BLOG

Δεκάδες άρθρα . Βελτιώστε τον τρόπο ζωής σας!

Επιλόχειος Κατάθλιψη – Διαγνωστικά Κριτήρια

Τα συμπτώματα που πρέπει να πληρούνται ώστε να μπει η διάγνωση της συγκεκριμένης συναισθηματικής διαταραχής διαρκούν περισσότερο από 2 εβδομάδες, εμφανίζονται έως και 6 μήνες μετά τον τοκετό, και περιλαμβάνουν τα ακόλουθα:

  • Κακή διάθεση, συχνά κλάματα και συναισθηματικές μεταπτώσεις.
  • Έλλειψη ικανοποίησης και ενδιαφέροντος για δραστηριότητες που κάποτε πρόσφεραν ευχαρίστηση (ανηδονία).
  • Προβλήματα στον ύπνο.
  • Μείωση ενεργητικότητας, ατονία, αδράνεια, απουσία ενδιαφέροντος για το νεογνό και για τις συνηθισμένες καθημερινές δραστηριότητες.
  • Μείωση ή απώλεια της όρεξης, και άρα και του βάρους.
  • Αισθήματα μειωμένης αυτοπεποίθησης και ικανότητας, αναξιότητας.
  • Αισθήματα ενοχής.
  • Δυσκολία συγκέντρωσης ή λήψης αποφάσεων.
  • Μειωμένο ενδιαφέρον για το σεξ.
  • Αισθήματα απόρριψης.
  • Άγχος (ανησυχία ή και εκνευρισμός, θυμός).
  • Σωματικά συμπτώματα άγχους, όπως συχνοί πονοκέφαλοι, πόνοι στο στήθος, ταχυπαλμία, μούδιασμα ή ζαλάδα.
  • Αυτοκαταστροφικές σκέψεις, σκέψεις θανάτου ή αυτοκτονίας.
  • Σκέψεις πρόκλησης βλάβης στο μωρό ή τα άλλα παιδιά της. Η μητέρα μπορεί να ανησυχεί για την υγεία του μωρού και την μελλοντική ανάπτυξή του. Μπορεί να κάνει αρνητικές σκέψεις σχετικά με το μωρό και να φοβάται ότι μπορεί να του προκαλέσει βλάβη.
  • Σκέψεις ότι το μωρό της μπορεί να είναι αμαρτωλό (κακό).
  • Ψευδαισθήσεις: Η μητέρα μπορεί να ακούει ήχους, φωνές ή να βλέπει πρόσωπα ή πράγματα που δεν υπάρχουν.

 

Διπολική Διαταραχή – Βασικά Στοιχεία

Η διπολική διαταραχή κατατάσσεται στις συναισθηματικές διαταραχές και χαρακτηρίζεται από εναλλασσόμενα μανιακά και καταθλιπτικά επεισόδια. Συνήθως πρωτοεμφανίζεται με μανιακό επεισόδιο και υπάρχουν διάφορες πιθανότητες για τις ακόλουθες φάσεις. Σε σπάνιες περιπτώσεις οι οποίες ονομάζονται κυκλικού τύπου, η διάθεση του ατόμου συνέχεια αλλάζει από μανιακή σε καταθλιπτική, για μεγάλα χρονικά διαστήματα, χωρίς να μεσολαβεί κάποια περίοδος κανονικής λειτουργίας. Στην πιο σπάνια μορφή μικτού τύπου, καταθλιπτικά και μανιακά συμπτώματα εμφανίζονται συγχρόνως. Οι δύο βασικές ψυχιατρικές διαταραχές που περιλαμβάνονται υπό τον όρο Διπολικές Διαταραχές είναι η Διπολική Διαταραχή (ή Μανιοκαταθλιπτική νόσος) και η Κυκλοθυμία (ή Κυκλοθυμική Διαταραχή) και διακρίνονται μεταξύ τους από την ένταση και τη διάρκεια των συμπτωμάτων τους.

