Category: ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΣΑΣ

Ένας πιο θετικός δρόμος στη ζωή

Πάντοτε συνήθιζα στην ζωή μου να αντιμετωπίζω με μεγάλο αρνητισμό νέους ανθρώπους που γνώριζα. Φόβο για το καινούργιο. Αυτό είχε διοχετευθεί και στις καθημερινές μου συναναστροφές. Αρνητισμό απέναντι σε όσα έχουν να μου προσφέρουν. Φυσικά είχε μεγάλο αντίκτυπο και στην ζωή μου αυτό. Έτσι λοιπόν, ακόμα και στην σχολή μου, διατηρούσα μία τέτοια στάση.

Η στιγμή που κατέρριψε ολόκληρο το οικοδόμημα αρνητισμού που είχα χτίσει στο μυαλό μου και με δίδαξε πολλά, ήρθε τελείως αναπάντεχα. Σε μία τελευταία καλοκαιρινή διάλεξη, από έναν καθηγητη, στο πρόσωπο του οποίου δεν έτρεφα ιδιαίτερο σεβασμό. Αποφάσισε, λοιπόν, να ξεφύγει από την κανονική ροή και να μας μιλήσει για κάποια συμπεράσματα που χει καταλήξει μέσα από την πείρα που κουβαλάει.

Σε πρώτη φάση, μας μίλησε για τον προγραμματισμό του ανθρώπου να “τρέχει” στα δύσκολα, αντί να κάθεται να “παλεύει” και την ανάγκη να διδάξουμε σε μας το δεύτερο. Να νικήσουμε την φύση μας. Συνεχίζοντας, μας εξήγησε πως πίσω από τον θυμό βρίσκεται ο φόβος και την ηθική μας υποχρέωση κάθε φορά που θυμώνουμε να ρωτάμε τον εαυτό μας τι είναι αυτό που φοβόμαστε. Κλείνοντας, μας έδωσε σαν συμβουλή ότι στην ζωή, την χαρά καλό είναι να την παίρνουμε σε μικρές και συχνές δόσεις, ενώ την λύπη σε μεγάλες και σπάνιες. Που σημαίνει κυρίως να βγαίνουμε από καταδικασμένες καταστάσεις μία και έξω.

Από εκείνη την μέρα, ένας άνθρωπος που αντιμετώπιζα με μεγάλο αρνητισμό και προκατάληψη, μου προσέφερε ένα ΔΙΠΛΟ μάθημα ζωής. Με είχαν συνεπάρει τόσο πολύ αυτά που έλεγε. Με άγγιξαν. Πίστευα πως καθρέφτιζαν και μένα. ΄Ημουν και γω όμηρος σε πολλά από αυτά. Ως αποτέλεσμα, είδα από μία πιο θετική σκοπιά την ζωή, μία ευκαιρία για αλλαγή, για μια πιο μαχητική στάση στην ζωή, λιγότερο φοβισμένη. Επιπλέον, μου έμαθε να δίνω ευκαιρίες, χρόνο και χώρο σε κάθε άνθρωπο στην ζωή μου, ακόμα και στην πιο τυπική μου σχέση. Όλοι κάτι μπορούν να σου προσφέρουν. Από κανέναν δεν θα χάσεις. Μέχρι σήμερα, στο πίσω μέρος του μυαλού μου έχω κρατήσει ακόμα αυτές τις συμβουλές, που μου θυμίζουν την μέρα που άρχισα να βλέπω απο άλλη σκοπιά την ζωή μου.

Πες στη δυστυχία καληνύχτα

“Υποφέρω από…” ήταν δυο λέξεις που δεν ήθελα να πω. Δεν ένοιωθα άνετα να τελειώσω αυτή την πρόταση. Ήταν λες και θα ομολογούσα πως όντως κάτι ήταν λάθος με μένα και αυτό θα σήμαινε πως δεν θα μπορούσα να το κρύψω ή να το σπρώξω μακριά πλέον. Ολόκληρη μου τη ζωή προσπαθούσα να τρέξω μακριά από μένα. Προσπαθούσα να σκεφτώ τι πήγαινε λάθος και πάντα κατέληγα στο συμπέρασμα πως εγώ ήμουν το λάθος. Τίποτα δεν φαινόταν σωστό ή στη θέση του.

Φορούσα τον πόνο σαν ασπίδα προστασίας, είχα μάθει να ζω μ’ αυτόν. Η ευτυχία έμοιαζε σαν ένα βιβλίο που το είχαν βάλει στο ράφι πολύ πιο ψηλά απ’ ότι μπορούσα να φτάσω. Μπορούσα να το δω αλλά δεν μπορούσα να το αγγίξω. Nόμιζα πως εγώ και η δυστυχία είχαμε γίνει ένα και το είχα αποδεχτεί. Φοβόμουν πώς αν έβγαινα απ’ το σκοτάδι θα έχανα κομμάτια του εαυτού μου.

