, γιατί δεν το έκανα ποτέ. 

Πηγή Εικόνας: www.pixabay.com

Ελευθερία

Τι είναι ελευθερία?

Δεν είναι περιστασιακή

Δεν είναι να έχεις

τα χαρτιά να λένε πως 

επιτρέπεται να βγεις λίγες ώρες εξω.

Η ελευθερία είναι να γελάς

να τρέχεις έξω στο πάρκο

Η ελευθερία είναι συναίσθημα

να νιώθεις παιδί στην καρδιά.

Η ελευθερία είναι να τρως παγωτό

γιατί μπορείς.

Να φοράς ότι γουστάρεις

γιατί το θέλεις.

Ελευθερία είναι να είσαι αυθόρμητος

να μην έχεις πάντα ένα ακριβές πλάνο.

Ελευθερία είναι να μπορείς να ακούς την δική σου φωνή

κάτω από την αδιάκοπη φωνή της Ανορεξίας.

Ελευθερία είναι δικές σου φωτογραφίες που χαμογελάς 

και γελάς διασκεδάζοντας.

Δεν είναι πιεσμένο ή αναγκασμένο

είναι στιγμές που δεν μπορούν να ξαναφτιαχτούν.

Είναι αναμνήσεις, είναι να ζεις πραγματικά 

είναι η ευκαιρία σου να νιώσεις.

Ελευθερία δεν είναι απλά μια λέξη,

είναι κάτι που δουλεύεις σκληρά να το κάνεις αληθινό.

Βλέπεις, μπορείς να κερδίσεις ελευθερία από νοσοκομεία και περιορισμούς,

μπορείς να κερδίσεις την άδεια να κάνεις μια δραστηριότητα 

που θέλεις.

Αλλά την ελευθερία την βρίσκεις μέσα σου

όταν δώσεις στον εαυτό σου δικαίωμα να αναπνεύσει ξανά.

Όταν δεν δίνεις στην φωνή μέσα σου την δύναμη να σε ελέγχει.

Όταν βρεις τον εαυτό σου στο σκοτάδι και ανάβεις πυροτεχνήματα.

Όταν νιώθεις μόνος και ζητάς συντροφιά.

Όταν κοιμάσαι μέσα την νύχτα και γελάς μέσα στην μέρα.

Όταν μπορείς να είσαι με άλλους 

Ή και μόνος,

και είσαι βέβαιος πως είσαι καλά.

Ελευθερία είναι να γελάς, να χαμογελάς, να είσαι χαρούμενος,

Αλλά και να κλαις, να μην είσαι καλά και είναι εντάξει.

Είναι να είσαι εσύ, ολόψυχα εσύ.

 

Υπογραφή: Π.Β.

Πηγή Εικόνας: https://unsplash.com

Η Θλίψη

Θα γράφω για αυτό μέχρι να μην πονάει άλλο. Έχω κρίση άγχους στον δρόμο και οι άνθρωποι περπατούν δίπλα μου και μου πήρε ένα λεπτό να καταλάβω πως είμαι αόρατη και με έκανε ορατή. Πως είμαι ακόμη ένα κορίτσι με λυπητερή ιστορία. Είσαι η μολυσμένη μου πληγή και είμαι σε ένα ασφυκτικά γεμάτο δωμάτιο στα επείγοντα που περιμένω να με εξετάσουν. «Σε παρακαλώ άσε μας να σε βοηθήσουμε, γιατί δεν μας αφήνεις να σε βοηθήσουμε:» «Σε παρακαλώ έλα σπίτι μας κα άσε μας να σε φροντίζουμε» η μητέρα μου με παρακαλά αλλά δεν νιώθω τίποτα. 

Δεν μπορώ να έρθω σπίτι μητέρα γιατί ακόμα και αν το σώμα μου είναι εκεί το μυαλό μου είναι αλλού. Μακάρι να μπορούσα να της ζητήσω συγγνώμη, συγγνώμη που ένας βιασμός έκλεψε την κόρη σου και την αντικατέστησε με μια μαύρη τρύπα που τρώει όλα τα καλά. Συγγνώμη που έπρεπε  να “θάψεις” την κόρη σου τόσο σύντομά. Συγγνώμη που δεν υπάρχει αρκετός χώρος σε αυτό το δωμάτιο και για εμένα και για την θλίψη μου. Δεν μπορώ να έρθω μαμά γιατί είμαι πάντα κάπου αλλού και όταν μου φωνάζεις το όνομα μου δεν θα απαντώ. Δεν μπορώ να έρθω σπίτι μαμά, δεν μπορείς να με βρεις, εδώ δεν μπορώ να βρω τον ίδιο μου τον εαυτό.

 

Αγαπημένε μου Εαυτέ

Αγαπημένε μου εαυτέ,
Όταν στέκεσαι μπροστά από τον καθρέφτη, τα χέρια σου γλιστράνε στο δέρμα σου.  Τα νύχια σου ποτέ δεν τα πιέζεις στην σάρκα σου, αλλά δεν κάνεις λάθος. Ποτέ δεν ήσουν ευγενική με το σώμα σου, περνούσες όλο αυτό τον χρόνο διαλύοντας τον εαυτό σου. Τσιμπάς την κοιλιά σου και παρακολουθείς μέχρι τα κόκκινα σημάδια από τα νύχια σου να εξαφανιστούν.

Αγαπημένε μου εαυτέ,
Δεν μπορείς να σταματήσεις να βλέπεις αριθμούς, μετρώντας ανάποδα στο τίποτα.  Μηδέν θερμίδες προς κατανάλωση. Μηδέν κιλά στην ζυγαριά. Ένας κύκλος, κύκλων, που καταλήγει στην μη ύπαρξη. 

