Category: <span>ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΖΩΗΣ</span>

Η αγωνία είναι μια συναισθηματική κατάσταση του ανθρώπου την οποία βιώνει για κάτι που αναμένεται να συμβεί στο εγγύς παρόν ή στο μέλλον και τον αφορά. Εκφράζεται μέσω της λαχτάρας, του άγχους, της ψυχικής έντασης, της ταχυκαρδίας, του νοιαξίματος, της αναμονής, της ελπίδας, της υπομονής, και δεν θα πρέπει να ταυτίζεται με το φόβο.

Στη δυσλειτουργική της μορφή (δηλαδή όταν τη βιώνουμε σε αρκετά υψηλή ένταση για μεγάλο χρονικό διάστημα όπου παράλληλα συνοδεύεται από αρνητικές / αγχώδεις σκέψεις), έχει την τάση να ακινητοποιεί το άτομο και να το εξουθενώνει, ή στο άλλο άκρο της να του δίνει το κίνητρο να δράσει παρορμητικά – αυτοκαταστροφικά. Από την άλλη μεριά, στη λειτουργική της μορφή η αγωνία μπορεί να είναι το αποτέλεσμα της αγάπης και του νοιαξίματος και να εκφράζεται μέσω της σκέψης για αυτό που πρόκειται να συμβεί.

Συχνά η αγωνία συνοδεύεται από μια αίσθηση δυσκολίας παραδοχής της ύπαρξής της από το άτομο γιατί θεωρείται δυσάρεστο συναίσθημα. Ως τέτοιο, έχει τη δύναμη να οδηγήσει τα άτομα που δεν αντέχουν να το βιώνουν στο να γίνουν ένα με το συναίσθημα αφήνοντάς το να τους παρασύρει και δρώντας έτσι αυτοκαταστροφικά.  Ωστόσο, όφείλουμε πάντα να έχουμε κατά νου, ότι όπως και κάθε άλλο συναίσθημα, ουσιαστικά μας πληροφορεί για την κατάσταση της ψυχικής μας υγείας ανάλογα με την εκάστοτε στιγμή που θα αποφασίσουμε να την παρατηρήσουμε.

Η στεναχώρια είναι ένα ακόμα πρωταρχικό – βασικό συναίσθημα του ανθρώπου το οποίο εξυπηρετεί με την υπαρξή του την καλύτερη και πιο πλήρη συναισθηματική έκφραση όλων μας.

Ως συναίσθημα συγκαταλέγεται στα δυσάρεστα, και  ως εκ τούτου πολλοί άνθρωποι επιλέγουν να προσπαθούν να το διώξουν από τη ζωή τους είτε γιατί δεν τους αρέσει να νιώθουν έτσι είτε γιατί δεν αντέχουν να νιώθουν έτσι. Ωστόσο, τα αρνητικά συναισθήματα θεωρούνται πρόβλημα μόνο στις περιπτώσεις που δεν αποτελούν κατάλληλες αντιδράσεις στα περιβαλλοντικά ερεθίσματα, δηλαδή μόνο όταν προκαλούν παρορμητικές αντιδράσεις που καταλήγουν να είναι δυσλειτουργικές για τη ζωή του ατόμου.

Αντίθετα, μέσω της στεναχώριας δίνεται η δυνατότητα σε κάποιον να εκδηλώσει τη δυσαρέσκειά του με κάτι, τη λύπη του, να δικαιολογήσει την ανάγκη απομόνωσης ή την ανάγκη μοιράσματος εμπειριών με άλλους, να εκφράσει άλλου είδους επιθυμίες του, να βελτιώσει ήδη υπάρχουσες σχέσεις της ζωής του που τυχόν δεν τον ικανοποιούν. Επίσης, μέσω της βίωσης αυτού του συναισθήματος δίνεται η δυνατότητα στον καθένα να έρθει σε πιο κοντινή επαφή με τον εαυτό του, δίνεται η ευκαιρία να αποδεχτεί – αναγνωρίσει την ύπαρξη και της αρνητικής – δυσάρεστης πλευράς ορισμένων πραγμάτων, καθώς και η ευκαιρία να προσπαθήσει να ισορροπήσει τις επιθυμίες του και να διεκδικήσει αλλαγές που χρειάζεται στη ζωή του.