Αναφορικά με τα φαινομενολογικά στοιχεία, παρουσιάζεται με την ίδια συχνότητα και στις γυναίκες και στους άντρες, αν και μερικές μελέτες κάνουν λόγο για μια μικρή υπεροχή στις γυναίκες, και φαίνεται να τείνει να είναι πιο συχνή στις υψηλότερες κοινωνικοοικονομικές τάξεις. Εμφανίζεται με την ίδια συχνότητα στους έγγαμους, στους άγαμους ή σε εκείνους που έχουν μια συναισθηματική σχέση. Το πρώτο Μανιακό Επεισόδιο στη Διπολική Διαταραχή συνήθως συμβαίνει στην ηλικία των 20 – 25 και είναι βραχείας διάρκειας. Εν τούτοις, υπάρχει και η πιο σπάνια περίπτωση το πρώτο επεισόδιο να εμφανιστεί μετά τα 50. Τέλος, ως διαταραχή τείνει να εμφανίζεται συχνά σε οικογένειες, καθώς σε πληθώρα ερευνών έχει φανεί ότι κάποιος που έχει συγγενή με διπολική διαταραχή έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να την αναπτύξει και ο ίδιος.

Διαφορετικοί Τύποι Διπολικής Διαταραχής

Διπολική διαταραχή χωρίζεται σε διάφορες υποτύπους. Καθένας από αυτούς έχει ένα διαφορετικό πρότυπο των συμπτωμάτων. Συγκεκριμένα:

  1. Διπολική Διαταραχή Τύπου Ι: Χαρακτηρίζεται από εναλλαγές επεισοδίων μανίας και κατάθλιψης με μεσοδιαστήματα φυσιολογικής διάθεσης.
  2. Η Διπολική Διαταραχή Τύπου ΙΙ: Η Διπολική ΙΙ είναι λιγότερο σοβαρή από τη διπολική Ι. Η περίοδος της μανίας έχει πιο ήπια συμπτωματολογία, και τα επεισόδια αυτά ονομάζονται για αυτόν το λόγο “υπομανιακά”. Επίσης, σε αυτό τον τύπο διπολικής διαταραχής οι περίοδοι κατάθλιψης συνήθως διαρκούν περισσότερο από τις περιόδους υπομανίας.
  3. Διπολική Διαταραχή με Ταχείες Εναλλαγές Φάσεων: Αναγνωρίζεται όταν σε διάστημα διάρκειας δώδεκα μηνών μπορεί να εκδηλώνονται τέσσερα ή και περισσότερα επεισόδια μανιακά ή καταθλιπτικά.
  4. Κυκλοθυμική διαταραχή: Πρόκειται για μια ήπια μορφή της διπολικής διαταραχής. Κατά την περίοδο της κυκλοθυμίας, η υπομανία και η κατάθλιψη μπορεί να προκαλέσουν αποδιοργάνωση, αλλά τα συμπτώματα της μανίας ή της κατάθλιψης δεν είναι τόσο σοβαρά όσο είναι σε άλλους τύπους της διπολικής διαταραχής.

Τα ακριβή συμπτώματα της διπολικής διαταραχής ποικίλουν από άτομο σε άτομο. Για μερικούς ανθρώπους, η κατάθλιψη προκαλεί τα περισσότερα προβλήματα, ενώ για άλλους τα μανιακά συμπτώματα αποτελούν το κύριο μέλημα. Τα συμπτώματα της κατάθλιψης και της μανίας ή υπομανίας μπορεί επίσης κατά περιπτώσεις να εμφανίζονται μαζί. Αυτό είναι γνωστό ως ένα μικτό επεισόδιο.

 

 

Διαταραχές της Διάθεσης – Γενικά Χαρακτηριστικά

Οι Διαταραχές της Διάθεσης (ή Συναισθηματικές Διαταραχές) είναι μια ομάδα διαταραχών που χαρακτηρίζονται από διαταραχή της συναισθηματικής διάθεσης. Η συναισθηματική διάθεση αποτελεί τον καθολικό και σταθερό συναισθηματικό τόνο που βιώνεται εσωτερικά και που σε ακραίες περιπτώσεις μπορεί να επηρεάσει σε πολύ μεγάλο βαθμό όλες κυριολεκτικά τις πλευρές της συμπεριφοράς ενός ατόμου, καθώς και την αντίληψη για τον κόσμο που έχει το άτομο αυτό.

