Σήμερα … γάμος γίνεται!
Καλώς ήρθαμε επισήμως στην εποχή των γάμων: την περίοδο που τα Σαββατοκύριακα κλείνουνμήνες πριν, τα stories γεμίζουν νυφικά και first dances, και όλοι —με τον έναν ή τον άλλον τρόπο — παρασυρόμαστε σε μία πιο εορταστική διάθεση. Είτε είσαι ο πρωταγωνιστής αυτού του έργου είτε ένας απλός καλεσμένος, θα έχεις σίγουρα αισθανθεί πως ορισμένες φορές μέσα σε όλη
αυτή την γιορτινή ατμόσφαιρα κάτι μέσα σου διαμαρτύρεται , σαν κάτι να προσπαθεί να σου πεί η μικρή αυτή φωνούλα την οποία συχνά έχεις σε σίγαση.
Και κάπου εκεί αναρωτιέσαι: πώς είναι δυνατόν μία τέτοια ημέρα χαράς να εμφανίζονται δυσάρεστα συναισθήματα;
Ξέρεις, η επιλογή να μιλήσω συγκεκριμένα για τους γάμους αφενός έγκειται στην άνεση που έχει συχνά ο περίγυρος να «εισβάλει» στην προσωπική σου ζωή με αφορμή το χαρμόσυνο αυτό γεγονός κι αφετέρου, το μέγεθος της αξίας που προσδίδουμε κυρίως μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στην πρόταση γάμου και σε όλη την τελετή. Από την μία λοιπόν έχεις αυτή την κοινωνική πίεση που κορυφώνεται στο τραπέζι του γάμου (ειδικά αν είσαι ελεύθερη γυναίκα και δεν θέλεις να πιάσεις την ανθοδέσμη) κι από την άλλη βλέποντας τόσες εικόνες στα σόσιαλ με «ιδανικές» προτάσεις και γάμους αρχίζεις κι αισθάνεσαι σαν την μύγα μες στο γάλα είτε επειδή μπορεί να μην το επιθυμείς αυτό είτε επειδή μπορεί να φοβάσαι πως δεν θα το βιώσεις ποτέ όλο αυτό (ξεχνώντας για ακόμα μία φορά τον ψεύτικο κόσμο των σόσιαλ).
Συχνά όμως, εκτός από το πρώτο – «επιφανειακό» επίπεδο που ενδεχομένως μπορεί να μας δυσκολεύει σε τέτοιου είδους κοινωνικές εκδηλώσεις, υπάρχει ένα βαθύτερο κομμάτι μας το οποίο πολύ συχνά παίζει σημαντικό ρόλο στην συναισθηματική μας δυσκολία κι αυτό εξαρτάται με τον τρόπο που έχουμε συνδέσει τον γάμο μέσα μας. Είναι εκείνα τα καταλυτικά γεγονότα τα οποία «χρωματίζουν» την άποψη και την εικόνα που έχουμε για τις κοινωνικές εκδηλώσεις χωρίς απαραίτητα να έχουμε υπάρξει στο παρελθόν πρωταγωνιστές τους. Ένας δύσκολος ή και δυστυχισμένος γάμος των γονιών μας ή στο ευρύτερο οικογενειακό περιβάλλον, ένας υποσυνείδητος φόβος δέσμευσης, κοινωνικό άγχος ή ακόμα και μία απώλεια ενός πολύ κοντινού μας προσώπου μπορεί να δημιουργήσουν μία «γκρίζα» εικόνα για τον γάμο χωρίς να έχουμε πάντα την πλήρη εικόνα του συναισθήματός μας αυτού. Αν προσθέσουμε σε όλα τα παραπάνω και την κοινωνική πίεση που βιώνουμε ως προς τον γάμο τότε μάλλον εξηγείται μία ενδεχόμενη
δυσαρέσκεια ως προς το μυστήριο αυτό.
Και ίσως τελικά εκεί να βρίσκεται η ουσία: όχι στο ίδιο το γεγονός, αλλά σε όσα αυτό ξυπνά μέσα μας. Γιατί ο γάμος, πέρα από μία κοινωνική τελετή ή μία προσωπική επιλογή, λειτουργεί πολλές φορές σαν ένας καθρέφτης. Ένας καθρέφτης που μας φέρνει αντιμέτωπους με κομμάτια του εαυτού μας που στην καθημερινότητα καταφέρνουμε να κρατάμε στο περιθώριο. Επιθυμίες που
δεν έχουμε παραδεχτεί, φόβοι που δεν έχουμε επεξεργαστεί, απώλειες που δεν έχουμε πενθήσει, ανάγκες που ίσως έχουμε μάθει να υποτιμούμε.