Αγαπημένε μου εαυτέ,
Έμαθες πως να κάνεις πολλά πράγματα μαζί με το να μετράς θερμίδες και να διαβάζεις ταυτοχρόνως. Όταν δεν μπορούσες να μετρήσεις ανάποδα στο μηδέν, έπειθες τον εαυτό σου πως ήσουν αποτυχημένη.  Αλλά ακόμη και τις μέρες που δεν τον μαλώνεις, είσαι δυσαρεστημένη με τον εαυτό σου.

Αγαπημένε μου εαυτέ,
Το να μισείς τον εαυτό σου είναι εύκολο. Πετάς τον εαυτό σου στο κενό και παρακαλείς το σχοινί να μην κοπεί. Αλλά τι γίνεται με το να αγαπάς τον εαυτό σου και τις ατέλειες του; Αυτό είναι το ταξίδι πίσω στο βουνό. Λαβή με λαβή κάποιες φορές κρατιέσαι και από το ένα δάχτυλο. Κάθε κίνηση είναι σημαντική. Όλη σου η δύναμη  τραβάει το σώμα σου πάνω και όταν φτάσεις την κορυφή, μπορείς να δεις το ηλιοβασίλεμα ξανά.

Αγαπημένε μου εαυτέ,
Θα ανεβείς το βουνό. Τα κατάφερες ήδη. 

Η Κοκκινοσκουφίτσα

Όταν η Κοκκινοσκουφίτσα αντίκρισε τον Λύκο στο κρεβάτι της γιαγιάς της, έκανε σχόλια που θυμίζουν κατά πολύ αυτά που έχουν να αντιμετωπίσουν οι νέοι σήμερα. «Τι μεγάλα μάτια έχεις!» και «Τι μεγάλα χέρια έχεις!» έλεγε με θαυμασμό.  Όταν ο λύκος απαντάει πως είναι για να την βλέπει και να την αγκαλιάζει καλύτερα, παρέχει στους νέους, όπως η Κοκκινοσκουφίτσα, μια κριτική ερμηνεία του σώματός μας.

Ο Λύκος καθορίζει τα εξαιρετικά μεγάλά ματιά και χέρια κατά βάση της χρησιμότητας τους. Καθώς τα μεγάλα μάτια δεν είναι συνήθως κάποιου η μεγαλύτερη ανασφάλεια του, μπορούν άνετα να αντικατασταθούν με μεγάλα μπούτια, μεγάλα χέρια, μεγάλα αυτιά – οτιδήποτε κρατάει τον άλλον από το να πιστεύει πως είναι όμορφος. Αντί να εστιάζουμε στο πως να είμαστε άνετα στο σώμα μας, χρειάζεται να αλλάξουμε την συζήτηση από το πώς είμαστε στο τι μπορούμε να κάνουμε.

Πρέπει να απαντήσουμε στις ανασφάλειες με το να τους βρούμε ένα σκοπό, αντί μια δίαιτα.

Πρέπει να εστιάσουμε στην δύναμη και να δώσουμε έμφαση ότι με την δύναμη έρχεται και η ανεξαρτησία. Πρέπει να τονίσουμε ότι τα στομάχια δεν είναι για να είναι επίπεδα αλλά για να χωνεύουν φαγητό να μας δίνει δύναμη να ζούμε, να προχωρούμε, να επιδιώκουμε τα όνειρα μας.  Πρέπει να διδάσκουμε στους νέους πως όπως εκπαιδεύουμε το μυαλό μας να κάνει αυτό που αγαπά χωρίς να ανησυχεί για το πως δείχνει, μπορούμε να εκπαιδεύσουμε τα πόδια μας να μας μεταφέρουν χωρίς να χρειάζεται να υπάρχει κενό αναμεσά τους.

Αν πλαισιώνουμε την ζωή μόνο σαν μια μάχη να νιώθουμε άνετα σε ένα κόσμο που μας κρίνει από την εμφάνιση μας, δεν θα κερδίσουμε ποτέ.  Αλλά αν διδάσκουμε πως κάποιος να βλέπει την υγιεινά σαν ένα τρόπο να ζήσει πολλά χρόνια, με όλα τα σκαμπανεβάσματα, μπορεί να καταλήξουμε σε μια άλλη μάχη όλοι μαζί με ποιο δυνατούς, σίγουρους ανθρώπους. Πρέπει τα κορίτσια να τρώνε λαχανικά και φρούτα για να δουν τις γενιές μετα από τις δίκες τους και όχι για να χωρέσουν σε ένα φόρεμα. Και όλο αυτό ξεκινά όταν όλοι μας ανοίγουμε την συζήτηση με το «μπορώ» παρά με το «είμαι» και να αναγνωρίζουμε τις ικανότητες μας. 

Πρέπει να είμαστε ο κακός Λύκος στην Κοκκινοσκουφίτσα: να τονίζουμε τα μεγάλα μας μάτια και χέρια και να ενθαρρύνουμε και τους άλλους να κάνουν το ίδιο. Και τότε ίσως η Κοκκινοσκουφίτσα να προσφερθεί να μοιραστεί το φαγητό της και αυτή.

