Category: <span>ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΣΑΣ</span>

Στην εποχή των social media και στην εποχή της εικόνας το ποια πραγματικά
είμαι, καμιά φορά μπερδεύεται, συγκρίνεται και χάνεται στο ‘’τέλειο’’. Σε μια
κοινωνία που προτάσσει τον ανταγωνισμό και τα υψηλά νούμερα για το αν το
έργο κάποιου αξίζει, η εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας αποθαρρύνεται
και αρχίζουμε να αμφιβάλλουμε για το αν έχουμε αυτό το κάτι που αξίζει να
βγει προς τα έξω. Ένας κικεώνας σκέψεων αρχίζει να μας καταβάλει και
άλλοτε κάποιους να μας σταματά από το παιχνίδι και άλλοτε κάποιους να μας
πεισμώνει να αναπροσαρμόσουμε την στρατηγική μας.

Στο ταξίδι μου να γνωρίσω τον εαυτό μου και να θεραπεύσω το μικρό παιδί μέσα μου
συνειδητοποιώ πως το μυαλό μου μένει σε εκείνη ακριβώς την πεποίθηση που
κάποτε πίστεψα για μένα. ‘’Δεν είμαι αρκετά καλή’’. Μια φράση που πληγώνει
βαθιά, που με κάνει να σκέφτομαι υπο το πρίσμα της έλλεψης και όχι των ίσων
ευκαιριών και δυνατοτήτων, σα να είμαστε μέσα σε ένα τρένο και να υπάρχει
ο διαχωρισμός του economy και του business class.

Εκεί λοιπόν, που το scroll στο Tik Tok φέρνει μπροστά μου όλα εκείνα που θα ήθελα να είμαι, όλα εκείνα
που δεν είμαι ή που μάλλον προσπαθώ να κατακτήσω, εκεί που τα μάτια μου
αντικρίζουν την εικόνα μα στην ουσία μεταφράζουν τα δικά μου
συναισθήματα εκεί λοιπόν, το ταξίδι μου κάνει στάσεις. Στάσεις για καμιά
ώρα, μπορεί και δυο, καμία φορά το τοπίο είναι θολό και τα συναισθήματα
ανάμεικτα και η στάση μπορεί να κρατήσει και μέρα ολόκληρη μα η συνείδηση
μου ξυπνάει κ έρχεται τελικώς να μου υπενθυμίσει πως ο προορισμός του
κάθε ανθρώπου είναι μόνο δικός του. Μπορεί να είναι κοινός, μπορεί η
χρονική στιγμή να είναι διαφορετική, μπορεί κάποιοι άνθρωποι να μπουν στις
ενδιάμεσες στάσεις και τελικώς να μας καθυστερήσουν.

Ναι το business class των τρένων με τις μεγαλύτερες ανέσεις και τα προτερήματα μπορεί να φτάσει
πιο γρήγορα σε εκείνον τον προορισμό σε σύγκριση με το economy class και
τη μεγαλύτερη ταλαιπωρία αλλά σε μια κοινή πορεία η αυθεντικότητα αποκτά
ξαφνικά άλλη σημασία και άλλη δυναμική και μόνο λίγοι καταφέρνουν τελικά
να την νιώσουν. Οι σκέψεις αλλάζουν κατεύθυνση και ότι έχει κερδηθεί δίπλα
στον αυθεντικό εαυτό γίνεται ένα πλατύ – σε σχήμα φρίσμπυ χαμόγελο που
φτάνει μέχρι τα αυτιά. Και εκείνο το δάκρυ της υπερηφάνειας αρχίζει να κυλά
σιγά σιγά και να στέκεται στο κόκκινο μάγουλο δίνοντας σου το πιο όμορφο
συναίσθημα που μπορείς να νιώσεις ποτέ για τον εαυτό σου.