Για κάποιους, επίσης, ένας γάμος μπορεί να ενεργοποιεί έντονα το αίσθημα της σύγκρισης. Εκείνη την εσωτερική διαδικασία όπου, σχεδόν αυτόματα, αρχίζουμε να τοποθετούμε τη ζωή μας δίπλα στη ζωή των άλλων. «Εκείνος προχώρησε», «εκείνη βρήκε τον άνθρωπό της», «όλοι γύρω μου χτίζουν κάτι κι εγώ ακόμα ψάχνω». Και κάπως έτσι, μία μέρα που κανονικά έχει φτιαχτεί για να γιορτάζει την ένωση δύο ανθρώπων, μετατρέπεται μέσα μας σε μία σιωπηλή υπενθύμιση όλων όσων νιώθουμε ότι δεν έχουμε κατακτήσει. Αυτό όμως που συχνά ξεχνάμε είναι πως η σύγκριση δεν γίνεται ποτέ με ίσους όρους. Δεν συγκρίνουμε την εσωτερική μας πραγματικότητα με την εσωτερική πραγματικότητα του άλλου· συγκρίνουμε τις ανασφάλειες, τις αμφιβολίες και τις πληγές μας με μία εξωτερική εικόνα, συχνά φιλτραρισμένη, κοινωνικά επιμελημένη και προσαρμοσμένη σε αυτό που θεωρείται αποδεκτό ή επιθυμητό. Και ειδικά στην εποχή των σοσιαλ, αυτή η απόσταση ανάμεσα στην αλήθεια και στην εικόνα γίνεται ακόμη μεγαλύτερη.
Παράλληλα, ο γάμος κουβαλά έναν ισχυρό κοινωνικό συμβολισμό. Δεν είναι απλώς μία σχέση που επισημοποιείται· είναι για πολλούς η επιβεβαίωση ότι «τα κατάφερες», ότι βρήκες τον άνθρωπό σου, ότι προχωράς όπως «πρέπει». Αυτή η κοινωνική κατασκευή, όσο βαθιά ριζωμένη κι αν είναι, μπορεί να γίνει ασφυκτική για όποιον είτε δεν βρίσκεται σε αυτή τη φάση είτε δεν είναι καν σίγουρος αν την επιθυμεί. Και εκεί ακριβώς γεννιέται μία εσωτερική σύγκρουση: θέλω πραγματικά αυτό που βλέπω ή έχω μάθει ότι πρέπει να το θέλω;
Πολλές φορές η δυσκολία δεν έχει να κάνει με τη μοναξιά, αλλά με την αίσθηση της απόκλισης. Με το ότι η προσωπική μας διαδρομή μοιάζει να μην συγχρονίζεται με το συλλογικό «χρονοδιάγραμμα». Και αυτό μπορεί να φέρει ντροπή, άγχος ή και αμφισβήτηση για τις επιλογές μας. Όμως η ζωή δεν εξελίσσεται γραμμικά, ούτε υπάρχει μία κοινή σωστή πορεία για όλους. Το ότι κάποιος παντρεύεται σήμερα δεν σημαίνει ότι είναι πιο ολοκληρωμένος. Και το ότι εσύ δεν βρίσκεσαι εκεί —ή δεν θέλεις να βρεθείς— δεν σημαίνει ότι υστερείς.
Ίσως λοιπόν η δυσφορία που μπορεί να εμφανιστεί σε έναν γάμο να μην είναι κάτι που πρέπει να διώξουμε βιαστικά ή να ντραπούμε γι’ αυτό. Ίσως είναι μία ευκαιρία να ακούσουμε λίγο πιο προσεκτικά εκείνη τη μικρή φωνή που τόση ώρα προσπαθεί να ακουστεί. Να αναρωτηθούμε τι ακριβώς είναι αυτό που μας βαραίνει: μία ανεκπλήρωτη επιθυμία; ένας φόβος; μία πληγή από το παρελθόν; ή απλώς η πίεση να χωρέσουμε σε μία ζωή που δεν είναι απαραίτητα δική μας;
Γιατί τελικά, η ωριμότητα δεν βρίσκεται στο να ακολουθούμε μηχανικά όσα η κοινωνία μάς προτείνει ως ευτυχία, αλλά στο να έχουμε το θάρρος να αναγνωρίσουμε τι σημαίνει ευτυχία για εμάς προσωπικά.
Και αυτό, πολλές φορές, είναι μία πολύ πιο δύσκολη —και πολύ πιο αληθινή— δέσμευση από οποιοδήποτε μυστήριο.
Συγγραφή: Ειρήνη Μπισιώτη
Απόφοιτος Εκπαίδευσης Αντλεριανής Προσέγγισης