 

Μια Δύσκολη Ημέρα με την Ανορεξία

Πριν μια εβδομάδα βρήκα τον εαυτό μου κουλουριασμένο σε μια καρέκλα σε μια ομάδα στο νοσοκομείο που νοσηλεύομαι εδώ και τρείς μήνες.  Ένιωθα μόνη μου με το κεφάλι μου θαμμένο στα χέρια μου, δάκρια  να τρέχουν στο πρόσωπό μου,  προσπαθώντας να βρω λέξεις που ταίριαζαν στο πως ένιωθα εκείνη την στιγμή.  Ένιωθα λες και θα με κατάπινε ολόκληρη αυτό το τέρας της Ανορεξίας.  Ένιωθα το τέρας να με τυλίγει, τα ασφυκτικά του χέρια γύρω από το σώμα μου, να φωνάζει στα αυτιά μου και οι μόνες λέξεις που μπορούσα να ξεστομίσω ήταν «άσε με μόνη μου!»  και “γιατί δεν γίνεται να είμαι φυσιολογική;”. Αυτός ο δαίμονας μου έλεγε πως ήμουν τεράστια, αηδιαστική. Ένιωθα άβολά όλη την  ώρα, αποκαταστώντας βάρος που απεγνωσμένα χρειάζομαι για να είμαι υγιής  και δεν με αφήνει να το ξεχάσω.  

Θα έκανα τα πάντα να  βγω έξω από το δέρμα μου. Να είμαι οποιοσδήποτε άλλος εκείνη την στιγμή. Ένιωθα κουρασμένη να πολεμώ. Απογοητευμένη και θυμωμένη.  Δεν μπορούσα  να καταλάβω γιατί ήταν ακόμα τόσο προσκολλημένη ολόκληρη την αξία μου σε ένα αριθμό στην ζυγαριά ή στο μέγεθος του σώματός μου.

Σιγά σιγά προσπαθώ να μάθω ότι ο μεγαλύτερος μου αγώνας είναι εναντίον του εαυτού μου. Δεν μπορώ να αποδεχτώ ποιος είμαι στο σώμα που είμαι και με κρατάει κολλημένη στον ίδιο αυτοκαταστροφικό κύκλο.   Η Ανορεξία με έχει πείσει πως δεν μπορώ να δω τον εαυτό μου άξια, αρκετή ή αγαπητή εκτός και αν ήμουν μικρή και δεν έπιανα χώρο.  Ακόμη και αν στη καρδιά μου ξέρω πως δεν είναι αλήθεια. Με έπεισε πως όσο μικρότερη είμαι τόσο λιγότερο θα  φαίνομαι, τόσο λιγότερο βάρος θα είμαι. Θα έχω έλεγχο και θα νιώθω ασφαλής.  

Αυτή είναι μια μικρή πραγματικότητα όταν ζεις με την ανορεξία. Αυτή η εβδομάδα είναι η εβδομάδα ευαισθητοποίησης για τις διαταραχές πρόσληψης τροφής και μου είναι πολύ σημαντικό  να μιλώ για αυτό, να βοηθάω τους άλλους να καταλάβουν και να κατανοήσουν τις λανθασμένες τους αντιλήψεις. 

Οι διαταραχές πρόσληψής τροφής δεν είναι επιλογή αλλά ή ανάρρωση είναι!

 

 

LOVE HAS NO GENDER

Με λένε Gray. Ο κόσμος λέει ότι είμαι παράξενη κοπέλα. Μπορεί να έχουν δίκιο, μπορεί να έχουν άδικο. Αν με ρωτούσατε πως θα περιέγραφα τον εαυτό μου, τότε θα έπρεπε να πω τρία πράγματα για μένα: μου αρέσει ο μπλε DRUM καπνός (αρκετά βαρύς αλλά ωραίος), έχω μπόλικα τατουάζ (δεν πονάνε τόσο όσο λένε) και έχω εθισμό στους ωραίους ανθρώπους. Λέω ανθρώπους γιατί για μένα η αγάπη και ο ερωτισμός δεν έχουν φύλο. Το να είσαι 30 και bisexual το 2019 θεωρείται η καθημερινή μου ρουτίνα. Μερικές φορές αδυνατώ να με καταλάβω. Όπως θα είναι δύσκολο φαντάζομαι να με καταλάβετε και σεις, που αυτή τη στιγμή διαβάζετε την ιστορία μου.

Θυμάμαι τον εαυτό μου ως παιδί. Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε. Μου άρεσε να παίζω μπάλα, να σκαρφαλώνω σε δέντρα και να εξερευνώ το μικρό δασάκι στο χωριό μου. Είχα πάντα για συντροφιά μου το γάτο μου το Μέρκουρι που τώρα βρίσκεται πάνω από τα σύννεφα (μας άφησε χρόνους ο Μέρκουρι, ναι..) και θα παίζει κυνηγητό με τα ποντίκια στον ουρανό. Ο Μέρκουρι πάντα με καταλάβαινε. Του έλεγα όλα μου τα προβλήματα. Περίεργες οι γάτες, μα εμένα ο Μέρκουρι μου έκανε καλό. Ο παιδικός μου φίλος, λοιπόν, παρά το γεγονός ότι ήταν γάτος μπορούσε να με καταλάβει. Μπορούσε να χωρέσει μέσα στο μικρό γατίσιο του κεφάλι ότι ήμουν διαφορετική. Καταλάβαινε πάντα το γιατί δεν έπαιζα με κούκλες αλλά προτιμούσα το ποδόσφαιρο. Καταλάβαινε γιατί φόραγα φόρμες και φαρδιά,αγορίστικα,χουχουλιάρικα ρούχα αντί για φορεματάκια και φουστίτσες. Μόνο μια φορά πρέπει να μου είχαν φορέσει φόρεμα όταν ήμουν 5 και από τα νεύρα μου έπεσα μέσα σε μια λακούβα με λάσπες προς μεγάλη απογοήτευση της μητρός μου.

