Month: <span>January 2016</span>

Τελικά είναι δύσκολο να είσαι το λάθος αυγό στη φωλιά… Να βιώνεις από τότε που γεννήθηκες και θυμάσαι τον εαυτό σου ότι δεν ένιωσες ποτέ να ανήκεις… Ποτέ σε αυτούς που ήθελες… Να παλεύεις με νύχια και με δόντια και να μη σε βλέπουν. Να έχεις το παράπονο διαρκώς μέσα σου, να κλαις, να υποφέρεις και να ψάχνεις να βρεις έναν στόχο. Έναν στόχο που θα σε βγάλει από το αδιέξοδο… Είναι το παιχνίδι μεταξύ ζωής και θανάτου? Είναι μια απόφαση να φύγεις μακριά από εκείνο το περιβάλλον? Ή είναι το να μείνεις εκεί και να υποστείς το περιβάλλον, όπως κάνουν οι άλλοι, για να μη διαφέρεις και κατηγορείσαι? Για μένα ευτυχώς ήταν το δεύτερο, παρόλο που αρκετές φορές σκέφτηκα και το πρώτο. Και λέω ευτυχώς γιατί η επιμονή προς το στόχο μου με βοήθησε να φύγω, να ξεφύγω, και να μετατρέψω την αβάσταχτη μοναξιά σε πολυπληθή αγάπη. Ίσως όχι από αυτούς που ήθελα… Όμως έστω κι έτσι έχω κάτι να θυμάμαι, παρόλο που ακόμα εξοργίζομαι…. Το παν για μένα ήταν και είναι το κίνητρο. Αυτό αν το βρει κάποιος, τότε θεωρείται σχεδόν σίγουρο ότι μπορεί λίγο πιο εύκολα να υπενθυμίζει στον εαυτό του τους λόγους για να συνεχίσει να πολεμάει.

“Hope”

Ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που έχω αντιληφθεί μέχρι σήμερα στην πορεία της ψυχοθεραπείας μου είναι τα όρια μου!
Μεγάλη υπόθεση να έχεις τα όρια σου αλλά ακόμα μεγαλύτερη η γνώση του ότι έχεις κάποια όρια που πρέπει να μην καταπατούνται!

Τι γίνεται όταν δεν αισθάνεσαι και πολύ καλά με κάτι που συμβαίνει; Κάτι σε ενοχλεί αλλά δεν ξέρεις πώς να το ρυθμίσεις…

Ανακαλύπτοντας λοιπόν το γιατί με πείραξε, τι ακριβώς τελικά με πείραξε, βρίσκω πολύ πιο εύκολα και το τι έπρεπε να πω και πώς να αντιδράσω! Και αφού το βρίσκω στα παραδείγματα του παρελθόντος, μπορώ να νιώθω ότι έχω τη δύναμη να τα αντιμετωπίσω στο παρόν και στο μέλλον. Και σε μεγάλο βαθμό τα αντιμετωπίζω! Και νιώθω και δύναμη και σιγουριά και αυτοπεποίθηση και ελευθερία. Μια ελευθερία που δεν ήξερα ότι μπορώ να έχω και πνιγόμουν στη χαζομάρα της απραξίας μου. Δεν αντιμετώπιζα σχεδόν τίποτα. Και τελικά;

Δεν τα είχα καλά με τον εαυτό μου για μέρες. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ καλά. Αναρωτιόμουν γιατί φέρθηκα έτσι (δηλαδή χωρίς να κάνω κάτι…) Και να περιμένω να μου δοθεί ευκαιρία να επανορθώσω δειλά δειλά. Όμως δεν επανορθώνεις εύκολα. Συνήθως δεν επανορθώνεις καν. Άρα μένεις να σε “τρώει” γιατί αν έχεις αδικήσει τον εαυτό σου σε “τρώει” πάρα πολύ. Και είναι όλα τοοοοοοοοσο πολύ απλά που δεν ξέρεις αν πρέπει να κλαις ή να γελάς μόλις το αντιλαμβάνεσαι; Μα ήταν εύκολο να ρωτήσω για τα ένσημα. Γιατί δε ρώτησα, θα μου κολλάει; Μα ήταν εύκολο να ζητήσω από τον τάδε να μην ανακατεύεται σε πράγματα που αφορούν την οικογένεια μου. Γιατί τον άφηνα να μου λέει τόσα; Για αυτά τα φαινομενικά μικρά, όμως στην καθημερινότητα μας πολύ μεγάλα ζητήματα, όταν αντιληφθούμε τα όριά μας, νιώθουμε και όμορφα να στηρίξουμε τον εαυτό μας και να προχωρούμε στις σχέσεις μας με τους άλλους χωρίς παρεξηγήσεις και υπονοούμενα! Οπότε αυτή η εξέλιξη μου δημιουργεί φοβερή ασφάλεια και απελευθέρωση!

