Πανελλήνιες

Σε μία πρόσφατη συζήτηση που είχα και ρωτήθηκα ποια είναι η πρώτη μου ανάμνηση ματαίωσης, η πρώτη μου σκέψη ήταν οι πανελλήνιες.

Ήταν τότε που όλοι πίστευαν σε εμένα εκτός από εμένα.

Ήταν τότε που η ψυχή μου λαχταρούσε να ζήσει ΤΑ ΠΑΝΤΑ κι αντί γι αυτό την θέση της πήρε η αναβολή χρόνου.

Ήταν τότε που επιβράβευση λάμβαναν ΜΟΝΟ οι καλοί και διαβασμένοι μαθητές από ένα «βαθμοθηρικό» σχολείο.

Ήταν τότε που για πρώτη φορά ένιωσα πως η αξία μου μπορούσε να χωρέσει σε έναν αριθμό- πως ένα αποτέλεσμα είχε τη δύναμη να ορίσει το «μετά».

Και όταν αυτό το αποτέλεσμα δεν ήρθε όπως το είχα ονειρευτεί, ήρθε μαζί του η σιωπή, η σύγκριση, η ντροπή, η αίσθηση ότι όλοι προχωρούν κι εσύ μένεις πίσω.

Κι όμως, χρόνια μετά, μπορώ να δω καθαρά πως εκείνη η ματαίωση δεν ήταν το τέλος. Ήταν η πρώτη μου συνάντηση με την αλήθεια ότι η ζωή δεν ακολουθεί πάντα τη διαδρομή που σχεδιάζουμε στα 17 μας.

Σήμερα, που ανακοινώνονται οι βαθμολογίες των πανελληνίων, ξέρω πως για κάποιους αυτό είναι μέρα χαράς, δικαίωσης, ανακούφισης.

Για κάποιους άλλους όμως είναι μέρα ματαίωσης για κάτι που περίμεναν αλλιώς.

Και σε αυτούς θέλω να πω πως αυτή τη στιγμή δεν έχουν ανάγκη από συμβουλές, συγκρίσεις ή βιαστικές υπενθυμίσεις ότι «η ζωή συνεχίζεται».

Έχουν ανάγκη από χώρο.

Από ανθρώπους που να αντέχουν τη στεναχώρια τους χωρίς να την μικραίνουν.

Από χρόνο να θρηνήσουν αυτό που δεν έγινε.

Και πάνω απ’ όλα, έχουν ανάγκη κάποιον να τους θυμίσει ότι μια αποτυχία δεν είναι ταυτότητα.

Γιατί καμιά βαθμολογία δεν μπορεί να μετρήσει την αξία, την ευαισθησία, την επιμονή ή το μέλλον ενός ανθρώπου.

Και πολλές φορές, οι δρόμοι που δεν ανοίγουν, είναι αυτοί που μας οδηγούν τελικά εκεί που πραγματικά μας χωράει η ζωή.