Μετά ήρθε η εφηβεία.Εκεί τα πράγματα άρχισαν να δυσκολεύουν.Μου έρχεται στο μυαλό εκείνη η μέρα στο φροντιστήριο, που την είδα.Θυμάμαι ακόμη τις ξανθές ανταύγειες και το μικρό ράστα κοτσιδάκι που φανέρωνε κάτι επιμελώς ατημέλητο.Εκείνη κάπνιζε, εγώ όχι. Εκείνη ήταν κουλ,εγώ σπασικλάκι. Εκείνη είχε αγόρι, εγώ τα βράδια πέθαινα από τις ενοχές μου για τα συναισθήματα μου. Στα όνειρά μου όμως μπορούσα να φανταστώ ότι κρατούσα το χέρι της χωρίς να μας κοιτάζει κανείς παράξενα. Μπορούσα να φανταστώ ότι ξύπναγα και της έφερνα πρωινό στο κρεβάτι και πως της πήγαινα λουλούδια κάθε μέρα. Για να μην πολυλογώ η φάση αυτή κράτησε 6 χρόνια και το μόνο που κατάφερα ήταν να της πάω μια φιλική τούρτα γενεθλείων όταν ήμασταν Λύκειο. Μετά χαθήκαμε. Αξίζει να σημειωθεί πως ονόμασα το σκύλο μου όπως κι εκείνη (ο καθένας με τα κολλήματα του).

Το πανεπιστήμιο με βρήκε 400 χιλιόμετρα μακριά από την πόλη που μεγάλωσα. Αυτό ήρθε σα λύτρωση. Θα έμενα επιτέλους μόνη μου, μακριά από τις φωνές του πατέρα μου και τις ιδιοτροπίες της μητέρας μου. Θα σπούδαζα αυτό που ήθελα. Θα πραγματοποιούσα τα όνειρά μου. Μα πάνω από όλα θα μπορούσα να εξιλεωθώ. Γιατί εγώ τότε σαν εξιλέωση το έβλεπα. Το να φύγω μακριά εγώ το φρικιό. Το φρικιό που οι φίλοι του το κορόιδευαν στο σχολείο επειδή δε φόραγε φορέματα και έπαιζε μπάλα. Ο πρώτος χρόνος στη σχολή που λέτε πήγε καλά.Έκανα καινούριους φίλους και γνώριζα τη μετρόπολη που λέγεται Αθήνα. Το διάβασμα είχε μείνει πίσω. Χρώσταγα μαθήματα αλλά πέρναγα καλά. Έπειτα οι καλοκαιρινές διακοπές στα Δωδεκάνησα. Ξανά μανά το χειμερινό εξάμηνο και η εξεταστική. Εγώ να βγαίνω στα μπαρ και στα κλαμπάκια και να χορεύω με τις φίλες μου. Πάντα όμως κρυμμένη πίσω από ένα ωραίο προσωπείο. Μετά από τρία,τέσσερα ποτά (έτσι για να φύγουν οι αναστολές) μπορούσα να είμαι ο εαυτός μου. Ακολούθως στο σπίτι, μεθυσμένη σε φάση “Ελα μα σιχάθηκα να διασκεδάζω”.

Τα χρόνια πέρναγαν μα εγώ δεν έπαιρνα πτυχίο. Είχα φτάσει 24 και τα μαθήματα ήταν τριψήφιος αριθμός. Διάβαζα αλλά δεν απέδιδα. Έβγαινα αλλά δεν περνούσα καλά. Το αγόρι μου με παράτησε μόλις του είπα ότι είμαι bi. Η πρώτη μου σχέση και τελείωσε τόσο άδοξα. Ξανά εγώ το φρικιό μόνη σε μια μεγάλη πόλη να ψάχνω για το άλλο μου μισό. Η κολλητή μου είχε αρχίσει να ανησυχεί. Έπινα πολύ, μεθούσα, κλεινόμουν στον εαυτό μου και δεν είχα όρεξη για τίποτα. Όλα έμοιαζαν φαύλος κύκλος,σαν επεισόδιο από την Δέκατη εντολή. Μαύρο και όχι άσπρο. Άδειο και όχι γεμάτο. Αρνητικό και όχι θετικό. Είχα κολλήσει και το ένιωθα. Με έπνιγε ένας κόμπος στο λαιμό,ο ίδιος κόμπος που με έπιασε όταν ο πατέρας μου κατάλαβε ότι είμαι διαφορετική (γιατί χαζός δεν είναι). Το είπα στους γονείς μου από το τηλέφωνο. Ανέβηκα στην πόλη μου και τους το είπα και από κοντά. Πιαστήκαμε στα χέρια με τον κύριο μπαμπά και ήταν άσχημο. Πολύ άσχημο. Η μητέρα μου έκλαιγε και είπε ότι δε θέλει να με έχει πια για κόρη της. Η συναισθηματική μου πίεση με είχε οδηγήσει σε φάση κατάθλιψης,σε πολλά νεύρα που τα ξέσπαγα κυρίως στους γονείς μου και σε αποτρόπαιη συμπεριφορά. Ο όρος μανιοκατάθλιψη μου φάνηκε ξένος στα αυτιά μου.