Σ.

Θέλησα να γράψω για το συναίσθημα, εγώ, ένας άνθρωπος άκρως λογικός που το συναισθηματικό κομμάτι του εαυτού μου το παραμελούσα, το άφηνα πάντα στην άκρη για να ευχαριστήσω και να ικανοποιήσω τους άλλους, που δε σεβόμουν τα θέλω μου, τις επιθυμίες μου, τα όνειρα μου, τις αξίες και τις πεποιθήσεις μου. Όλα τα θυσίαζα για τους άλλους. Και τελικά το αποτέλεσμα ήταν ποιο; Να περάσω την πόρτα του ψυχολόγου, γιατί σταδιακά έχανα τον εαυτό μου. Οι κρίσεις πανικού ξαφνικά έκαναν την εμφάνισή τους. Το παραμελημένο συναίσθημα κουράστηκε να μένει στο περιθώριο και θέλησε να κάνει αισθητή την παρουσία του. Αλλά η ορμητικότητα του ήταν τέτοια που μου στέρησε ακόμη και τα πιο απλά καθημερινά πράγματα που για όλους μας είναι τόσο δεδομένα! Όμως, τίποτα δεν είναι δεδομένο.

Κάνω σχεδόν τρία χρόνια ψυχοθεραπεία και ρωτώντας με κάποιος τί κέρδισες από αυτό, η απάντηση είναι μία: Κέρδισα ΕΜΕΝΑ. Ο μεγάλος μου εχθρός, το άγχος, έγινε φίλος μου και μπορώ να τον έχω δίπλα μου και όχι απέναντί μου. Οι κρίσεις πανικού , που φάνταζαν εφιάλτης, είναι πια ο τρόπος που ο εαυτός μου με προειδοποιούσε ότι τον είχα παραμελήσει. Επανέκτησα τη χαμένη αυτοπεποίθησή μου, τον αυτοσεβασμό μου, την αξία μου. Και το σημαντικότερο είναι ότι πια διεκδικώ , γιατί πραγματικά πιστεύω ότι το αξίζω! Δεν χρειάζομαι δεκανίκια αλλά και, αν χρειαστώ, δεν θα ντραπώ να ζητήσω βοήθεια. Κατάλαβα ότι είναι μάταιο να απαιτώ την τελειότητα του εαυτού μου, γιατί κάτι τέτοιο είναι ανέφικτο. Έμαθα να κατανοώ το συναίσθημά μου(θετικό ή αρνητικό), να το σέβομαι και να μην το πνίγω. Πια χαίρομαι, θλίβομαι, θυμώνω, ερωτεύομαι, ευχαριστιέμαι, απογοητεύομαι. Βιώνω την κάθε στιγμή, καλή ή κακή, και δεν μεμψιμοιρώ. Είχα, άλλωστε, χάσει τόσο σημαντικά πράγματα που δεν έχω σκοπό να συναινέσω και πάλι στην απώλειά τους.
Και όλα αυτά φαίνονται τόσο απλά, αλλά είναι τόσο σπουδαία. Αναλογιζόμενη πλέον ποιο είναι το μεγαλύτερο δώρο που μέχρι τώρα έκανα στον εαυτό μου θα έλεγα ότι είναι η αναζήτηση βοήθειας από τον ειδικό. Από εκεί και μετά όλα ήταν , είναι και θα είναι καλύτερα. Γιατί, όσες δυσκολίες και αν έρθουν είμαι δυνατή και θα τις αντιμετωπίσω. Δε θα λιγοψυχήσω ούτε θα φοβηθώ. Αλλά και αν δεν τα καταφέρω το σημαντικό είναι ότι προσπάθησα. Άλλωστε, σημασία μεγαλύτερη δεν έχει το πόσες φορές θα πέσεις αλλά το πόσες φορές θα σηκωθείς.

Ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στους ανθρώπους που θέλουν και ξέρουν να βοηθούν.

Ε.Λ.