Όταν ρωτήθηκαν 15 χρόνιοι ψυχικά πάσχοντες να πουν τι σημαίνει για εκείνους η στεναχώρια, εκείνοι απάντησαν:

“σκέφτομαι αρνητικά”

“κλαίω”

“θλίψη”

“δεν έχω όρεξη για φαγητό”

“γίνομαι λαίμαργος”

“σφίγξιμο στην καρδιά”

“σφίγξιμο στο στήθος”

“δεν μιλάω”

“δυσαρέσκεια”

“αγωνία”

“κατάθλιψη”

“μελαγχολία”

“πονοκέφαλος”

“νεύρα”

“πένθος”

“βάσανα”

“λύπη”

“άγχος”

“δεν θέλω να κάνω πράγματα”

“αποσύρομαι”

“μοναξιά”

Το κοινωνικό στίγμα, η ντροπαλότητα, η κοινωνική φοβία, η ανάγκη αποδοχής και η ανάγκη του «ανήκειν» σε μια ομάδα / παρέα, οδηγούν τους περισσότερους από εμάς κατά διαστήματα να φοβόμαστε να είμαστε «διαφορετικοί». Φόβος να εκφράσει κανείς μια άποψη κόντρα στων υπολοίπων, φόβος διεκδίκησης των ατομικών μας ορίων ή των ατομικών μας επιθυμιών. Φόβος μήπως κάποιος κριθεί, φόβος μήπως κάποιον τον κοροιδέψουν.

Συνέπειες αυτού του φόβου μπορεί να είναι η παθητικότητα ως προς την τελική μας συμπεριφορά, η μειωμένη αυτοπεποίθηση, η εσωτερίκευση όλων των συναισθημάτων και η περικύκλωση του εαυτού μας με έναν «τοίχο» που δεν επιτρέπει εύκολα τη διαπερατότητά του. Έτσι, οι άνθρωποι συνάπτουν μειωμένες διαπροσωπικές σχέσεις, πιο επιφανειακές, αφού δεν μοιράζονται όσα σκέφτονται και όσα νιώθουν. Επιπλέον, σταματούν να διεκδικούν όσα θα ήθελαν. Αποτέλεσμα? Βίωμα αισθήματος μοναξιάς, ψυχικές διαταραχές συναισθηματικές ή αγχώδεις, διαταραχές διατροφής, παίρνουν τη θέση της εξωτερίκευσης όσων κρύβουμε μέσα μας στο βωμό του φόβου της διαφορετικότητας …

Ωστόσο, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τον δικό μας δρόμο δεν μπορεί να τον περπατήσει άλλος για εμάς, παρά μόνο εμείς ως υπεύθυνοι του εαυτού μας… Οι υπόλοιποι μπορούν απλά να είναι συνοδηπόροι …

Αντιμετώπισε τον φόβο και κάντο έτσι κι αλλιώς (Anon)

Αν μπορείς να ονειρευτείς κάτι μπορείς και να το κάνεις (Walt Disney)

Γίνεσαι αυτό που σκέφτεσαι ότι θα γίνεις (Earl Nightingale)

Μην κρίνεις κάθε ημέρα με βάση την χειρότερη που πέρασες, αλλά από τις ασχήμιες που είδες (Robert Louis Stevenson)

Ας αφήσουμε το ανώτερο επίπεδο ανησυχίας μας να γίνει ανώτερο επίπεδο σκέψης και σχεδιασμού (Winston Churchill)

Αν έχεις το θάρρος να ξεκινήσεις κάτι, τότε έχεις το θάρρος να επιτύχεις (David Viscott)

Δεν έχει σημασία αν είσαι ένας αργός περηπατητής, αρκεί να μην προχωράς προς τα πίσω (Abraham Lincoln)

Η εμπειρία δεν είναι αυτό που συμβαίνει σε κάποιον άνθρωπο, αλλά ο τρόπος που διαχειρίζεται αυτά που του συμβαίνουν (Aldus Haxley)

Μερικές φορές κοιτάμε τόσο επίμονα μια πόρτα που κλείνει ώστε βλέπουμε πολύ αργά την πόρτα που είναι ανοιχτή (Alexander Graham Bell)

Τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα: αλλιώς η φύση δεν θα μας ενέπνεε να τα κάνουμε (John Updike)