Μανιοκατάθλιψη; Εγώ; Χαχαχα! Μα τι είναι αυτά που μου λέτε. Μάλλον,εσείς θα είστε τρελός. Καποιός τρελογιατρός που θέλει να με ξεκάνει με τα ηλίθια χάπια του και τις ενέσεις του. Για να μην σας ζαλίζω ξανά,θα σας πω μόνο ότι μου πήρε 4 χρόνια να δεχτώ τη διάγνωση. Μου πήρε τέσσερα χρόνια να καταλάβω πως το πρόβλημα ήταν δικό μου.Πως είχα ξεχάσει ποια είμαι και πως με κατέστρεφα. Πως εγώ μισούσα τον εαυτό μου. Γιατί σε αυτόν τον κόσμο τον μικρό το χιλιομπαλωμένο,αν δεν τα βρεις πρώτα με τον εαυτό σου τότε δε θα τα βρεις με κανένα. Η ψυχοθεραπεία μου έκανε καλό. Με έκανε να καταλάβω πως για να αγαπήσεις τους άλλους πρέπει πρώτα να αγαπήσεις τον εαυτό σου. Για να μπορέσεις να φτάσεις στο σημείο να εξηγήσεις ότι ελκύεσαι και από τα δύο φύλα και πως αυτό δε σε κάνει καλύτερο ή χειρότερο από τους άλλους, πρέπει πρώτα να το δεχτείς ο ίδιος. Και το σημαντικότερο να μην αυτομαστιγώνεσαι.

Μαμά με ακούς; Συγγνώμη για τον τρόπο μου. Μπαμπά κι εσένα σε αγαπάω γιατί με μεγάλωσες και μου έδωσες την ψυχή σου. Μωρό μου κι εσένα σε αγαπάω ακόμη παρά το γεγονός ότι με πλήγωσες. Δε θα σε ξεχάσω ποτέ. Ήσουν απλά υπέροχη,εσύ και το κοστούμι που φόραγες στο πρώτο μας ραντεβού…

Στα 30 μου θεωρώ ότι έχω πετύχει πολλά. Κατάφερα να πάρω το πτυχίο μου. Κατάφερα να κάνω καινούριους φίλους, ουσιαστικούς που με αγαπάνε. Κατάφερα να τα βρω με τους γονείς μου ξανά. Το κυριότερο είναι ότι έχω μάθει να με αγαπάω. Να αγαπάω το γεγονός ότι βρίσκω σέξυ την Αντζελίνα Τζολί αλλά και το Τζέραρντ Μπάτλερ χωρίς αυτό να το θεωρώ πρόστυχο. Κατάφερα να με σέβομαι. Κατάφερα να ελέγχω τα συναισθήματά μου και να μη με τιμωρώ. Κατάφερα να βρω το θάρρος να μοιραστώ μαζί σας τη δική μου ιστορία χωρίς να ντρέπομαι. Για φαντάσου!

PS:Αγάπη μόνο!

Οι Ψυχικές Μου Διαταραχές

Βρίσκω τον εαυτό μου συνεχώς να προσπαθεί να βρει τρόπους να εξηγήσει πως είναι να έχεις ψυχικές ασθένειες. Χωρίς την πρόθεση να  μοιραστώ τέτοιες σκέψεις, συνεχίζω να νιώθω αυτή την εσωτερική ανάγκη να δικαιολογήσω την εμπειρία μου στον κόσμο γύρω μου.  Αλλά πως μπορώ να εξηγήσω κάτι τόσο περίπλοκο; Οι ψυχικές μου διαταραχές είναι τόσο στερεές και ακίνητες όσο και το μπετό στο πάτωμα, αλλά παράδοξος χαοτικές και συνεχώς μεταβαλλόμενες όπως τα πιο επικίνδυνα ύπουλα κύματα που έχεις δει.  Κάποιες φορές είναι θορυβώδες και επιθετικές, σαν εκατοντάδες κοράκια που κράζουν προσπαθώντας να πάρουν μακριά την ύπαρξη μου.  Άλλες φορές είναι ήσυχα. Τρομακτικά σιωπηλά.  Σαν  να είσαι κολλημένος σε ένα ατελείωτο τούνελ που ο μόνος ήχος που ακούς είναι η ηχώ της δικής σου φωνής που παρακαλά για παρηγοριά. 

Κάποιες φορές είναι παρόμοιο με το να είσαι παγιδευμένος κάτω από το νερό, περικυκλωμένος από δεκάδες πιράνχα. Οι περαστικοί να σε βλέπουν ασφαλείς από την στεριά δίνοντας σου συμβουλές στο πώς απλά μπορείς να βγεις στην επιφάνεια και να απεγκλωβιστείς από τα βάσανά σου. Πάντα όμως αδυνατούν να δουν το χοντρό στρώμα από πάγο πάνω από το κεφάλι σου.  Δεν γνωρίζουν για τα βάρη που είναι δεμένα στα πόδια σου και σε κρατάνε βυθισμένο όσο σκληρά και αν πολεμάς να βγάλεις το κεφάλι σου στην επιφάνεια για να πάρεις ανάσα.

Υπάρχουν στιγμές που νιώθω πως έχω πάρει φωτιά.  Τον πόνο που μπορείς να τον περιγράψεις και απάνθρωπο. Θέλω να τρέξω και να φωνάξω αλλά το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να παραμείνω ακίνητη.

Πιθανότατα το χειρότερο είναι οι ξαφνικές καταιγίδες που έρχονται από το πουθενά.  Χωρίς προειδοποίηση. Χτυπώντας δυνατά στον κορμό σου ξεκινώντας ένα εσωτερικό συναγερμό για όλους τους δαίμονες σου να ξυπνήσουν.  Είναι σε τέτοιες στιγμές πανικού και τρόμου που όλα τα τέρατα μέσα σου ενώνονται και φωνάζουν, απειλώντας την ζωή σου.  Προσπαθώντας να σε πείσουν πως δεν υπάρχει τρόπος να επιζήσεις τέτοιο φόβο.  Δεν υπάρχει ελπίδα να πολεμήσεις ενάντια σε κάτι που δεν μπορείς να δεις. Είναι απερίγραπτο συναίσθημα. Ένας πόλεμος ενάντια στον ίδιο σου τον εαυτό.