Πατέρας – Κόρη: μια σχέση που δεν πολυσυζητιέται, καθώς συνήθως μιλάμε για τις μαμάδες μας… Αλλά εγώ είπα να σπάσω τα κατεστημένα… Γιατί άραγε δεν μιλάμε για τους πατεράδες? είναι μόνο πρότυπα? ο αγαπημένος μπαμπας της κόρης του? ο σύντροφος της μητέρας μου? ο εργαζόμενος που στηρίζει την οικογένεια? ο προστάτης?

Ε λοιπόν για μένα η ιστορία γράφτηκε λίγο ανάποδα μάλλον! Θυμός θυμός θυμός και ξανά θυμός! Μπορεί να είναι όλα αυτά ένας πατέρας αλλά μπορεί και να μην είναι. Μπορεί να είναι παραδοσιακός και να κρατάει αποστάσεις αλλά μπορεί και να πλημμυρίζεται από συναίσθημα και να σκορπίζει την αγάπη του απλόχερα στην οικογένεια του. Μπορεί να είναι πάντα εκεί σαν στήριγμα, αλλά μπορεί και να μην είναι. Μπορεί να ξέρεις ότι σου έχει αδυναμία αλλά μπορεί και πάντα να απορείς… “μα καλά… αυτός ο άνθρωπος άραγε με γνώρισε ποτέ του”? Είναι σαν να κρατάς το ίδιο νόμισμα στην καρδιά σου αλλά να ξέρεις ότι πάντα έχει δύο πλευρές… και να μην ξέρεις κάθε φορά τι θα σου τύχει, και εκείνος να είναι πάντα εκεί να σου υπενθυμίζει ότι όντως το νόμισμα έχει πάντα δύο πλευρές, αντίθετες και εσύ προσπαθείς να βρεις τη σύνθεση. Άραγε αυτή η σύνθεση μπορεί να βρεθεί ποτέ? Ειδικά εάν οι αντιθέσεις είναι τόσο άκρα αντίθετες… Σκέφτομαι μερικές φορές τη φράση του Leo Buscalia “Να ζεις, να αγαπάς και να μαθαίνεις”. Μπορείς να αγαπάς πάντα άραγε? Ανεξαρτήτως εάν και πόσο θυμώνεις? Και έστω ότι πάντα μαθαίνεις, και με αυτό τον τρόπο κατανοείς την πραγματικότητα, μια πραγματικότητα που δεν σου αρέσει και πάντα. Αρκεί αυτό? Η κατανόηση δηλαδή, αρκεί για να κατευνάσει το θυμό σου?

Μα φταίει μόνο εκείνος? Όχι, σίγουρα δεν φταίει μόνο εκείνος… Έχω κι εγώ ευθύνες για τη συμπεριφορά μου απέναντί του, καθώς άργησα να προσπαθώ να γνωρίσουμε ο ένας τον άλλο.

Αλλά όσο ανοιχτόμυαλος κι αν είναι κανείς, και όσο κι αν προσπαθήσει να αποδεχτεί μια κατάσταση, άραγε αυτό παύει ποτέ να τον πληγώνει…? Εγώ πάντως μέχρι και σήμερα, παρόλο που θεωρούμαι και ανοιχτόμυαλη και με κατανόηση προς τους άλλους, και παρόλο που έχω ζήσει αρκετά πράγματα μέχρι την ηλικία μου, δεν έχω βρει απάντηση…

“Hope”

Η χειρότερη μέρα της μέχρι τώρα ζωής μου. Ποτέ δεν θα ξεχάσω αυτή τη μέρα.

Ξυπνήσαμε το πρωί. Φτιάξαμε καφέ, αυτός δεν «ήταν» εκεί. Με απέφευγε. Ένιωθα ήδη περίεργα. Κάπως σα να συνέβαιναν όλα αυτά σε κάποια άλλη. Ανησυχούσα γι’ αυτήν. Ευτυχώς, εγώ ήμουν ασφαλής.

Το προηγούμενο βράδυ βρεθήκαμε ανακατεμένοι σε κάτι σεντόνια. Εγώ φορούσα μαύρα. Το επίσημο ρούχο της μοναξιάς και του φόβου. Είχα βάλει τα καλά μου γιατί ήταν ειδική περίσταση. Είχα ξυπνήσει από νωρίς για να πάρω το αεροπλάνο να πάω να τον βρω. Συνάντησα μια σειρά από δυσκολίες που μαρτυρούσαν ότι όλα θα πήγαιναν στραβά βέβαια αλλά έπρεπε οπωσδήποτε να τηρήσω τη συμφωνία.