Και κοίτα να δεις που στο τέλος θα ευχαριστείς ακόμα και εκείνους τους ανθρώπους που
εμφανίστηκαν στο τικ τοκ σου και δεν ένιωσες σαν αυτούς άλλα σε έκαναν να
αναζητήσεις και να ανακαλύψεις την δική σου ιδιαιτερότητα…

Σήμερα ήταν τα γενέθλιά μου και πήγα να δω στο σινεμά την ταινία μιούζικαλ «Wicked: For Good». Οι στίχοι του τραγουδιού «For Good» με συγκίνησαν ιδιαίτερα. Τα λόγια «I’ve heard it said that people come into our lives for a reason, bringing something we must learn. And we are led to those who help us most to grow, if we let them and we help them in return» με άγγιξαν βαθιά και από την ώρα που τα άκουσα σκέφτομαι πόσο ευγνώμων είμαι για τους ανθρώπους που έχω γύρω μου οι οποίοι με έχουν διδάξει τόσα πράγματα και η θεραπεύτρια μου είναι μία από αυτούς. Η ψυχοθεραπεία με βοήθησε να αγαπήσω όλα τα κομμάτια του εαυτού μου όσο τα ανακάλυπτα. Μου έδωσε τα εφόδια να ξεπεράσω τις δυσκολίες που αντιμετώπιζα.

Το ταξίδι ξεκίνησε με τη γυαλιστερή βιτρίνα που συνειδητοποίησα ότι ήταν εξουθενωτικό να συντηρώ τέλεια. Το βουνό το οποίο ήθελα τόσο πολύ να ανέβω που σχεδόν γκρεμοτσακίστηκα. Τη μεγάλη  σκιά που με έκανε να χάσω προσωρινά τα χρώματά μου. Έπειτα ήρθαν οι τρικλοποδιές που έβαζα στον εαυτό μου. Βόμβες που άφησαν πληγές γιατί ακόμη δεν είχα εγχειρίδιο αφοπλισμού τους. Μεταμορφώσεις, επαναπροσδιορισμοί, αποχωρισμοί. Όλα αυτά με μια σφιχτή γραβάτα να έρχεται και να φεύγει, να σφίγγει και να χαλαρώνει.

Ακολουθούν δύο ποιήματα που έγραψα μέσα σε αυτό το διάστημα. Το πρώτο θεωρώ ότι είναι το πιο σκληρό και ωμό κείμενο που έχω γράψει και αντιπροσωπεύει μια από τις πιο δύσκολες περιόδους της ζωής μου (Trigger warning: θέματα βίας). Το δεύτερο παρουσιάζει την ελπίδα, είναι η υπόσχεση ότι η μπόρα θα κοπάσει κάποια στιγμή και θα εμφανιστεί ξανά ο ήλιος που κρυβόταν, ότι τα πράγματα μπορούν να γίνουν καλύτερα, αρκεί πρώτα να το πιστέψεις.

Επανένωση

Σήκωσα τα βλέφαρα και ήσουνα μπροστά μου

Σε αντίκρισα ακάλεστη στο σώμα μου να μπαίνεις

Με πείσμα και με θέληση με κάρφωσες στο στρώμα

Και για ώρες ατελείωτες με έκανες δική σου

Σου έλειψα μου είπες με μία μαύρη έκφραση

Και βρήκες μια λεπίδα σκουριασμένη και συνέχισες:

«Αυτό σου το κενό με φωλιάζει τόσο τέλεια

Για αυτό, λοιπόν, επέστρεψα να μπω για να κρυφτώ»