Οραματίσου αυτό που χρειάζεσαι. Δες το, νιώσε το, πίστεψε σε αυτό. Συγκεντρώσου πνευματικά και ξεκίνα (Robert Collier)

Αν η ευκαιρία δεν χτυπήσει την πόρτα, χτίσε μια πόρτα (Milton Berle)

Ο,τιδήποτε το μυαλό μπορεί να σκεφτεί και να πιστέψει, το μυαλό μπορεί και να το πετύχει (Napoleon Hill)

Η επιτυχία είναι μια συνέπεια και δεν πρέπει να είναι ο στόχος (Gustave Flaubert)

Το πρώτο βήμα για να γίνεις κάτι είναι να το θέλεις (Mother Τeresa)

Μην αφήνεις αυτό που δεν μπορείς να κάνεις, να παρεμβαίνεις με ό,τι μπορείς να κάνεις (John Wooden)

Όπως τα βέλη ρίχνονται με φόρα πίσω από το τόξο, έτσι κι αν η ζωή σε τραβάει προς τα πίσω με προβλήματα να είσαι υπομονετικός. Σε προετοιμάζει για να σε ρίξει σε νέα ύψη (Anon)

Να γελάς με το χθες, να ονειρεύεσαι για το αύριο, να ζεις για το σήμερα (Anon)

Να σκέφτεσαι αυτά που θα επιτύχεις και όχι αυτά που δεν έχεις πετύχει ακόμα (Anon)

Το θάρρος δεν είναι η απουσία του φόβου, αλλά η ικανότητα να αντιμετωπίσεις το φόβο και να νικήσεις (Anon)

Όταν περπατήσεις μέχρι την άκρη όλου του φωτός που σε διακατέχει, θα πρέπει να πιστέψεις ότι ένα από τα δύο πράγματα θα συμβούν. Ή ότι θα υπάρχει πάτωμα να περπατήσεις, ή ότι θα διδαχθείς το πώς να πετάς (Patrick Overton)

ΛΟΙΠΟΝ ΕΣΥ ΤΙ ΕΚΑΝΕΣ ΣΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΝΙΩΘΕΙΣ ΠΕΡΗΦΑΝΟΣ / Η ???

Η ενδοοικογενειακή βία συνιστά ένα κοινωνικό πολυπαραγοντικό πρόβλημα, το οποίο φαίνεται να έχει αυξηθεί ραγδαία τα τελευταία χρόνια. Πρόκειται για μια επιθετική συμπεριφορά που αποτελεί μέσο έκφρασης της επιβολής και επίδειξης δύναμης, της ένδειξης ισχύος, αλλά και έναν τρόπο ελέγχου του άλλου φύλου σε όλα τα επίπεδα.

Πιο συγκεκριμένα, αναφορικά με τη βία που προέρχεται από τον άντρα στη γυναίκα, συνήθως εντοπίζονται αρκετές εκδηλώσεις βίας προτού μια γυναίκα καταφύγει στην αναζήτηση βοήθειας από την αστυνομία. Μάλιστα, παρόλο που είθισται να πιστεύεται ότι η βία κατά των γυναικών εκδηλώνεται κατά βάσει στις υπανάπτυκτες χώρες, φαίνεται ότι το 20% – 30% των περιστατικών των νοσοκομείων των Η.Π.Α. αφορά κακοποιημένες γυναίκες.

Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν ζήσει τουλάχιστον 1 περιστατικό κακοποίησης ή βίας τουλάχιστον 1 φορά σε κάποια στιγμή της ζωής τους. Άλλοι, πάλι, ζουν το φαινόμενο αυτό καθημερινά, ενώ παράλληλα αισθάνονται ανήμποροι να κάνουν κάτι για αυτό.

Ωστόσο η βία κατά των γυναικών πρέπει και μπορεί να σταματήσει…!