Έφτασα λοιπόν. Και παντού ήταν ο Ήλιος! Παντού! Σα να είχε ραντεβού με όλη την πόλη εκείνη την ημέρα. Παρ’ όλο όμως που εγώ είμαι απ’ αυτή τη χώρα, ο Ήλιος δεν με αναγνώρισε. Σαν να μην ήμουν στη λίστα των καλεσμένων στη γιορτή.
-Αυτό δε γίνεται, όλοι είμαστε. Συνέχισε.

Ο δρόμος προς το σημείο συνάντησής μας ήταν κι αυτός λουσμένος στο χρώμα του Ήλιου.

-Α ναι, το χρώμα αυτό σε κάνει να νιώθεις ότι όλα θα πάνε καλά. Ότι το σκοτάδι είναι μόνο μέσα σου. Γιατί, κοίτα, δύο κοπέλες περπατούν στο δρόμο με τα μωρά τους, μία παρέα από αγόρια και κορίτσια κάνουν αστεία και γελούν, το γνωστό μαγαζί με τα λουλούδια είναι ανοιχτό, στη θέση του… Όλα είναι εκεί που τ’ άφησες και λουσμένα στο φως του Ήλιου.

Μόνο που εγώ δεν ανήκω εκεί. Γιατί είμαι κάπου που δεν ανήκω?

– Πάλι τα βλέπεις όλα μαύρα? Φυσικά και ανήκεις εκεί. Στην πραγματικότητα είσαι η βασίλισσα της πόλης. Μόλις πριν λίγους μήνες είχε γίνει η στέψη με δόξα και τιμή στην κεντρική πλατεία μιας άλλης πόλης, μιας άλλης χώρας. Ενώθηκαν δύο βασίλεια εκείνη την ημέρα. Πρώτη φορά στην ιστορία του κόσμου και του χρόνου όλου ενώθηκαν δύο βασίλεια μόνο από αγάπη. Χωρίς στρατούς. Χωρίς συμφέρον. Μόνο με μία λέξη. Ούτε φιρμάνια, ούτε σφραγίδες, ούτε καν μάρτυρες. Μόνο μία λέξη. Είσαι η βασίλισσα της πόλης!

Και τότε γιατί φοράω κουρέλια? Και νιώθω τόσο κουρασμένη και με μια έκφραση ψευτοευτυχίας ξεθαμένη από άλλο επεισόδιο, δεν ταιριάζει στην περίσταση.

-Ταιριάζει! Ταιριάζει αφού έχει ήλιο και φως! Κράτησε το φως και τη ζεστασιά!

Δεν ταιριάζει, άκου που σου λέω, είναι παγωμένη, ξεχασμένη εκεί και έχει αρχίσει να πιάνει αράχνες. Να είχε τουλάχιστον θάλασσα…
-Ναι, λοιπόν, δεν έχει θάλασσα. Μήπως θες να φτιάξεις μία κλαψουρίζοντας??? Έχει ποτάμι! Έχεις ξαναδεί ποτάμι? Κράτα τη μουσική του. Και τα χρώματα που έφτιαξε μαζί με τον Ήλιο.

Τι κάνω εγώ εδώ? Δεν έχω θέση εδώ!

-Ζεις ένα όνειρο! Τι με ρωτάς δηλαδή? Τι κάνει κανείς στα όνειρα μέσα?

Ε.

Χωροταξικά και πολεοδομικά μιλώντας πάντα , ποτέ δεν συμπαθούσα ιδιαίτερα την περιοχή των Αμπελοκήπων, ιδιαίτερα τον πολύβουο κόμβο που σχηματίζουν οι λεωφόροι Κηφισίας και Αλεξάνδρας. Το θεωρούσα ένα πολύ άσχημο αστικό κομμάτι με δαιδαλώδη και άναρχη δόμηση. Ήταν απαγορευμένη ζώνη για έναν άνθρωπο όπως εγώ, που αναζητεί τις όμορφες, τις καλοσχεδιασμένες, και ατάραχες περιοχές να επισκέπτω μία ακριβώς αντίθετη σε αυτά, περιοχή. Έτσι συνήθιζα να περπατώ ή συναντώ φίλους και γνωστούς σε άλλες περιοχές της Αθήνας, νομίζοντας πάντα ότι η αναζήτηση της «ωραιότερης περιοχής» και η σωστή «ρυμοτομία» συνηγορεί στη εγκαθίδρυση της ευτυχίας και αρμονίας στη ζωή μου.