Με το ένα χέρι έκοβες και με το άλλο άνοιγες

Κοφτά, μηχανικά, ρομποτικά, μελετημένα

Δεν πήρες για απάντηση ούτε μία κραυγή

Σε άφησα ελεύθερη να κάνεις ό,τι θέλεις

Εισχώρησες τελειωτικά στον κούφιο μου εαυτό

Και έμειναν ως ένδειξη το αίμα και οι πληγές

Συγγνώμη που σε κράτησα πολύ να περιμένεις

Όταν το αναπόφευκτο ήταν να είσαι εγώ

Λάμψη του φωτός

Αβίαστο συναίσθημα χαράς με κατακλύζει

Χαμένο κάπου, κάποτε και μήνες ξεχασμένο

Ο ήλιος φανερώθηκε με γλύκα ξεχειλίζει

Και πέφτουν οι αχτίδες λαμπερές στο μέτωπό μου

Κοιτώ μπροστά τα ήρεμα νερά και αναπνέω

Μια σκέψη έρχεται στον νου μου τέτοια ώρα

Θαρρώ πως γεύομαι μια δόση ελευθερίας

Και πως προετοιμάζομαι να βγάλω πια φτερά

Τα μάτια στάζουν δάκρυα μα μ’ αγαθή αιτία

Υπέρμετρη ανακούφιση γεμίζει την καρδιά μου

Το βλέμμα ανυψώνω προς το αιώνιο φως

Και με ανοιχτά τα χέρια κοιτώ και τραγουδώ:

«Χάρη σε αυτή τη λάμψη υπάρχω, είμαι, ζω!

Χάρη σε αυτή τη λάμψη μπορώ και αγαπώ!

Με τόσο εγκαρτέρηση το σκότος το πολέμησα

Καθώς θαμμένη μέσα μου σε είχα οδηγό…»

Νιώθω πολύ όμορφα που μπορώ να πω ότι το πρώτο ποίημα μοιάζει πλέον πολύ μακριά μου. Νιώθω περήφανη για αυτό. Όποιος λέει: «Μεγάλο δώρο στον εαυτό σου είναι η ψυχοθεραπεία» έχει δίκιο. Κοιτάω πίσω με περισσότερη αποδοχή και μπροστά με περισσότερη σιγουριά!

Για την Κατερίνα …

Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας… 10.10.2023

Σκοπό της Παγκόσμιας Ημέρας Ψυχικής Υγείας αποτελεί η ενημέρωση και η ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης για τις ψυχικές νόσους, καθώς και η προώθηση της πρόληψης και της θεραπείας. Η ψυχική υγεία δεν αναφέρεται μόνο σε ανθρώπους που δεν έχουν διαγνωστεί με κάποια ψυχική διαταραχή. Αναφέρεται σε όλους όσους μπορούν να αξιοποιήσουν τις δυνατότητές τους ώστε να ανταπεξέλθουν στις δυσκολίες της ζωής τους και παράλληλα να έχουν τη δυνατότητα να αποτελούν ζωτικά και παραγωγικά μέλη της κοινωνίας. Κάποιες φορές, λοιπόν,  δημιουργείται μια απορία: για εκείνους τους ανθρώπους που υποφέρουν, που είναι τα «δύσκολα» περιστατικά, εκείνους που δεν έχουν διαγνωστεί μόνο με μία ψυχική νόσο αλλά πραγματικά ζουν μια ζωή σαν τη Λερναία Ύδρα… νομίζεις ότι αντιμετωπίζεις ένα πρόβλημα και ξαφνικά έχουν εμφανιστεί άλλα δέκα ακόμα πιο δύσκολα, υπάρχει άραγε επαρκής πρόληψη και φροντίδα της ψυχικής υγείας σε παγκόσμιο επίπεδο?

Η Κατερίνα… το «μικρό μου τέρας» όπως συνήθιζα να λέω στο τέλος της συνεργασίας μας και εκείνη ήξερε πια τι σημαίνει ακύρωση και τι σημαίνει αποδοχή. Η Κατερίνα έφυγε πριν λίγους μήνες και ακόμα δυσκολεύομαι να το πιστέψω και να το αποδεχθώ…

Συνηθίζουμε να λέμε τα ωραία μας οι θεραπευτές και αποφεύγουμε μερικές φορές να λέμε τα δύσκολά μας. Κι έτσι σήμερα αποφάσισα να χαιρετήσω την Κατερίνα και προσωπικά. Σήμερα γιατί? Γιατί είναι μια συμβολική ημέρα φροντίδας προς όλους μας, αλλά αυτή η φροντίδα δεν κατάφερε να την κρατήσει εκείνη σε αυτή τη ζωή. Δεν κατάφερε να την κρατήσει τώρα που φώναζε με όσες δυνάμεις είχε ότι χρειαζόταν βοήθεια. Τώρα που έλεγε ότι ναι πια θέλει να ζήσει! Μια βοήθεια που δυστυχώς δεν βρήκε επαρκώς σε κανένα από τα αρκετά μέρη που απευθύνθηκε για αυτή την κατάλληλη βοήθεια (στο εσωτερικό και το εξωτερικό).