Μερικά Κέντρα για Άμεση Βοήθεια:

• Κ.Ε.Θ.Ι: http://www.kethi.gr/greek/kentra/index.htm
• Σύνδεσμος για τα Δικαιώματα της Γυναίκας / Βοήθεια για τη βία μέσα στην οικογένεια

Tηλ: 210 36 16 232

• Γραμμή SOS της Γενικής Γραμματείας Ισότητας: Tηλ: 210 32 20 900
• Κέντρα Υποδοχής Κακοποιημένων Γυναικών (Γ.Γ.Ι.):
  Tηλ. Αθήνα: 210 52 35 318 & 210 52 35 250
  Τηλ. Πειραιάς: 210 41 12 091 & 210 41 29 101

Αλλάζοντας την ποιότητα ζωής:

• Προσπάθησε να ισορροπείς τη διατροφή και τον ύπνο σου.
• Βάλε την καθημερινή άσκηση στη ζωή σου – ακόμα και το περπάτημα 30’ αρκεί.
• Κάνε περισσότερες ευχάριστες δραστηριότητες για τον εαυτό σου καθημερινά.
• Να προσπαθείς να αναγνωρίζεις αυτά που επιτυγχάνεις, ακόμα και τα πιο «απλά» που κάνεις στην καθημερινότητά σου.
• Αναγνώρισε τα προσωπικά σου όρια, και προσπάθησε να τα τηρείς στις διαπροσωπικές σχέσεις που θεωρείς ότι είναι σημαντικές για εσένα.
• Προσπάθησε να ισορροπήσεις τις υποχρεώσεις με τις ανάγκες σου μέσα από την οργάνωση του χρόνου σου.
• Μην αποφεύγεις αυτό που φοβάσαι.
• Προσπάθησε να διεκδικείς ό,τι για σένα είναι σημαντικό στις διαπροσωπικές σου σχέσεις.
• Να προσπαθείς να βρεις λόγο για την ύπαρξη των αρνητικών συναισθημάτων στη ζωή σου.
• Ζήτησε βοήθεια από φίλους ή κάποιον ειδικό όταν παρατηρείς ότι η συναισθηματική σου πίεση κορυφώνεται.

Η αυτοεκτίμηση ορίζεται βιβλιογραφικά ως το ποσοστό της αξίας που οι άνθρωποι αποδίδουν στον εαυτό τους. Έτσι, λοιπόν, η υψηλή αυτοεκτίμηση αναφέρεται σε μια γενικότερη υψηλή εκτίμηση του εαυτού, ενώ η χαμηλή αυτοεκτίμηση σε έναν μη αγαπητό ορισμό του εαυτού (Baumeister et al., 2003). Συχνά η αυτοεκτίμηση έχει συσχετισθεί σε μελέτες με τον αθλητισμό βασισμένη στην υπόθεση ότι όταν είναι υψηλή μπορεί να επιφέρει πολλά θετικά αποτελέσματα και ωφέλειες. Από την άλλη πλευρά, αυτή η υπόθεση έχει αξιολογηθεί και κριτικά γιατί μερικές φορές οι κοινωνικοπολιτισμικές πιέσεις που επιβάλουν το αδύνατο σώμα ως το ιδανικό της φυσικής ομορφιάς μπορεί να οδηγήσουν και σε πολύ χαμηλά επίπεδα αυτοεκτίμησης. Στην ανασκόπησή τους οι Baumeister και συνεργάτες (2003) αναφέρουν ότι η αυτοεκτίμηση δεν έχει βρεθεί να έχει αιτιώδη σχέση με την απόδοση σε διάφορα καθήκοντα, αλλά ακόμα και σε λίγες έρευνες που εντόπισαν θετικό αιτιώδες αντίκτυπο της αυτοεκτίμησης, οι επιρροές ήταν ελάχιστες. Παρόλα αυτά, σημειώνουν ότι έχει βρεθεί ότι η υψηλή αυτοεκτίμηση μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο στη συνέχιση της προσπάθειας έπειτα από αποτυχία.

Σύμφωνα με τα ευρήματα των Hall και συνεργατών (1986), οι οποίοι μελέτησαν την αυτοεκτίμηση γυναικών αθλητριών και μη αθλητριών σε σχέση με το είδος του φυλετικού τους ρόλου αλλά και το είδος της άθλησης, οι μη αθλήτριες με θηλυπρεπές φυλετικό ρόλο είχαν χαμηλότερη αυτοεκτίμηση από τις άλλες ομάδες δείγματος, και δεν υπήρχαν διαφορές ως προς την αυτοεκτίμηση ανάμεσα στις αθλήτριες που συμμετείχαν σε σπορ που προβάλουν τη θηλυκότητα και σε αυτές που συμμετείχαν σε αθλήματα που δεν προβάλουν τόσο τη θηλυκότητα. Παρόλο που οι αθλήτριες δεν είχαν στατιστικώς σημαντικές διαφορές από τις μη αθλήτριες ως προς την αυτοεκτίμηση, ωστόσο, σίγουρα είχαν υψηλότερα επίπεδα.