Διακρίνουμε τη διάθεση ή συναισθηματική διάθεση από το συναίσθημα που αποτελεί την εξωτερική έκφραση της. Η διάθεση μπορεί να οριστεί ως “παθολογική” όταν η συναισθηματική διάθεση της κατάθλιψης ή της έξαρσης είναι παρατεταμένη και έντονη, όταν τα συμπτώματα της αϋπνίας, ανορεξίας, απώλειας της ενεργητικότητας, απώλειας ενδιαφερόντων, της ψυχοκινητική επιβράδυνση κ.α. αυξάνονται, όταν υπάρχει έκπτωση της επαγγελματικής ή κοινωνικής λειτουργικότητας του ατόμου, καθώς και σε περιπτώσεις που εμφανίζονται διαταραχές της πραγματικότητας (με ψευδαισθήσεις, παραληρητικές ιδέες κτλ.) ή αυτοκτονικές τάσεις.

Βασικά Χαρακτηριστικά Διπολικής Διαταραχής

Το βασικό χαρακτηριστικό της Διπολικής Διαταραχής είναι η έξαρση, η οποία περιλαμβάνει ένα ευρύ φάσμα συναισθηματικών διαθέσεων, από τις φυσιολογικές καταστάσεις της ευφορίας και της χαράς μέχρι τις παθολογικές καταστάσεις της υπομανίας και της μανίας. Με τον όρο μανία υποδηλώνεται υπέρμετρη έξαρση, υπερκινητικότητα, διέγερση και επιταχυνόμενος ρυθμός ομιλίας που συχνά συνδυάζεται με διαταραγμένη σκέψη. Η υπομανία αποτελεί ένα σύνδρομο παρόμοιο με τη μανία αλλά λιγότερο έντονο και βαρύ από εκείνη. Η Διπολική Διαταραχή γενικά περιλαμβάνει πλήρως ανεπτυγμένα επεισόδια μανίας και κατάθλιψης, τα οποία μπορεί να εναλλάσσονται ένα προς ένα μεταξύ τους ή να υπερτερεί μία από τις δύο αυτές ακραίες καταστάσεις.

Συνήθως ο μανιακός ασθενής χαρακτηρίζεται από έντονη ευερεθιστότητα, παρανοϊκότητα και οργή. Ωστόσο, η υποκειμενική αίσθησή του για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται μπορεί να κυμαίνεται από την υπερβολική και υπέρμετρη ευφορία ως την έντονη δυσφορία. Τα συμπτώματα της μανίας μπορεί να περιλαμβάνουν:

  • Έξαρση, χαρά
  • Άσχημη ψυχική διάθεση, θυμός
  • Αλλεπάλληλες εναλλαγές στη διάθεση από τη λύπη στη χαρά και πίσω, σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα (συναισθηματική αστάθεια)
  • Υπερδραστηριότητα (κινητική ανησυχία, υπερβολική εμπλοκή σε όλους τους τομείς)
  • Εύκολη απόσπαση της προσοχής
  • Aϋπνία (ελαττωμένη ανάγκη για ύπνο)
  • Υπερφαγία
  • Αυξημένη ερωτική επιθυμία
  • Πολύ γρήγορο πέρασμα από θέμα σε θέμα στη συζήτηση, κάνοντας δύσκολη για τους άλλους τη συνέχισή της
  • Ομιλία τόσο γρήγορη που καθιστά δύσκολη την κατανόηση όλων των λέξεων που ειπώνονται (πίεση λόγου)
  • Υιοθέτηση πολύ μεγαλειωδών ιδεών (διογκωμένη αυτοεκτίμηση)
  • Παραληρηματικές ιδέες και ψευδαισθήσεις