Θα θυμάμαι εκείνο το απόγευμα Κυριακής που καθόμουν επιτέλους χαλαρή και ξαφνικά χτύπησε το τηλέφωνο. Κατερίνα έχασες τη μάχη… ΣΟΚ! Είναι δυνατόν?! Στην αρχή δεν μπορούσε το μυαλό μου να επεξεργαστεί την ακρίβεια αυτής της πληροφορίας. Πόνος… είχα χρόνια να προσπαθώ τόσο πολύ να σταματήσω τα δάκρυα από τα μάτια μου. Θυμός! Το ήξερα! Το έλεγα… προσπαθούσα να ειδοποιήσω αλλά δεν ακουγόμουν. Δεν ακουγόμουν? Ακουγόμουν? Μπορούσα? Δεν μπορούσα όντως να κάνω κάτι? Δεν μπορούσαμε όντως να κάνουμε κάτι? Δεν ακουγόταν εκείνη? Υπήρχαν λύσεις? Δεν υπήρχαν? Θυμώνω με μένα? Πόσο υπεύθυνη ήμουν ή υπήρξα άραγε? Μα δεν ήμουν πια θεραπεύτριά της… Κι όμως… ενοχές… δικαιολογημένες ή μη? Δεν ξέρω αν μπορώ να απαντήσω με σιγουριά… Απογοήτευση… Ματαιότητα… Θλίψη… Κενό… Και όλα αυτά σηματοδοτούν την ΑΓΑΠΗ την πραγματική κατά την ταπεινή μου άποψη.

Ξέρω ότι έκανα το καλύτερο που μπορούσα, και ίσως κατά περιόδους να ξεπέρασα και τον εαυτό μου για να είμαι ειλικρινής, αλλά δεν ξέρω αν ήταν όντως αρκετό. Από εκείνο το απόγευμα έχω κλάψει πολλές φορές, έχω νιώσει θυμό πολλές φορές, έχω αποφύγει να το συζητήσω πολλές φορές, έχω αποφύγει να πάρω κάποια τηλέφωνα… Γιατί? Γιατί δυσκολεύομαι να δεχτώ τη συγκεκριμένη απώλεια… Και ξέρεις τι γίνεται μετά? Έρχεσαι στον ύπνο μου, βλέπω τα χαμογελαστά σου μάτια και μου λες… «μην ανησυχείς “T” είμαι καλά», και μετά ξανακλαίω… και ξεχνιέμαι… και μπαίνω στην καθημερινότητα γιατί η ζωή αυτό κάνει… και μετά σκέφτομαι θα έρθει η στιγμή που θα σε χαιρετήσω με έναν τρόπο από τους λίγους που σου αξίζουν αν και δεν υπάρχει κανείς τόσο κατάλληλος όσο πραγματικά άξιζες. Ήταν όμως ένας τρόπος κομβικός στην επικοινωνία μας… οι φωτογραφίες και τα κείμενα που πάντα ανταλλάσσαμε οι δυο μας…

Πάντα ως θεραπεύτρια μοιράζομαι μια αλήθεια μου με τους θεραπευόμενούς μου: ότι μαθαίνω μέσα από τις ιστορίες τους με τα χρόνια, κρατώ τι μου διδάσκει η κάθε ιστορία, ποιο είναι το νόημα των προβλημάτων στη ζωή μας, ότι κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και δεν χωρά σε κουτάκια διαγνώσεων, και έτσι προσπαθώ να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος. Παροτρύνω τους θεραπευόμενούς μου όταν κλείνουν οι θεραπείες να θυμούνται ότι η πόρτα παραμένει ανοιχτή αν θελήσουν να μοιραστούν κάποτε κάτι δικό τους, και δηλώνω αυθεντικά ότι θα ήταν χαρά μου να μαθαίνω νέα τους. Η Κατερίνα λοιπόν όσο υπήρξε θεραπευόμενή μου, αλλά και κλείνοντας τη θεραπεία, επέλεξε να κρατά την πόρτα ανοιχτή ανά τα χρόνια, τους μήνες ή και τις εβδομάδες ενίοτε εάν το είχε ανάγκη. Υπήρχε ελευθερία, σεβασμός στα όρια, αυθεντικότητα, ειλικρίνεια στην επικοινωνία και από τις δύο πλευρές. Και θαύμασα σε εκείνη ότι έμαθε να χτίζει αληθινές σχέσεις νικώντας πολλούς από τους φόβους της για εγκατάλειψη και απόρριψη.