Σε πρόσφατη έρευνά τους οι Bowker και συνεργάτες (2003) μελέτησαν τη συμμετοχή σε αθλήματα σε σχέση με την αυτοεκτίμηση καθώς και τις διαφορές ανάλογα με το φύλο των αθλητών και τον φυλετικό τους προσανατολισμό. Σύμφωνα με τα αποτελέσματά τους, οι περισσότερες γυναίκες που συμμετείχαν σε ανταγωνιστικά αθλήματα σημείωσαν χαμηλότερα ποσοστά αντιληπτικής αθλητικής ανταγωνιστικότητας και γενικότερης αυτό-αξίας, αλλά υψηλότερη αυτοεκτίμηση όταν συμμετείχαν σε περισσότερο μη ανταγωνιστικά αθλήματα. Οι συγγραφείς κατέληξαν ότι η αθλητική συμμετοχή μπορεί να προβλέψει την αυτοεκτίμηση, αλλά το είδος της άθλησης μπορεί να αποτελέσει περιοριστικό παράγοντα. Τέλος, οι Bissell και Birchall (2008) έχοντας ως δείγμα 80 γυναίκες αθλήτριες από 8 έως 18 ετών, βρήκαν τη συνολική αυτοεκτίμηση να είναι γενικά υψηλή, αλλά οι αθλήτριες κάποιων συγκεκριμένων αθλημάτων (γκολφ, βόλεϊ, ποδόσφαιρο) είχαν πολύ περισσότερες πιθανότητες να έχουν μια θετικότερη εικόνα για το σώμα τους σε σύγκριση με τις αθλήτριες άλλων σπορ όπως η γυμναστική.

Το άγχος συνιστά ένα από τα συνασθήματα που έπονται των πρωταρχικών – βασικών του ανθρώπου. Πρόκειται για μια συναισθηματική κατάσταση κατά την οποία το άτομο νιώθει ότι κάτι που του είναι άγνωστο τον απειλεί, ή ότι είναι επικίνδυνο ή ότι δεν μπορεί ή δεν ξέρει πώς να το αντιμετωπίσει… Μάλιστα πολλές φορές αυτή η συναισθηματική  αντίδραση μπορεί να κάνει τον καθένα να αισθανθεί ότι βρίσκεται εκτός ελέγχου, ότι δεν μπορεί να ελέγξει ούτε το σώμα ούτε τη συμπεριφορά του.

Οι συμπεριφορές αντίδρασης  που καθοδηγούνται από το άγχος συνήθως περιλαμβάνουν : α) τροπή σε φυγή (αποφυγή – πρόσκαιρη ανακούφιση από την απομάκρυνση από την πηγή ανησυχίας),  β) πάγωμα (ακινητοποίηση και φόβος μπροστά στο άγνωστο),  γ) πάλη για αντιμετώπιση του φοβογόνου ερεθίσματος (ενεργή αντιμετώπιση της αγχογόνου κατάστασης).

Το άγχος εκδηλώνεται και στο σώμα μας μέσω των εξής συμπτωμάτων: δύσπνοια, τρέμουλο, ιδρώτας, ταχυκαρδία, πονοκέφαλος, σφίγξιμο στο στομάχι, μυίκή ένταση…….

Τις στιγμές που τα συμπτώματα αυτά αυξάνονται σε ένταση, οι σκέψεις που συνήθως περνούν από το μυαλό του ατόμου είναι ότι κάτι κακό πρόκειται να του συμβεί ή ότι τρελαίνεται.

15 χρόνιοι ψυχικά πάσχοντες όταν ρωτήθηκαν τι σημαίνει άγχος απάντησαν :

“στεναχώρια”

“αϋπνίες”

“υπερκινητικότητα”

“υπερένταση”

“ένταση”

“δύσπνοια”

“πονοκέφαλος”

“αγωνία”

“ανησυχία”

“κλεισούρα”

“σκέψεις”

“θλίψη”

“λύπη”

“τρέμουλο”

“μελαγχολία”

“λαχταρίζω”

“δυστυχία”

“νευρόπονος”

“κάπνισμα”

“αλκοόλ”

“φάγωμα των νυχιών”

“τρίξιμο δοντιών”

“ιδρώτας”

“καφές”

“συχνοουρία”

“λαιμαργία”

“Εσείς σε ποιες καταστάσεις νιώθετε να έχετε άγχος και πώς προσπαθήσατε να το αντιμετωπίσετε???”