Θα αναρωτηθεί κανείς τι δουλειά έχει μία πρόχειρη χωροταξική αναφορά σε ένα site ψυχολογίας . Μα η χωροταξική μου αντίληψη δεν είναι άλλη από το προσωπικό μου βίωμα, τον τρόπο σκέψης και τον τρόπο δράσης μου, μέσα στη καθημερινότητα που λαμβάνει χώρα ανάμεσα σε όμορφους και άσχημους δρόμους.

Έτσι ακριβώς όπως δεν περπατούσα σε έναν άσχημο, για το δικό μου γούστο, δρόμο , έτσι ακριβώς απέφευγα να αντικρίσω, να αναπαράγω και να αντιμετωπίσω άσχημες καταστάσεις της ζωής μου. Κρατώντας μία κούπα καφέ ή ένα ποτήρι κρασί , περιστοιχισμένη πάντα από φίλους, επέλεγα να πω τα ευχάριστα, και τα πιο «όμορφα» νέα για τη ζωή μου, ενισχύοντας έτσι το προφίλ του πάντα αισιόδοξου, δυνατού και επιτυχημένου ανθρώπου, που είχαν οι άλλοι για εμένα.

Για καλή μου τύχη όμως, ήρθαν στιγμές στη ζωή μου, που ακόμη και για τον πιο αισιόδοξο και χαρούμενο άνθρωπο, δεν γινόταν κανένα χαρούμενο, καλοσχεδιασμένο, όμορφο, άξιο συζήτησης θέμα, στην εκάστοτε παρέα. Αντιθέτως, η ζωή μου ξαφνικά κατακλύστηκε από άσχημους δρόμους , λεωφόρους που δεν οδηγούν πουθενά, μοναχικές διαβάσεις και κουραστικές διαδρομές. Διπλό το άγχος για ένα άτομο σαν εμένα .Πώς να παραδεχτώ στον εαυτό μου πως περπατώ σε δρόμους που δεν μου αρέσουν ?Γιατί περπατώ? Μήπως απέτυχα? Και το κυριότερο όλων .. Πως θα το κοινοποιήσω στους γύρω μου, πως έχασα το δρόμο ?

Έτσι λοιπόν αποφάσισα να συμβουλευτώ «πλοηγό». Επιβιβάστηκα στο τρόλεϊ, ανηφόρισα την λεωφόρο Αλεξάνδρας και βρέθηκα στους Αμπελοκήπους , στην οδό Φειδιππίδου 8 ..Λίγους μήνες αργότερα η περιοχή των Αμπελοκήπων δεν έχει αλλάξει καθόλου. Μα εγώ περπατώ στους δρόμους της, ανακαλύπτω νέα μέρη, συναντώ τους φίλους μου, συζητώ και μοιράζομαι τις δύσκολες καταστάσεις για εμένα και γι’ αυτούς, έχω αντικαταστήσει λέξεις στο καθημερινό μου λεξιλόγιο και έχω γκρεμίσει τοίχους.

Δεν μου αρέσει η περιοχή των Αμπελοκήπων και πιθανόν να μη καταφέρει να μου αρέσει ποτέ, αλλά πλέον μπορώ να την αντικρίζω και να την ανακαλύπτω… Άλλωστε κάποιες λεωφόρους είναι απαραίτητο να τις διασχίσουμε ώστε να φτάσουμε στο τελικό μας προορισμό.

Πόσο εύκολα εξηγείς σε κάποιον τι νιώθεις σε κρίση πανικού; Μπορείς να εξηγήσεις σε κάποιον που δεν ακούει τη μουσική του Μότσαρτ;
Η μακροχρόνια σχέση μου με το φόβο ξεκίνησε στην ηλικία των 12. Συνεχίζεται για πάρα πολλά χρόνια. Πράγματα που για άλλους είναι αυτονόητα, για μενα φαντάζουν βουνό. Το να ανοίξεις την πόρτα δεν είναι δύσκολο. Είναι μια μηχανική κίνηση. Αν όμως νιώθεις ότι κουβαλάς το βάρος της; Και ότι το κουβαλάς για τόσο καιρό που έχεις ξεχάσει πόσο απλό ήταν το άνοιγμα στην αρχή; Υπάρχουν φορές που προσποιήθηκα ότι δεν υπήρχε, άλλες πάλι την έκλεισα με κρότο.