Είναι οι ψυχικά ασθενείς που πραγματικά καταλαβαίνουν πως κάτι δευτερόλεπτα μπορεί να φαίνονται αιώνες. Όταν το σαγόνι σου είναι σφιγμένο τόσο πολύ που τα δόντια σου μπορούν να ραγίσουν, όταν πιέζεις τον εαυτό σου να λειτουργήσει πάρα το γεγονός ότι ο εσωτερικός σου εαυτός είναι σε απόλυτη αναρχία. Πολεμάς κάθε δευτερόλεπτο, κάθε λεπτό και κάθε ώρα της  κάθε μέρας.

Αλλά και ακόμα όταν νιώθουμε πως χάνουμε τον πόλεμο εναντίον των ψυχικών διαταραχών, η αλήθεια είναι πως δεν τον χάνουμε. Στ’ αλήθεια κερδίζουμε.  Κάθε λεπτό που δεν τα παρατάμε. Κάθε ώρα που επιλέγουμε να συνεχίζουμε. Κάθε μέρα που διαλέγουμε να κρατάμε την ελπίδα ότι η επόμενη θα είναι έστω και λίγο καλύτερη όταν έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε το αντίθετο…νικάμε.  Κερδίζουμε με το να πολεμάμε τις μικρές μάχες, μια την φορά, λεπτό προς λεπτό, μέρα με την μέρα. Αποδεχόμαστε την κάθε στιγμή.  Είναι αυτές οι μικρές νίκες που ανέρχονται σε κάτι μεγαλύτερο, κάτι καλύτερο. Έτσι κερδίζουμε τον πόλεμο εναντίον του εαυτού μας.

Είμαστε στρατιώτες σε ένα αόρατο πόλεμο που μόνο λίγοι μπορούν να τον κατανοήσουν.  Είμαστε πολεμιστές που πολεμάμε αμέτρητες μάχες κάθε μέρα.  Και ακόμα και όταν νιώθουμε πως χάνουμε, συνεχίζουμε.  Δεν τα παρατάμε. Θυμήσου το αυτό την επόμενη φορά που θα σκεφτείς να τα παρατήσεις.  Θυμήσου πόσες μάχες έχεις κερδίσει. Ξέρω ότι ακούγεται αδύνατο, αλλά ήδη απέδειξες πως δεν είναι .

Δεν υπάρχει τίποτα πιο θαρραλέο από το να πολεμάς ένα αόρατο πόλεμο με τον εαυτό σου.  Αν μπορούμε να επιβιώσουμε αυτές τις στιγμές που τα τέρατα ξυπνούν και ο πόνος είναι αβάστακτος και ο φόβος πιο αληθινός και από την ίδια σου την αντανάκλαση, μπορούμε να νικήσουμε. Θα νικήσουμε. 

Τα 42.195 Μέτρα του Μαραθωνίου Δρόμου

Ο Μαραθώνιος δρόμος είναι μια δοκιμασία . Ο Μαραθωνοδρόμος δοκιμάζει να περάσει έξω από το φωτισμένο δωμάτιο όπου στεγάζονται οι ψυχοσωματικές του αντοχές , να κλείσει οικειοθελώς την πόρτα και να σταθεί στο σκοτάδι . Και καλείται , όχι μόνο να μην τρομάξει από το σκοτάδι , αλλά και να το νικήσει .

