Εικόνα Σώματος και Άγχος Μίμησης Διαδικτυακών Προτύπων

Κάνε εικόνα πως είναι κατακαλόκαιρο, έχεις λίγη ώρα που έχεις μπει στο σπίτι και επιτέλους αφήνεσαι στη δροσιά του σπιτιού σου και στην άνεση του καναπέ σου. Σε μία προσπάθεια να ξεχαστείς από τα προβλήματα της δουλειάς σου, ανοίγεις το κινητό να χαζέψεις λίγο με την σκέψη πως ίσως αυτό σε βοηθήσει. Πώς όμως να ξεχαστείς όταν η μία αψεγάδιαστη εικόνα σώματος στην παραλία διαδέχεται την άλλη σαν να άνοιξες κατάλογο περιοδικού;

Είναι ευρέως γνωστό πως ενώ τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης  δημιουργήθηκαν με απώτερο σκοπό την επικοινωνία , αποτελούν πλέον μία νέα πηγή άγχους καθώς όλο και πιο συχνά «βομβαρδιζόμαστε» με εικόνες αψεγάδιαστων σωμάτων οδηγώντας μας συχνά σε ένα αδιέξοδο σύγκρισης με τους άλλους , φυσικά με άνισους όρους. Χωρίς να το επεξεργαστούμε, συγκρίνουμε με μεγάλη ευκολία το σώμα μας με ψηφιακές εικόνες χωρίς να συνειδητοποιούμε πως απέχει πολύ η «τέλεια» εικόνα που βλέπουμε από την πραγματικότητα. Αυτομάτως, αισθανόμαστε μειονεκτικά με το σώμα μας και συχνά μπαίνουμε σε μία διαδικασία αυτο – τιμωρίας που δεν πετύχαμε να έχουμε το σώμα αυτό. Στην εξίσωση έρχονται να προστεθούν και όλα εκείνα τα «τσιτάτα» που γράφονται στο διαδίκτυο του τύπου : «σήκω από τον καναπέ – είσαι τεμπέλης που δεν γυμνάζεσαι κτλ κτλ» προσθέτοντας έτσι μία μεγάλη δόση ενοχής σε όλα τα παραπάνω. Για ποιο λόγο όμως μπαίνουμε με τόσο μεγάλη ευκολία στη διαδικασία να μιμηθούμε τα πρότυπα που περίτεχνα μας παρουσιάζονται στις οθόνες μας;

Η αλήθεια είναι πως η τεχνολογία παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στη ζωή μας σε σημείο όπου αρκετά συχνά δυσκολευόμαστε να διαχωρίσουμε την ψηφιακή «πραγματικότητα» από την πραγματική. Είναι αυτό το οποίο ονομάζουμε έλλειψη εκπαιδευτικής αντίστασης , σύμφωνα με την οποία δεν έχουμε εκπαιδευτεί στο να αντιλαμβανόμαστε πόσο τα κοινωνικά δίκτυα επηρεάζουν την αυτοεικόνα μας και τη ζωή μας. Έχουμε την ψευδαίσθηση πως ζούμε ενσυνείδητα ενώ επί της ουσίας ακολουθούμε τυφλά οτιδήποτε παρουσιαστεί χωρίς κάποιο φίλτρο.

Παράλληλα, η ανάγκη μας για αποδοχή και αναγνώριση από τον περίγυρο μας οδηγούν σε μία αέναη προσπάθεια να μιμούμαστε την ψηφιακή τελειότητα. Πιστεύουμε πως η τέλεια εικόνα μας θα προσελκύσει πλήθος ακολούθων και like ως σύμβολα επιβράβευσης της προσπάθειας μας να μιμηθούμε άλλους οι οποίοι έχουν πετύχει να έχουν το τέλειο προφίλ. Συχνά μάλιστα, παίρνουμε τόσο σοβαρά ένα like ή ένα follow που θεωρούμε πως αποτελούν κι ένδειξη ερωτικού ενδιαφέροντος και συνεπώς αν δούμε κάποιον που έχει like από άτομα που μας αρέσουν , προσπαθούμε να αντιγράψουμε πιστά το πρότυπο μήπως και τα καταφέρουμε κάποια στιγμή κι εμείς.

Αυτό το οποίο όμως μας «ξεφεύγει», είναι πως συχνά βάζουμε τη ζωή μας σε αναμονή μέχρι να μοιάσουμε πλήρως στα πρότυπά μας και να αποκτήσουμε όσα φανταζόμαστε πως έχουν. Βλέποντας τις χαρούμενες – αψεγάδιαστες εικόνες , έχουμε την ψευδαίσθηση πως μόλις αποκτήσουμε το τέλειο σώμα , την τέλεια αψεγάδιαστη επιδερμίδα κι ό,τι άλλο έχει κεντρίσει το ενδιαφέρον μας, τότε μόνο θα βελτιωθεί η ζωή μας. Ξαφνικά θα είμαστε ευτυχισμένοι, θα έχουμε αυτοπεποίθηση και τότε μόνο μας δίνεται το δικαίωμα να βγούμε αμέριμνοι στην παραλία και να προσελκύσουμε ακόμα και το άτομο που μας ενδιαφέρει. Ξεχνάμε όμως πως σταματάμε να ζούμε για το τώρα και ζούμε για το μέλλον. Λες και όλο αυτό το συναίσθημα ανασφάλειας που αισθανόμαστε θα εξαφανιστεί με ένα μαγικό ραβδί μόλις γίνουμε σαν τα πρότυπα που πιστεύουμε πως ζουν ευτυχισμένα.

Και κάπου εκεί αναρωτιέσαι: Πού βρίσκομαι σε σχέση με το παρόν;  Δεν έχω το δικαίωμα να φλερτάρω με το σώμα που έχω τώρα; Δεν έχω δικαίωμα να κάνω φίλους, να βγω, να πάω διακοπές, να φοράω ρούχα στο στυλ που μου αρέσει με το σώμα που έχω στην παρούσα κατάσταση; Mήπως δεν αγαπώ τον εαυτό μου ή μήπως είναι απλά σημάδια της εποχής;

Οι άνθρωποι όμως δεν είμαστε φτιαγμένοι για να ζούμε σε μία ψηφιακή πραγματικότητα και να «τρεφόμαστε» με φθηνή ντοπαμίνη. Είμαστε φτιαγμένοι για να ζούμε τη ζωή μας με βάση τον δικό μας γνώμονα και τους δικούς μας όρους. Δεν χρειάζεται να αποτελεί δείγμα αποδοχής ούτε κριτήριο ικανότητας η αψεγάδιαστη εικόνα μας και η εμφάνισή μας σύμφωνα με τα πρότυπα που βλέπουμε να κυριαρχούν τα οποία συχνά αποτελούν και προώθηση εμπορικών συμφερόντων.

Το σώμα μας είναι φτιαγμένο για να αποτελεί το μέσο που θα μας πάει στον προορισμό που εμείς επιθυμούμε κι αν δεν του βάλουμε τη σωστή βενζίνη (αγκαλιές, υγιεινή διατροφή, άσκηση , καλό ύπνο και φυσικά αποδοχή κι αγάπη) το πιο πιθανό είναι να «μείνει» σύντομα.

Ο καθένας μας επιλέγει ποιο καύσιμο είναι το ιδανικό για το δικό του όχημα. Δεν μετακινούνται άλλωστε όλα τα οχήματα με βενζίνη, κάποια χρειάζονται και πετρέλαιο.

Συγγραφή: Ειρήνη Μπισιώτη

Απόφοιτος Εκπαιδευτικού Προγράμματος Αντλεριανής Προσέγγισης