16 χρόνια ψυχικά πάσχοντες που ζουν σε μονάδα ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης ρωτήθηκαν ως προς το τι τους θυμίζει η έννοια «αγκαλιάζω» και τι μνήμες τους διακινεί. Οι απαντήσεις τους αναγράφονται παρακάτω:

«αγαπάω»

“ερωτεύομαι”
“μοιράζομαι”

«φροντίζω»

«δίνω στοργή»

«κλείνω μέσα στα χέρια μου»

«ισορροπώ το θυμό»

«ισορροπώ την αγανάκτηση»

«έρχομαι σε επαφή»

«προστατεύω»

«θηλάζω»

«συμπονώ»

«συγκρατώ»

«δίνω κουράγιο»

«χάδι»

«χαρά»

«ένωση θετικής και αρνητικής ενέργειας που μετατρέπονται σε θετική»

«ακουμπάω»

«προφυλάσσω»

«έρχομαι κοντά»

Μια τόσο σύντομη και απλή επιφανειακά λέξη κατάφερε να διακινήσει τόσες πολλές και διαφορετικές συναισθηματικά απαντήσεις και εκφράσεις.

Μερικές φορές προσπερνάμε τη δοτικότητα των συναισθημάτων γιατί τη θεωρούμε περιττή. Κι όμως για όλους μας ανεξαιρέτως η έκφραση είναι τρόπος επικοινωνίας που άλλοι την έχουν περισσότερη ανάγκη και άλλοι λιγότερο.

Είναι, λοιπόν, αρκετά σημαντικό να μην ξεχνάμε και να μη διστάζουμε να αγκαλιάσουμε όλους τους ανθρώπους που μας προκαλούν τις παραπάνω συναισθηματικές αντιδράσεις. Ίσως να καταλάβουμε στην πορεία ότι το έχουν πολύ περισσότερο ανάγκη τελικά από αυτό που εμείς μπορεί να φανταζόμαστε.

14 χρόνιοι πάσχοντες ρωτήθηκαν τι σημαίνει αγάπη και οι απαντήσεις τους περικλείουν τα παρακάτω:

“οικογενειακή αγάπη”

“φιλική αγάπη”

“αδερφική αγάπη”

“ερωτική αγάπη”

“φιλί”

“αγκαλιά”

“εκτίμηση”

“σεβασμός”

“αμοιβαιότητα”

“γενναιοδωρία”

“χαρά και στεναχώρια”

“δοτικότητα”

“ευτυχία”

“θαυμασμός”

“ενθουσιασμός”

“νοιάζομαι”

“σκέφτομαι τον άλλο”

“τρυφερότητα”

“διεκδικώ”

“ανησυχία”

“φροντίδα”

“ζήλια”

“μοιράζομαι”

Η αγάπη αποτελεί ένα από τα πιο βασικά πρωταρχικά συναισθήματα του ανθρώπου, και εκφράζεται μέσω της προσφοράς από το ένα άτομο στο άλλο με στόχο την ικανοποίηση αναγκών ή επιθυμιών. Η αγάπη εκφράζεται χαμογελώντας, αγγίζοντας τον άλλο, προσφέροντας υλικά αγαθά ή μη, σκεφτόμενος τον άλλο, μοιραζόμενος μικρές στιγμές καθημερινότητας αλλά και εμπειρίες, με αμοιβαίο έντονο βλέμμα, με αναμνήσεις θετικών γεγονότων, κάνοντας πράγματα που ο άλλος επιθυμεί. Είναι πολύ σημαντικό να ξέρουμε να αγαπάμε ο ένας τον άλλο χωρίς εγωισμούς και με πολλούς συμβιβασμούς, καθώς αληθινή αγάπη σημαίνει η αποδοχή του άλλου όπως ακριβώς είναι στη ζωή μας, με τα προτερήματα αλλά και με τα ελαττώματά του.