Κατερίνα, «μικρό μου τέρας», σου είχα υποσχεθεί ότι δεν θα σε άφηνα αλλά δεν είμαι σίγουρη αν τελικά «σε άφησα». Γιατί γνώρισα καλά τους δαίμονές σου, περπάτησα μαζί σου και θα είμαι πάντα ευγνώμων για όλα όσα μου έμαθες. Ένιωσα στην κοινή μας πορεία νομίζω όλα τα συναισθήματα: πόνο, θυμό, αγωνία, φόβο, συγκίνηση, περηφάνεια, αγάπη, θαυμασμό, χαρά, θλίψη, ενοχές, άγχος, τρόμο, οργή, τρυφερότητα, ζήλια. Μου θύμισες τι σημαίνει «πείσμα να τα καταφέρω», μα πάνω από όλα απέδειξες τι μπορεί να πετύχει ένας άνθρωπος όταν έχει κίνητρο και στόχους. Απέδειξες πόσο σημαντικό είναι να έχουμε κάποιους που μας αποδέχονται όπως ακριβώς είμαστε, και να μας το δείχνουν αποτελώντας το καύσιμό μας για να συνεχίζουμε να παλεύουμε. Τι ισορροπία ε? Και πόση ειρωνεία να φεύγεις όταν πια δεν θες να φύγεις και παλεύεις με όσα σου έχουν μείνει να μείνεις σε αυτήν εδώ τη ζωή…

Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ… Για όλα όσα ήσουν, για όλα όσα θα είσαι πάντα εκεί για μένα, γύρω μου, στο μυαλό μου, στην καρδιά μου. Γιατί κάποιες φορές οι άνθρωποι γινόμαστε ΠΙΟ Άνθρωποι μέσα από άλλους ανθρώπους.

Ευγνωμονώ που πρόλαβα λίγες μέρες πριν φύγεις να σε ακούσω στο τηλέφωνο και να σου πω πως Σ Αγαπώ κι εγώ… Λυπάμαι για όσα δεν μπόρεσα να κάνω για σένα…

Καλό ταξίδι καλό μου φωτεινό αστέρι… Εύχομαι όπου κι αν βρίσκεσαι να είσαι όντως χαρούμενη, απελευθερωμένη από όλα τα φαντάσματα που σε κυνηγούσαν και έχασες αυτήν εδώ τη μάχη… Φρόντισες να μου έχεις αφήσει μεγάλη κληρονομιά…

Σε χαιρετώ με ένα κολάζ από εικόνες σου… Στο κέντρο επέλεξα να τοποθετήσω αυτή με την οποία με χαιρέτησες κλείνοντας τη θεραπεία πριν χρόνια, τη μοναδική με χρώματα. Συνεχίζω μαθαίνοντας να ζω με την απώλειά σου. Καλό ταξίδι με το πολύχρωμο αερόστατό σου… Μου λείπεις…

“Your T”.

Σε αγαπώ!

Κάποτε συνήθιζες να είσαι ντροπαλός. Σε κανέναν μας δεν μίλαγες και ήσουν μόνος.

Όταν ο φίλος μου, μου έλεγε: “Άστον, μην του λες να έρθει κοντά.”, ένιωθα άσχημα και δεν μπορούσα να δεχτώ τα λόγια του αυτά.