Διπολική Διαταραχή: Η Φαρμακοθεραπεία πρωταρχικός τρόπος παρέμβασης

Σε γενικά πλαίσια η διπολική διαταραχή μπορεί να χαρακτηρισθεί ως μια ιατρική κατάσταση εφόσον η ιατρική έρευνα έχει καταδείξει στατιστικώς σημαντικά στοιχεία που αναφέρουν την ύπαρξη μιας μη ισορροπίας στους νευροδιαβιβαστές του εγκεφάλου του πάσχοντα. Για το λόγο αυτό, η φαρμακοθεραπεία για τη διαταραχή αυτή κρίνεται πρωταρχικός τρόπος αντιμετώπισής της, και μπορεί να συνδυάζεται με ψυχοθεραπεία σε ένα δεύτερο στάδιο. Μάλιστα, μερικές φορές η νοσηλεία σε νοσοκομείο μπορεί να κριθεί απαραίτητη προκειμένου να επιτευχθεί η σταθερότητα του συναισθήματος του θεραπευόμενου.

Ο πρωταρχικός στόχος της φαρμακοθεραπείας απευθύνεται στη σταθεροποίηση των συναισθηματικών διακυμάνσεων της μανίας και της κατάθλιψης από τις οποίες περνά το πάσχον άτομο. Ακόμη, φάρμακα μπορεί να συνταγογραφούνται και για  συνοδά συμπτώματα ψύχωσης ή άλλων διαταραχών που μπορεί να συνυπάρχουν στον πάσχοντα, όπως για παράδειγμα κάποια αγχώδης διαταραχή.

Οι κατηγορίες των φαρμάκων που δίδονται χωρίζονται σε:

  • Α) Σταθεροποιητές της διάθεσης (όπως για παράδειγμα το λίθιο)
  • Β) Αντικαταθλιπτικά – τα οποία πλέον δεν χρησιμοποιούνται τόσο συχνά
  • Γ)Αγχολυτικά
  • Δ) Αντιψυχωσικά
  • Ε) Αντιεπιληπτικά

Παράλληλα, το άτομο μέσω της ψυχοθεραπείας μπορεί να βοηθηθεί να βελτιώσει την ποιότητα ζωής του, να ενισχύσει και να διαχειριστεί τις διαπροσωπικές του σχέσεις, να μειώσει τα επίπεδα του άγχους του, και να αντιμετωπίσει τις τυχόν συνοδές διαταραχές.

Ένα “Καταθλιπτικό” Σαββατοκύριακο…. ?

“Πέρασα ένα Σαββατοκύριακο χάλια. Μέσα στη θλίψη…”

“Είπα έχω κατάθλιψη… Δεν πάω καλά…”

“Δεν είχα όρεξη να κάνω τίποτα, ούτε να δω κανέναν”.

“Δεν ήθελα να σηκωθώ από τον καναπέ μου”.

“Ήθελα μόνο να τρώω και να βλέπω τηλεόραση”.

“Ο χάλια καιρός με τις βροχές και το κρύο μου έριξε πολύ τη διάθεση…”

 

Όλες οι παραπάνω φράσεις αποτελούν σκέψεις που μπορεί να περάσουν από το μυαλό κάποιου και να τις εκφράσει στην καθημερινή ζωή, σε περιόδους που υπερισχύει το αίσθημα μελαγχολίας. Πρόκειται όμως για μια παροδική αίσθηση, που συνήθως δεν οφείλεται σε μια σημαντική μακροπρόθεσμα δυσάρεστη κατάσταση. Θα έλεγε, λοιπόν, κανείς ότι αυτού του είδους η θλίψη διαφέρει από την έννοια της ψυχικής διαταραχής που είναι η κλινική κατάθλιψη, η οποία επιδρά σημαντικά στην ποιότητα ζωής του ατόμου, και έχει συμπτώματα τα οποία διαρκούν συστηματικά πάνω από δύο συνεχόμενες εβδομάδες.

