Το Παιδί και “Το Πρόβλημα”

Πριν κάποια χρόνια συνάντησα μια μαμά που κατά την προσπάθειά της να μου εξηγήσει το μέγεθος της συναισθηματικής της εξάντλησης εξαιτίας όσων βίωνε με το παιδί της μου είπε:

«Έχω ένα παιδί και ένα πρόβλημα».

Τι εννοούσε?

Ότι είχε δύο παιδιά: ένα που το θαύμαζε, ήταν το καμάρι της, δεν την προβλημάτιζε, ήταν πειθαρχημένο, υπάκουο, χαρούμενο, είχε στόχους,

Και άλλο ένα παιδί:

Το παιδί – πρόβλημα. Εκείνο που αντιμετώπιζε πολλές προσωπικές δυσκολίες: με τους φίλους, με τους στόχους της, με τα ξεσπάσματα του θυμού της απέναντι στους γονείς της, με το φαγητό, με τις νοσηλείες.

Ποιο είναι όμως αυτό το παιδί τελικά?

Το μαύρο κοτοπουλάκι που μοιάζει στη μαμά του, ή το άσπρο κοτοπουλάκι που ξεχωρίζει?

Είναι ένα παιδί που έχει λάβει αγάπη και αποδοχή ή ένα παιδί που είναι διαφορετικό και πιο «δύσκολο» στην κατανόησή του?

Αποτελεί ένα παιδί που έχει λάβει συμβουλές και ζεστές αγκαλιές, ή ένα παιδί που έχει λάβει πολλές τιμωρίες και εκφοβισμούς επειδή δεν υπακούει τους μεγάλους?

Είναι ένα παιδί που του έχει δοθεί χώρος και χρόνος για συζήτηση και κατανόηση, ή ένα παιδί που απορρίπτεται ό,τι κι αν πει επειδή όλοι είναι «κουρασμένοι» για να το ακούσουν?

Συνιστά ένα παιδί που είναι δικαιολογημένο να λαμβάνει τον θυμό και την απόρριψη από το περιβάλλον του, ή ένα παιδί που θα ήταν καλό να τύχει της συμπόνοιας για τον πόνο που μπορεί να βιώνει?

Αν περιγράφω το παιδί μου ως «πρόβλημα», πόσα περιθώρια αφήνω στον εαυτό μου να παρατηρήσει ότι κάποιοι λόγοι θα υπάρχουν που το παιδί αυτό δεν χαίρεται και δεν απολαμβάνει τη ζωή του?

Είναι λογικό να νιώθει ένας γονιός έτσι?

Είναι λογικό. Ανάλογα με τις εμπειρίες του, τα βιώματά του, τα γεγονότα που συντρέχουν εκείνη την περίοδο, τις ψυχικές αντοχές, τη δυνατότητα κατανόησης, την προσωπικότητα, το περιβάλλον του.

Είναι λογικό και να αντιμετωπίζει το παιδί του ως «πρόβλημα»?

Όχι. Δεν είναι λογικό. Είναι λογικό να δυσκολεύεται, αλλά δεν είναι λογικό να μη ζητάει την κατάλληλη βοήθεια ή όταν τη ζητάει να μην προσπαθεί να την ακούσει «ενεργητικά». Όταν μια προβληματική συμπεριφορά επαναλαμβάνεται με την πλήρη γνώση μας, τότε παύει να είναι μια συμπεριφορά εξ ‘ αμελείας.

Πολλά δύσκολα και δυσβάσταχτα μπορούν να συμβούν σε κάθε άνθρωπο.

Όταν δεν μπορείς μόνος, ζήτα βοήθεια!

 Όλες οι δυσκολίες (και οι δικές σου, και του παιδιού σου,…) επιδέχονται εξήγησης και διαχείρισης, έστω και ως κάποιο βαθμό …

Εσύ τολμάς να παλέψεις ενάντια στο “φόβο της δικής σου αποτυχίας” ως γονιός?