Έτσι, πήρα την απόφαση να σου μιλήσω. Κοντά μας ήθελα να έρθεις, ακόμα και αν μου έπαιρνε ώρες ώστε να σε πείσω.

Όταν σε ρώτησα ποιο ήταν το όνομα σου για να το θυμάμαι, ήξερα πως μεταξύ μας τα πράγματα καλά θα πάνε.
Όσο πέρναγαν οι μέρες ερχόμασταν πιο κοντά και σε δέχτηκαν στην παρέα μας. Πόσο πιο χαρούμενη μπορούσα να ‘μαι πια;

Πέρασαν δύο χρόνια. Κολλητοί φίλοι είχαμε γίνει και παραμείναμε μαζί στα δύσκολα και στα εύκολα, στην άνοιξη και στα χιόνια.

Η καρδιά μου όμως, είχε ξεκινήσει να σε παίρνει με άλλο μάτι. Από τότε, κάθε φορά που σε έβλεπα πιο γρήγορο γινόταν το χτυποκάρδι.

Ήθελα να σε έχω όλο δικό μου.. και το ίδιο μου έδειξες και εσύ. Έτσι, το επόμενο καλοκαίρι που μας ήρθε, έγινες το πρώτο μου φιλί.

Ο τρόπος που μου χάιδευες τα μαλλιά, το πώς μου κράταγες το χέρι σφιχτά και όταν με έπαιρνες αγκαλιά.. ένιωθα ότι ζούσα μέσα σε όνειρο. Επικρατούσε ευφορία γλυκιά.

Μα.. δύο χρόνια μετά, η καρδιά σου άνηκε κάπου αλλού πια. Σαν να μην υπήρξαν όσα ζήσαμε μαζί. Η κατάληξη που περίμενα δεν ήταν αυτή..

Η αλήθεια είναι πως δεν είχα θέμα στην αρχή. Χάρηκα για εσένα και ο καθένας μας προχώρησε στην δική του την ζωή.. μα το γεγονός ότι δεν μου μιλούσες πια, μου ράγισε την καρδιά.

Έγινες απέναντι μου πιο σκληρός. Όποτε προσπαθούσα να σου πιάσω την κουβέντα το έπαιζες μουγγός. Σε νευρίαζε όταν σε κοίταγα και νόμιζες ότι ζήλευα επειδή δήθεν σου “κοίταζα” το κινητό.

Δεν υπήρχα στον δικό σου κόσμο. Με είχες ξεγράψει. Πραγματικά.. γιατί έπρεπε η μοίρα έτσι την ψυχή μου να κάψει;

Κολλητή σου αν ήθελες να μείνω όπως παλιά, θέμα δεν θα υπήρχε κανένα.. από ότι φάνηκε όμως, δεν είχες χρόνο πια για εμένα.

Ώσπου, ξανάρθε φέτος καλοκαίρι. Την πρώτη μέρα που με είδες, θυμήθηκες ξανά πόσο σου είχα λείψει.. και αποφάσισες να με εκμεταλλευτείς αφήνοντας με πίσω. Δεν σε ένοιαζε το που θα μπορούσα να είχα καταλήξει.

“Γιατί με φίλησες ξανά; Πραγματικά ήθελες να γυρίσεις πίσω στα παλιά;” “Γιατί τόσο ωραία μου μιλάς; Αποφάσισες πως θα σταματήσεις πλέον να με πονάς;” Σκέψεις σαν αυτές είχαν γεμίσει το μυαλό μου.. αλλά έμαθα τελικά, πως όλα αυτά κράτησαν για μια βραδιά.

Δεν μου μίλησες ξανά. Με άφησες να πονάω, χωρίς τον λόγο να ξέρω ή το γιατί.. και κατέληξα στο χέρι μου να κρατάω, το φάρμακο που υποτίθεται πως θα έκανε την καρδιά μου να ξεχαστεί.

Σημάδι μου άφησε βαθύ.. που ποτέ δεν είδες. Και όταν έκλαιγα αφοσιώθηκες, μόνο μια φορά να με ρωτήσεις: “Κλαίς;” “Τώρα; Όχι..” , σου απάντησα. Δεν σκέφτηκες να το συζητήσεις.