              Για να γίνει κάποιος Μαραθωνοδρόμος , εκτός από τις προφανείς «φωτεινές»  αρετές που πρέπει να διαθέτει ( αυτοπειθαρχία , στοχοπροσήλωση , υπομονή ) οφείλει να συγκεντώνει στην προσωπικότητά του και ορισμένες «σκοτεινές» συνιστώσες ( εσωτερικότητα , ικανότητα ακαριαίας συναισθηματικής αναδρομής , νοοτροπία αυτοεξόντωσης ) Προσοχή ! Δεν πρέπει να συγχέουμε την νοοτροπία αυτοεξόντωσης με την νοοτροπία αυτοκαταστροφής , είναι  ΤΕΛΕΙΩΣ διαφορετικές μεταξύ τους . Αυτοκαταστροφή είναι να ξενυχτάς  στα μπουζούκια , να πίνεις νοθευμένα ποτά και να καπνίζεις αριμανιωδώς πλήττοντας τον εαυτό σου . Στην αθλητική αυτοεξόντωση δεν πλήττεις τον εαυτό σου , τον περνάς δια πυρός και σιδήρου για να τον κάνεις καλύτερο .   Η αυτοεξόντωση είναι μια υψηλής ψυχικής αισθητικής έκφραση άδολης δοτικότητας , είναι η αναγκαία προαπαιτούμενη συνθήκη για προσφορά  . Είναι το αυτόβουλο , ιδιωτικά πυροδοτούμενο σμπαράλιασμα κάθε φάσης και επίφασης του ΕΓΩ με στόχο την εκπλήρωση κάτι ανώτερου .
                  Τα 42.195 μέτρα του Μαραθωνίου δρόμου , απαιτούν από τον δρομέα , όχι μόνο να έχει βιώματα αλλά και να τα έχει τακτοποποιήσει . Αυτή είναι και η εξήγηση γιατί είναι τρομερά δύσκολο να γίνει κάποιος Μαραθωνοδρόμος πριν τα 30 του χρόνια . Οι Μαραθωνοδρόμοι δεν τρέχουν μόνο με τα πόδια τους , τρέχουν και με το πνεύμα τους . Αλίμονο αν έτρεχαν μόνο με τα πόδια τους ! Τα πόδια λυγίζουν , το πνεύμα ποτέ !
               Αν περιμένατε να σας εκθειάσω τις σωματικές αντοχές ενός Μαραθωνοδρόμου , θα σας απογοητεύσω . Οι σωματικές αντοχές είναι αστείες ! Μετά από τα πρώτα 30 χιλιόμετρα συνεχόμενου τρεξίματος , οι αρθρώσεις τσιμεντοποιούνται , η όραση θολώνει , ο θώρακας βράζει , η αναπνοή γίνεται άναρχη και βαριά , όλα τα αγγεία του κορμιού κοχλάζουν και φεγγίζουν , η καρδιά χτυπά τόσο δυνατά λες και είναι έτοιμη να σπάσει , όλοι οι μύες του κορμιού ουρλιάζουν από τον πόνο , τα πόδια πρήζονται και έχουν ήδη γεμίσει με φουσκάλες και αιματώματα , το λαμπάκι της «βενζίνης» έχει ανάψει , στο ντεπόζιτο έχουν μείνει μόνο αναθυμιάσεις καυσίμων..
            Τότε ακούγεται η πόρτα που κλείνει και ο Μαραθωνοδρόμος εισέρχεται στο σκοτάδι . Εκείνη την ώρα , όλες οι ίνες της ύπαρξης του τον παρακαλάνε να εγκαταλείψει , κάθε κύτταρο του κορμιού του φωνάζει « παράτησέ τα !» . Είναι η ώρα της ΑΠΟΛΥΤΗΣ μοναξιάς για τον Μαραθωνοδρόμο . Είναι η ώρα που τον έχει εγκαταλειψει ακόμα και ο ίδιος του ο εαυτός ! Κι όμως , κάτι μαγικό συμβαίνει , η ψυχή διατάζει το σώμα! Ο Μαραθωνοδρόμος ανακαλεί στην μνήμη του εικόνες από το παρελθόν , στιγμές όπου ένιωσε πολύ δυνατά . Θυμάται την εκδρομή που πήγε με το κορίτσι που αγάπησε , θυμάται τα λόγια που αντάλλαξε στον θάλαμο κάποιου νοσοκομείου με τον νοσηλευόμενο γονιό του , την παραμονή ενός πολύ σοβαρού χειρουργείου , θυμάται την παρέα του φίλου που δεν ζει πια. Και τότε , όλες αυτές οι μνήμες μπαίνουν στην υψικάμινο της υπερπροσπάθειας , καίγονται λυτρωτικά και μετουσιώνονται σε ΠΕΙΣΜΑ ! Η στιγμή αυτή είναι επική , δεν υπάρχουν λόγια για να σας την περιγράψω .Το σύστημα επανεκκινεί και όλα παίρνουν τον δρόμο τους : αυτόν που οδηγεί στον τερματισμό . Από το σημείο αυτό και μετά η μάχη εσωτερικοποιείται και γίνεται αυστηρά προσωπική .
            Κάποιος είχε γράψει ότι το πολεμικό ήθος ενός στρατιώτη φαίνεται από αυτά που κάνει στην μάχη όταν αρχίσει να πονάει . Η μάνα μου , μού έχει διδάξει ότι οι ενάγωγοι άνθρωποι όταν υποφέρουν βγάζουν καλοσύνη . Οι Μαραθωνοδρόμοι όταν υποφέρουν κατά την διάρκεια του αγώνα βγάζουν αλληλεγγύη . Είναι συγλονιστική η συντροφικότητα που επιδεικνύουν οι αθλητές μόλις δουν έναν συνάδελφο Μαραθωνοδρόμο να σωριάζεται στην άσφαλτο , κάτι που δεν είναι καθόλου σπάνιο , ειδικά μετά το 35Ο χιλιόμετρο . Έτσι θα έπρεπε να ζούμε τις ημέρες μας και τις νύχτες μας , όλοι μας , βλέποντας τους συνανθρώπους μας ως συνοδοιπόρους και όχι ως αντιπάλους ! Οι Μαραθωνοδόμοι δεν ανταγωνίζονται , οι Μαραθωνοδρόμοι συναγωνίζονται . Ο Μαραθωνοδρόμος δεν βλέπει ως αντίπαλο ούτε τον συναθλητή του , ούτε το χρονόμετρο , ούτε τον όγκο των χιλιομέτρων που έχει ακόμα να διανύσει .       Ένας Μαραθωνοδόμος έχει καταλάβει ότι ο μόνος αντίπαλος που πρέπει να νικήσει είναι ο ίδιος του ο εαυτός και αυτό είναι ΜΕΓΙΣΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΖΩΗΣ ! Ο Μαραθώνιος δρόμος είναι ένα σχολείο. Χαρίζει αταραξία και διδάσκει τον Μαραθωνοδρόμο να δέχεται τον πόνο με αξιοπρέπεια , με χαμόγελο!
              Αν νομίζετε ότι προσπαθώ να ωραιοποιήσω την διαδικασία του συνεχόμενου τρεξίματος για 42 χιλιόμετρα η οποία στα μάτια πολλών φαντάζει ως «βάρβαρη» και «απάνθρωπη» , τότε σας καλώ να έρθετε του χρόνου στο Καλλιμάρμαρο και να κοιτάξετε τα πρόσωπα των Μαραθωνοδρόμων καθώς σέρνουν τα μηνυματοφόρα τους κορμιά λίγα μέτρα πριν τον τερματισμό . Παρατηρήστε πόσο ευτυχισμένοι είναι ! Είναι ευτυχισμένοι γιατί αν και βρέθηκαν στο σκοτάδι , είδαν με την φλόγα της ψυχής τους τον δρόμο για να γυρίσουν πίσω . Είναι ευτυχισμένοι γιατί κόμισαν ένα μήνυμα στις οικογένειες και τους φίλους τους , το ιερό μήνυμα ότι δεν ΠΡΕΠΕΙ ΠΟΤΕ ΝΑ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΟΥΜΕ  ΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ , ΟΣΟ ΚΙ ΑΝ ΠΟΝΑΜΕ ! Είναι ευτυχισμένοι γιατί νίκησαν τον εαυτό τους , και αυτός είναι ο άθλος , όχι τα 42 χιλιόμετρα !! Και είναι ευτυχισμένοι που νίκησαν τον εαυτό τους γιατί αυτός που νίκησε τον εαυτό του έγινε ανίκητος από τους άλλους .
          Έχετε νιώσει ποτέ ότι ένας αγαπημένος σας άνθρωπος που έφυγε από την ζωή , σας προστατεύει ? Προσωπικά το νιώθω κάθε μα κάθε φορά που τρέχω Μαραθώνιο . Ο Παναγιώτης , Ο Νίκος , Η Εύη και η μικρή Ντουσάνκα πάντα θα είναι εκεί , στις δύσκολες δρομικές στιγμές , να μου υποδεικνύουν πού είναι ο διακόπτης που ανάβει το φως και να μου λένε « τα πας περίφημα , συνέχισε έτσι , λίγο ακόμη έμεινε».
      Στη ζωή υπάρχουν αμέτρητοι «Μαραθώνιοι» δρόμοι , δεν υπάρχει μόνο ο τρεξιματικός . Μαραθώνιο «τρέχει» και ο βιοπαλαιστής-πατέρας που κόβει από τον ύπνο του για να εξασφαλίσει το γάλα των παιδιών του . Μαραθώνιο «τρέχει» και η ηρωίδα-μάνα που αφιέρωσε την ζωή της στο παιδί της που γεννήθηκε με ασθένεια . Μαραθώνιο τρέχουν και όσοι ζουν ολομόναχοι , ξεχασμένοι από θεούς και συνανθρώπους . Μαραθώνιο τρέχουν και όσοι πίστεψαν και προδόθηκαν και τώρα δίνουν αγώνα για να αγαπήσουν και πάλι τον εαυτό τους . Μαραθώνιο ΨΥΧΗΣ τρέχουν και οι γονείς που έθαψαν παιδί τους .
                            Σε όσους από εσάς αυτήν την περίοδο «τρέχετε» κάποιον «Μαραθώνιο» , εύχομαι μέσα απ΄την ψυχή μου ΠΕΡΗΦΑΝΗ ΠΟΡΕΙΑ και καλό τερματισμό.  
 