Τα αίτια αυτής της μελαγχολίας μπορεί να οφείλονται σε διάφορους παράγοντες όπως παροδικές οικογενειακές διαφωνίες, η φυσική ανάγκη του οργανισμού για ξεκούραση, σκέψεις ανησυχίας για καθημερινές δυσκολίες, οικονομικοί προβληματισμοί, μια ασθένεια, ή ακόμα και οι κλιματικές συνθήκες. Ωστόσο, όλοι οι παραπάνω παράγοντες όταν δεν διαρκούν πολύ και δεν εμποδίζουν τον τρόπο που κάθε άτομο λειτουργεί στην καθημερινότητά του, τότε δεν αποτελούν λόγους ανησυχίας που θα μπορούσαν να οδηγούν στο γενικευμένο συμπέρασμα της κλινικής κατάθλιψης.

Τι μπορώ να κάνω για να αντιμετωπίσω ένα τέτοιο Σαββατοκύριακο?

  • Αρχικά θυμίσου ότι το συναίσθημα της μελαγχολίας είναι ένα φυσιολογικό συναίσθημα το οποίο έχουμε όλοι.
  • Κανένα συναίσθημα δεν έρχεται χωρίς λόγο, άρα ούτε και αυτό που νιώθω τώρα…
  • Απόλαυσε το να δεις μια ταινία μόνος ή με παρέα της επιλογής σου.
  • Προσπάθησε να δεις πώς θα ήταν μια σύντομη βόλτα μέχρι το κοντινό περίπτερο αν πίεζες λίγο τον εαυτό σου.
  • Θυμήθηκες να κάνεις κάτι ευχάριστο για σένα?
  • Πάρε τηλέφωνο πρόσωπα που θα σου φτιάξουν τη διάθεση αν τα ακούσεις.
  • Προσπάθησε να μαγειρέψεις ένα φαγητό που προτιμάς.
  • Βάλε μουσική της επιλογής σου.
  • Ξεκουράσου. Προσπάθησε να κοιμηθείς για όσο διάστημα πραγματικά χρειάζεσαι.
  • Απέφυγε αλκοόλ και ουσίες που μπορεί να σε κάνουν πιο ευάλωτο.

Τέλος, ένας καλός λόγος για να χαμογελάσεις πάντα βοηθάει! 🙂

 

Λιακοπούλου Έφη
Ψυχολόγος, Θεραπεύτρια

Απώλεια και Αίσθημα Μοναξιάς

«Γι’ αυτούς που ψάχνουν να τον καταλάβουν, ο θάνατος είναι μία άκρως δημιουργική δύναμη. Οι υψηλότερες πνευματικές αξίες της ζωής προέρχονται από τη σκέψη και τη μελέτη του θανάτου.»
Dr. Elisabeth Kubler-Ross

Απώλεια
Η πρώτη και η πλέον συνεχής επαφή μας με το θάνατο πραγματοποιείται μέσα από το αίσθημα της απώλειας. Μαθαίνοντας να κατανοούμε το θάνατο των άλλων και να τον βιώνουμε μέσα στους άλλους και στον εαυτό μας, μπορούμε να μάθουμε να τον αντικρίζουμε, και τελικά να αντιμετωπίζουμε το δικό μας θάνατο, κατ’ αρχάς ως δυνατότητα -και όντως ως μια βεβαιότητα, μια βεβαιότητα όμως που τόσο συχνά και τόσο εμφανώς έχει απομακρυνθεί από μας, ώστε να μην τη χαρακτηρίζουμε πλέον βεβαιότητα- και κατόπιν ως την ίδια την πραγματικότητα που μας πλησιάζει.

Αίσθημα Μοναξιάς
Ένα από τα άμεσα προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπίσει το πρόσωπο εκείνο που πενθεί, είναι η εμπειρία της μοναξιάς, το γεγονός ότι το μόνο πρόσωπο που κατά καιρούς τον ενδιέφερε, το πρόσωπο εκείνο που γέμιζε όλο το χώρο και το χρόνο και όλη την καρδιά του τον άφησε. Κι αν ακόμη το πρόσωπο που μας άφησε δεν μας είχε δώσει όλη του την καρδιά, αφήνει ωστόσο πίσω του ένα τεράστιο κενό. Όσο το πρόσωπο είναι άρρωστο προσφέρουμε πολύ περισσότερο χρόνο στη σκέψη. Οι δραστηριότητές μας συγκεντρώνονται και κατευθύνονται προς αυτό. Όταν το πρόσωπο πεθάνει, πολύ συχνά αυτοί που μένουν πίσω αισθάνονται ότι η δραστηριότητά τους είναι πλέον άσκοπη, δεν έχουν τουλάχιστον κάποιον άμεσο σκοπό, κέντρο και κατεύθυνση. Μια ζωή, όσο οδυνηρή και αγωνιώδης κι αν ήταν, έτρεχε σαν το ποτάμι. Τώρα όμως καταντάει ένας βάλτος.

