Μία ζωή που σου ταιριάζει δεν χρειάζεται να φαίνεται εντυπωσιακή.
Αρκετά συχνά, παρατηρείται πως στις περισσότερες συζητήσεις που αφορούν την προσωπική πορεία ενός ανθρώπου, έχουμε μάθει να αναγνωρίζουμε την «καλή ζωή» μέσα από συγκεκριμένα σημάδια: μια ενδιαφέρουσα δουλειά, ταξίδια, οικονομική άνεση, κοινωνική ζωή, ένα όμορφο σπίτι. Πιστεύουμε πως όσο περισσότερα από τα παραπάνω υπάρχουν, τόσο πιο πολλές είναι οι
πιθανότητες ο άλλος να «τα έχει καταφέρει στη ζωή».
Και κάπου εκεί αναρωτιέμαι, πόσα από τα παραπάνω κριτήρια είναι δικά μας κριτήρια ευτυχίας και πόσα έχουμε μάθει να τα θεωρούμε σημαντικά επειδή τα βλέπουμε στους άλλους;
Σύμφωνα με την ψυχολογία, η κοινωνική σύγκριση είναι ένας φυσικός τρόπος με τον οποίο προσπαθούμε να καταλάβουμε τον εαυτό μας: παρατηρούμε τους άλλους για να αξιολογήσουμε τις ικανότητες, τις επιλογές, την πορεία ή την θέση μας. Η σύγκριση ομολογουμένως είναι μέρος της ανθρώπινης εμπειρίας, αλλά όταν γίνεται ο καθρέφτης μέσα από τον οποίο μετράμε την αξία μας, αρχίζει πλέον και καθορίζει τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε και οι ίδιοι τον εαυτό μας.
Πόσες φορές άλλωστε, ειδικά τώρα το καλοκαίρι βλέποντας αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, έχεις καταλήξει στο εξής συμπέρασμα : «εκείνος καταφέρνει και πάει σε πολλά μέρη διακοπές – άρα βρίσκεται μπροστά – άρα εγώ είμαι αρκετά πίσω – άρα δεν τα έχω καταφέρει.»
Και κάπου εκεί, ανάμεσα στις αμέτρητες φωτογραφίες και στις πολλαπλές εκδοχές που μας παρουσιάζει ο κοινωνικός περίγυρος για την προσωπική ζωή του καθενός, εμείς χανόμαστε ανάμεσα σε συγκρίσεις και σε μία διαρκή υποτίμηση του εαυτού, καθώς δεν έχουμε ακόμα καταφέρει αυτή την πολυπόθητη «καλή ζωή». Αρνούμαστε πεισματικά να καταλάβουμε πως μία «τέλεια» εικόνα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, εκτός του ότι δεν συνεπάγεται αυτόματα με την καλή ζωή, πολύ πιθανό εμάς τους ίδιους να μην μας κάνει ευτυχισμένους βαθιά μέσα μας.
Κι ενδεχομένως σε αυτό το σημείο, το πραγματικό μας ζήτημα να μην είναι η σύγκριση καθεαυτή, αλλά η δυσκολία μέσα στην τόση βαβούρα της καθημερινότητας να βρούμε από που πραγματικά αντλούμε χαρά σε αυτή την ζωή.
Γεμίζουμε το feed στην αρχική και το μυαλό μας με βίντεο που μας «υποδεικνύουν» πώς θα αποκτήσουμε το «ευ ζειν» χωρίς να έχουμε πλήρως κατανοήσει τι σημαίνει πρώτα για εμάς τους ίδιους να ζούμε μία «ποιοτική ζωή». Πρωινές ρουτίνες, παραγωγικότητα, ταξίδια γυμναστική, self care, στόχοι, επιτυχία. Κι ενώ όλα τα παραπάνω μπορεί πράγματι να έχουν αξία, κάπου ανάμεσα σε τόσες εικόνες αρχίζουμε και υιοθετούμε έναν έτοιμο ορισμό για το τι σημαίνει να ζούμε καλά πριν προλάβουμε να αναρωτηθούμε τι σημαίνει για εμάς «καλή ζωή».
Στην πραγματικότητα, μπορεί να κυνηγάμε συνεχώς μία ζωή που φαίνεται γεμάτη, ενώ στην πραγματικότητα αυτό που χρειαζόμαστε είναι απλά μία ζωή που να μας γεμίζει. Τείνουμε να «δαιμονοποιούμε» οτιδήποτε φαινομενικά μοιάζει απλό λιτό κι απέριττο ενώ ταυτόχρονα η εποχή στην οποία ζούμε δείχνει πως έχει πολύ μεγάλη ανάγκη από μία ζωή απαλλαγμένη από τα
«βάρη» του παρελθόντος. Αναζητούμε σε κάθε μας φωτογραφία και εικόνα το «παραδοσιακό» το αυθεντικό ενώ επί της ουσίας η επιλογή του τρόπου ζωής μας είναι ακριβώς το αντίθετο.
Τότε λοιπόν, εάν καταφέρουμε και ηρεμήσουμε και πάρουμε λίγο χρόνο για τον εαυτό μας, η κρυφή μας επιθυμία για ένα άλλο είδος ζωής θα εμφανιστεί και ίσως μας πιάσει λίγο απροετοίμαστους στην τέλεια εικόνα που έχουμε προσπαθήσει να δημιουργήσουμε.
Και ίσως το πρώτο βήμα δεν είναι να προσθέσουμε κάτι ακόμα στην λίστα μας, αλλά να σταματήσουμε για λίγο και να αναρωτηθούμε : Αν δεν υπήρχε κανείς για να εντυπωσιάσεις, θα εξακολουθούσες να θέλεις την ίδια ζωή;
Συγγραφή: Ειρήνη Μπισιώτη
Απόφοιτος Εκπαιδευτικού Προγράμματος Αντλεριανής Προσέγγισης