Πηγή Εικόνας: ichope run

Άλκης Ψυχογυιός

Οδοντίατρος – Χειρουργός – Υπερμαραθωνοδρόμος

Τηλ: 6944732599

Email: alkis_psyhogios@yahoo.gr

Λίγη Ελπίδα!

Σιγά, σιγά έπεσα

στα βάθη της κόλασης,

ένα γεύμα παραλείφθηκε, ένας τοίχος χτίστηκε,

ένα ακόμα χάπι, ένας κανόνας τροποποιήθηκε.

Οι αδιάκοπες φωνές,

της φωνής μέσα στο κεφάλι μου,

κάνε αυτό, κάνε εκείνο.

Ένας σκλάβος του κεφαλιού μου.

Αλλάζοντας συνέχεια στόχους που

κυνηγώ και κυνηγώ και κυνηγώ

με ελπίδες να ησυχάσουν οι φωνές,

οι σκέψεις να επιβραδύνουν τον ρυθμό τους.

Αλλά ποτέ δεν συμβαίνει,

ποτέ δεν κάνω αρκετά

και πριν το καταλάβω

κατακλύζομαι.

Και νιώθω πως είμαι πίσω στην αρχή

με πρόσθετη την ενοχή της αποτυχίας.

Τα βάζω με τον εαυτό μου.

Γιατί δεν είναι τίποτα αρκετό?

Ονειρεύομαι την μέρα που θα είμαι ελεύθερη από αυτό.

Εύχομαι η μέρα να έρθει,

που το φαγητό δεν θα είναι εχθρός

και η ζωή θα περιέχει την λέξη διασκέδαση. 

Αλλά είναι δύσκολο όταν συνέχεια βλέπεις μπλε

και όλοι σου φωνάζουν «είναι κόκκινο» να τους πιστέψεις.

Εκεί που όλα σου φαίνονται τόσο πραγματικά

να πας εναντίον του κεφαλιού σου.

Είμαι σε ένα σημείο που δεν έχω επιλογή,

στην πραγματικότητα και στο κεφάλι μου

τίποτα δεν κάνει νόημα πλέον.

Αντιμετώπισα πολλά,

δεν είμαι εκεί που θα ήθελα

αλλά είμαι πολύ μακριά από εκεί που ξεκίνησα

και πραγματικά, 

θα κρατήσω την γνώση,

ότι πάρα τα 10 βήματα πίσω,

έχω είδη προχωρήσει 1,000 μπροστά.

Η φλόγα δεν έσβησε, 

αλλά αυτό αποδεικνύει πως…

Έχω την δύναμη και το κουράγιο

άλλα κάποιες φορές χάνεται για λίγο,

και χρειάζομαι βοήθεια.

Η ανάρρωση δεν είναι τέλεια,

αλλά ούτε κι εγώ

και δεν θα το προσποιηθώ.

 

Συγγραφέας: Η Ελπίδα