Μοναξιά επίσης σημαίνει ότι δεν υπάρχει ούτε ένα πρόσωπο με το οποίο να μπορεί κάποιος να μιλήσει ή να το ακούσει, ή να το προσέξει, που να ανταποκρίνεται και να αντιδρά, και στο οποίο αυτός να αντιδρά και να ανταποκρίνεται. Το πρόσωπο που μας αφήνει είναι πολύ συχνά το πρόσωπο εκείνο που, στα δικά μας μάτια, μας έδινε την έσχατη αξία: το πρόσωπο εκείνο για το οποίο αξίζαμε, το πρόσωπο εκείνο που διεκδικούσε την ύπαρξη και τη σημασία μας.

Πρέπει να είμαστε έτοιμοι να αναγνωρίσουμε ότι ο πόνος είναι μία από τις εκφράσεις της αγάπης. Αν ισχυριζόμαστε ότι αγαπούμε αληθινά το πρόσωπο που μόλις αναχώρησε από αυτήν τη ζωή, πρέπει να είμαστε και έτοιμοι να το αγαπούμε μέσα από τον πόνο, με τον ίδιο τρόπο που κάποτε το αγαπήσαμε μέσα από τη χαρά.

Η αντιμετώπιση του δικού μας θανάτου είναι κάτι που το κάνουμε με τρόπους πολύ διαφορετικούς, σύμφωνα με την ηλικία μας και τις περιστάσεις. Αντιλαμβανόμαστε το θάνατο με διαφορετικό τρόπο σε διαφορετικές καταστάσεις και ηλικίες.

Άνοιξη: μια μεταβατική εποχή μουδιάσματος κατά τις ψυχικές μας αλλαγές.

Η άνοιξη είναι μία από τις δύο μεταβατικές εποχές του έτους. Κατά την προετοιμασία, λοιπόν, για το καλοκαίρι, εν μέσω των κλιματικών αλλαγών παρατηρούνται συχνά αλλαγές και στην ψυχολογική μας διάθεση καθώς και μία τάση υποτροπών για τους ψυχικά πάσχοντες υπό την έννοια της αναστάτωσης ή μιας γενικότερης υψηλότερης έντασης στο συναίσθημά τους. Αυτό το συναισθηματικό “μούδιασμα” μπορεί από πολλούς να περιγράφεται ως θλίψη μη γνωστής προελεύσεως, ή κακή διάθεση, ή τάση απομόνωσης, ή και αγωνία για τροποποιήσεις και νέους στόχους που θα ήθελε ο καθένας να βάλει στη ζωή του.

Μέσα σε αυτές τις αλλαγές πολλές φορές σκεφτόμαστε την διατροφική συμπεριφορά και γενικότερα τη φυσική μας κατάσταση. Ωστόσο εμπόδια μπορεί να σταθούν διάφορα συναισθήματα οπως αναφέρθηκε πιο πάνω, καθώς και η αναποφαστικότητα στην οποία οδηγούν όταν τα αισθανόμαστε. Το κίνητρο, λοιπόν, για αλλαγές καλό θα ήταν να πηγάζει από μέσα μας και όχι από εξωγενείς παράγοντες. Φυσικά, αυτό είναι εξαιρετικά δύσκολο, αλλά όσο πιο πολύ το έχει κανείς κατά νου τόσο πιο πολλές πιθανότητες έχει να προσπαθήσει να πάει κόντρα σε ό,τι νιώθει, και να βγει από αυτό το συναισθηματικό “μούδιασμα” ώστε να μπορέσει να κυνηγήσει τους βραχυπρόθεσμους ή μακροπρόθεσμους ατομικούς του στόχους. Διατροφικά και συμπεριφορικά, η ενεργοποίηση του οργανισμού μας μας είναι απαραίτητη!