Νοιώθω το κεφάλι μου να γυρίζει, την καρδιά μου να χτυπάει σαν τρελή, το σώμα μου να ιδρώνει αλλά να κρυώνω, τα χέρια μου να μουδιάζουν και ένα αίσθημα πνιγμού. Κάθε φορά τα ίδια συμπτώματα, κάθε φορά η ίδια απεγνωσμένη προσπάθεια να ¨σωθώ¨. Από τι αλήθεια; Τι είναι αυτό που τελικά φοβάσαι; Όταν με ρώτησε μια φίλη της μητέρας μου πριν από χρόνια, η απάντηση μου βγήκε αβίαστα, χωρίς σκέψη. «Ο φόβος του φόβου». Τόσο απλό, τόσο σύνθετο. Μου λένε συνεχώς να ανασάνω για να ηρεμήσω. Πώς όμως να ορίσω τις αναπνοές μου όταν δεν ορίζω τον εαυτό μου; Το να νιώθεις ότι δεν ορίζεις τον εαυτό σου και ότι θα εκτεθείς μπροστά σε κόσμο – ειδικά όταν έχεις έντονη την τελειομανία- είναι επιπλέον βάρος. Φόβος τόσο έντονος που εμφανίζεται σαν πόνος. Ένας πόνος με τις πιο βαθιές πληγές που δεν ξέρεις αν θα επουλωθούν ποτέ. Σα να αιμορραγείς συνεχώς. Σα να είσαι ο φόβος. Και όσο συνεχίζεται τόσο φοβάσαι το πώς θα ζήσεις χωρίς αυτό. Όσο κι αν σε πονάει. Γιατί έχεις φτάσει να ξέρεις μόνο αυτό. Την ίδια στιγμή που φοβάσαι το θάνατο, να φοβάσαι και να ζήσεις. Το ίδιο σου το μυαλό να σε κρατάει αιχμάλωτο. Ένας φόβος που φτιάχτηκε και γιγαντώθηκε από εμένα. Από μια δήθεν άμυνα του εαυτού μου. Όσο κι αν αντιστάθηκα ήταν πάντα εδώ. Έτοιμος να καθορήσει τη ζωή μου. Ώσπου κάποια στιγμή, σε μια συζήτηση, καθώς έλεγα ότι κάθε φορά που νιώθω τα συμπτώματα προσπαθώ να μην το καταλάβει κανείς και εκτεθώ με αποτέλεσμα να χειροτερεύει, κάποιος μου είπε: « Πέσε. Λιποθύμα στη χειρότερη. Εκθέσου. Θα σε σηκώσουμε εμείς που θα είμαστε μαζί σου» Μαγική πρόταση. Εκεί καταλαβαίνεις ότι δεν είσαι μόνη σου, ότι δεν είσαι από ατσάλι και δεν χρειάζεται να σε βλέπουν πάντα δυνατή. Εκεί καταλαβαίνεις ότι τόσα χρόνια που παλεύεις μ αυτό, δεν είσαι αδύναμη που το νιώθεις αλλά δυνατή γιατί συνεχίζεις παρόλο που το νιώθεις.

Άγχος είναι όταν νιώθεις πάρα πολλά. Εγώ αποφάσισα να τα αφήσω να ξεσπάσουν. Να τα βιώσω όλα, να κοιτάξω τον ίδιο το φόβο κατάματα. Έτσι θα φοβηθεί και θα φύγει. Είναι η μόνη μάχη που για να κερδίσω πρέπει να υποχωρήσω, να αφεθώ και να το αφήσω να απελευθερωθεί. Ο φόβος είναι σαν ενεργειακό βαμπίρ. Τρέφεται από σένα. Εγώ νομίζω ότι τον ¨τάϊσα¨ πολλά χρόνια.
Όντας πεισματάρα και ξεροκέφαλη δεν άκουγα όσους μου έλεγαν να επισκεφθώ από την αρχή κάποιον ειδικό. Θεωρούσα ότι μπορώ να το ξεπεράσω μόνη μου. Δε μου αρέσει να δίνω συμβουλές αλλά αυτό που κατάλαβα από την εμπειρία μου είναι ότι πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει το ταμπού με τους ψυχολόγους και τους ψυχιάτρους. Όπως πας στον παθολόγο αν είσαι κρυωμένος, έτσι θα πας στον αντίστοιχο ειδικό για τις κρίσεις πανικού και τις φοβίες. Εγώ πίστευα ότι το αποφάσισα αργά αλλά όπως μου είπε η ψυχολόγος μου ποτέ δεν είναι αργά για να βοηθήσεις τον εαυτό σου.

Τελικά υπάρχει φάρμακο για τις φοβίες και τις κρίσεις πανικού και έχει ονοματεπώνυμο. Το δικό μου, το δικό σου….

Vesper