Πλέον, σε μισώ. Μα δεν μπορώ να πάψω να σε αγαπώ.
Μου είναι δύσκολο να αφήσω πίσω, όσα με έκανες να νιώσω.

Για αυτό.. θα πρέπει να αποδεχτώ, το γεγονός ότι πρέπει και εγώ μπροστά να δω. Διότι δεν θέλω να ακούσω το δικό σου “Σε αγαπώ”. Δεν θέλω πάλι να στενοχωρηθώ, φοβούμενη πως θα το έχω νιώσει μόνο εγώ.

Την αγάπη μου, μόνο τότε ίσως μπορέσεις να την καταλάβεις. Επειδή πάντα θα εκτιμήσεις, αυτό που έχεις χάσει.

Μα εγώ, πίσω σε εσένα δεν γυρνώ.. διότι κάποιες φορές το καλύτερο σε αγαπώ, είναι όταν αφήνεις όσα έζησες με κάποιον στο παρελθόν.

Ρ.

Όταν κοιτάζω φωτογραφίες από εμένα, την οικογένεια μου, τους φίλους μου, από μέρη που έχουμε πάει, από συναυλίες ακόμα και από ανθρώπους που δεν γνωρίζω προσωπικά πάντα νιώθω μια νοσταλγία να με καταυλίζει. Μια μικρή στενοχώρια ακολουθεί και ύστερα χαρά, καθώς φέρνω τις αναμνήσεις μέσα από εκείνη την φωτογραφία στην ζωή. Παίζουν σαν μια ταινία μέσα στο μυαλό μου. Ακόμα και αν η φωτογραφία δεν είναι δικιά μου, φαντάζομαι πως θα ήταν για τους ανθρώπους μέσα της.

Η φωτογραφία παλιά δεν μου ήταν κάτι τόσο το ιδιαίτερο. Μια απομνημόνευση μιας στιγμής για να έχουμε να θυμόμαστε τις στιγμές. “Και; Μυαλό δεν έχουμε; Δεν γίνεται να θυμόμαστε μέσω αυτού; Τι να τις κάνουμε τόσες φωτογραφίες;” Έτσι συνήθιζα να σκέφτομαι παλιά.. και εξακολουθώ ακόμα κάποιες φορές. Αλλά πλέον κατάλαβα, ότι κάποιες στιγμές είναι τόσο πολύτιμες που δεν θέλουμε να χαθούν. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο τις κρατάμε ζωντανές μέσα από μια φωτογραφία.

“Τι πολύτιμο δηλαδή;” Μια εκδήλωση, ένα γενέθλιο πάρτυ, ένας γάμος, μια συνάντηση με φίλους, μια συναυλία, κάποιος που θαυμάζεις, κάποιος που αγαπάς και τόσα πολλά ακόμα. Καθετί μπορεί να γίνει ξεχωριστό για τον καθένα. Αυτό είναι το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξα και πλέον συμφωνώ. Μέσα από τις φωτογραφίες μπορείς και θυμάσαι το παρελθόν, αλλά το νοσταλγείς. Μέσα από αυτές μπορείς να γελάσεις καθώς θυμάσαι τα παλιά, να κλάψεις, να θυμώσεις, να φοβηθείς.. αλλά πάντα θα ελπίζεις πως το μέλλον θα είναι καλύτερο.

Πάντα όμως ξεχνώντας πως, μέχρι και το παρόν μπορεί να γίνει μια φωτογραφία που θα κρατάει πολλά συναισθήματα και πολλές αναμνήσεις μέσα της.
Για αυτό όποτε κοιτάζω μια φωτογραφία, νιώθω πολλά και φαντάζομαι πως και οι υπόλοιποι άνθρωποι νιώθουν κάτι παρόμοιο.

Και όλοι μας, προσπαθούμε όσο το δυνατόν περισσότερο να απολαύσουμε κάθε στιγμή σαν να είναι η τελευταία, πριν γίνει και αυτή μια φωτογραφία.

Ι.

Εύχομαι να ‘σαι καλά …