Φθινοπωρινή Θλίψη

Τι είναι η φθινοπωρινή θλίψη και γιατί εμφανίζεται αυτή την εποχή και όχι κάποια άλλη, όπως για παράδειγμα το καλοκαίρι ή το χειμώνα?

Η θλίψη είναι μια ψυχολογική κατάσταση, ένα συναίσθημα που εμφανίζεται όταν συμβαίνει κάτι δυσάρεστο στο άτομο ή όταν τα πράγματα δεν του έρχονται και τόσο «βολικά» όσο θα επιθυμούσε. Σε ορισμένες περιπτώσεις πρόκειται επίσης και μια άρνηση του ατόμου όταν πρέπει να βρει μια ψυχολογική διέξοδο από κάτι που το ενοχλεί.

Τα συμπτώματα της θλίψης περιλαμβάνουν την απώλεια της ενέργειας και της όρεξης του ατόμου να συμμετέχει σε δραστηριότητες, περιοδικές αϋπνίες, μελαγχολία, τάση απομόνωσης, πολλές ταυτόχρονες σκέψεις σε εσωτερικό διάλογο με τον εαυτό. Κατά την αρχή του φθινοπώρου, συνήθως το άτομο κάνει έναν προσωπικό απολογισμό για να μπορέσει να ξεκινήσει θέτοντας στόχους για την επόμενη εργασιακή – σχολική – οικογενειακή – προσωπική χρονιά. Πρόκειται επί της ουσίας για μια μεταβατική περίοδο, όπως ακριβώς λειτουργεί και το φθινόπωρο – ως μια μεταβατική εποχή. Οι εναλλασσόμενες και μη σταθερές καιρικές συνθήκες που επικρατούν έχει αποδειχθεί ότι επηρεάζουν και την ψυχολογία του.

Μέτρα πρόληψης κατά της φθινοπωρινής θλίψης:

  • Καλό είναι να ξεκινάμε την ημέρα μας με ένα χλιαρό μπάνιο ώστε να αναζωογοννούμε και να «ξυπνάμε» τον οργανισμό μας.
  • Να τρώμε όσο αυτό είναι εφικτό ποιοτικά και δομημένα γεύματα, με σημαντικότερο όλων το πρωινό.
  • Ο αγαπημένος μας πρωινός καφές γίνεται σημαντικός όταν τον απολαμβάνουμε.
  • Να φροντίζουμε να κοιμόμαστε όσο πιστεύουμε ότι χρειαζόμαστε για να ξυπνάμε πιο ξεκούραστοι.
  • Μικρές και σύντομες βόλτες περπατήματος μπορεί να αποβούν πολύ βοηθητικές.
  • Η εκγύμναση του σώματος είναι πολύ σημαντική, ειδικά για όσους αγαπούν αυτό τον τρόπο ζωής.
  • Να φροντίζουμε να κάνουμε κάτι ευχάριστο για τον εαυτό μας μέσα στην ημέρα μας, που είτε αφορά τη φροντίδα του εαυτού μας είτε την προσφορά προς άλλους – (Το σημαντικό είναι να νιώθουμε ότι μας ευχαριστεί!).
  • Να φροντίζουμε η μέρα μας να περιλαμβάνει έστω ένα μικρό χρονικό διάστημα που θα θεωρούμε ότι κάναμε κάτι εποικοδομητικό, παρατηρώντας το παράλληλα.
  • Καλό είναι να μην παραβλέπουμε να βγαίνουμε με τους φίλους μας όσο αυτό είναι εφικτό – παρόλο που ο καθένας επιστρέφει στην καθημερινότητας της εργασίας ή της οικογένειάς του.
  • Και τέλος,
  • Φροντίζουμε να ακούμε την αγαπημένη μας μουσική, που σε περιπτώσεις περιόδου θλίψης ή μελαγχολίας επιδιώκουμε να έχει ευχάριστη μελωδία.