Μετά από μήνες δουλείας με τον εαυτό μου, απέδειξα στον εαυτό μου πρώτα πως όλα αυτά τα χρόνια είχα άδικο. Όχι μόνο δεν έχασα κομμάτια του εαυτού μου αλλά ανακάλυψα κι άλλα που είχα ξεχάσει ή που δεν ήξερα πως υπήρχαν. Υπάρχουν μέρες που ξεχνώ πως υποφέρω, που το “τέρας” που τόσα χρόνια φώναζε πώς δεν αξίζω και πως δεν πρέπει η επόμενη μέρα να με βρει ζωντανή, ησυχάζει. Υπάρχουν βέβαια μέρες που ακόμα παλεύω μαζί του, αλλά τους τελευταίους μήνες του έχω αποδείξει πως είμαι πιο δυνατή απ’ αυτό.

Μαθαίνω να χρησιμοποιώ τη φωνή μου παρά τον φόβο. Και είναι κάπου εκεί που τα πράγματα γίνονται πιο φωτεινά, πιο εύκολα, πιο φυσιολογικά. Ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Ξεκίνησα να πιστεύω πως ίσως το φυσιολογικός σημαίνει να είσαι ευάλωτος, αλλά να είσαι ευάλωτος, να αναγνωρίζεις τα συναισθήματα σου, να νιώθεις τα πάντα σε υπερβολικό βαθμό και να αναγνωρίζεις πως μέσα σου γίνεται χαμός είναι σίγουρα κατι που αξίζει να παλέψεις.

“Τροχαίο … Δίδαγμα!”

Στην ηλικία των 25, η λέξη «καλοκαίρι», είναι απλά συνώνυμο της ξεγνοιασιάς, του ξεσαλώματος και της απόλυτης ελευθερίας… Πόσο μάλλον ένα φεγγαρόλουστο βράδυ του Ιουλίου που η παρέα ετοιμάζεται για full moon party δίπλα στο κύμα! Τίποτα δεν στέκεται εμπόδιο παρά μόνο το πρωινό ξύπνημα της επόμενης μέρας για τη δουλειά, που αν και σε καφετέρια, παρεμποδίζει την απόλυτη ελευθερία της βραδιάς… «Μακάρι να μην δούλευα αύριο…», η σκέψη που σβουρίζει τόσο έντονα στο μυαλό σου ώρα τώρα, συνοδευόμενη από ένα αίσθημα ξενερώματος αλλά παρόλα αυτά, το πρόγραμμα σου εννοείται δεν αλλάζει! Και κάπου εκεί, στο δρόμο προς το ξεφάντωμα, τελικά δεν ήταν η δουλειά που σου άλλαξε τα σχέδια αλλά κάτι που δεν είχες βάλει στο μυαλό σου! ΤΡΟΧΑΙΟ? Μα πώς? Ποτέ δεν πέρασε αυτή η σκέψη από’ δω! Και ξαφνικά, το πολυαναμενόμενο beach party μετατρέπεται σε μια επείγουσα αερομεταφορά στην πρωτεύουσα, σε εξονυχιστικές ακτινογραφίες, σε αγωνία, κλάμα, απελπισία και τελικά σε καθηλώνει για τις επόμενες 40 καλοκαιρινές μέρες και νύχτες σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου χωρίς καν να σε αφήνει να σηκωθείς από αυτό…

Καθόλου κίνηση, μόνο σκέψεις…

«Εεεεε…. Μ’ ακούει κανείς?? Θέλω πίσω τη ζωή μου! Όπως ακριβώς ήταν! Θέλω τη δουλειά μου, θέλω να χαίρομαι, να λυπάμαι, να κλαίω, να γελάω, να δημιουργώ, να βαριέμαι, να αγαπώ, να τσακώνομαι, να κουράζομαι, να γκρινιάζω, να διασκεδάζω… Θέλω τον αέρα, τη βροχή, τον ήλιο, το σκοτάδι! Θέλω να ζω ξανά…. Αφήστε με να φύγω από΄δω…»
Σήμερα, 10 ολόκληρα χρόνια μετά, κι ενώ όλα είναι ξανά στη θέση τους, ένα καμπανάκι μένει βαθιά ριζωμένο στο μυαλό σου και χτυπάει ξανά και ξανά κάθε φορά που νιώθεις πως δεν αξίζει, που νιώθεις άδειος, που απελπίζεσαι, που εύχεσαι «Μακάρι να μην δούλευα αύριο!» . Κι όμως, ακόμα και σήμερα, 10 χρόνια μετά! Ακόμα έχει δυνατό ήχο και καταφέρνει να σου θυμίζει ότι ακόμα και τα τόσο απλά και ίσως βαρετά πράγματα της καθημερινότητας σου έχουν τεράστια αξία, μην τα θεωρείς δεδομένα και μην περιμένεις να τα χάσεις για να τα εκτιμήσεις….

Μ.

Ο Εαυτός μου: Σαν αμμουδιά με βότσαλα

Με λένε Gray και από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ένιωθα σαν αμμουδιά με βότσαλα. Ο κόσμος μου ήταν πάντα γεμάτος αμφιβολία και πιθανότητες. Εμμονές σαν το μπλε της θάλασσας και αρώματα γιασεμιού … γαλάζιου γιασεμιού. Μου έχουν πει πως όταν ερωτεύομαι χάνω τον εαυτό μου. Πως τα δίνω όλα στους άλλους … αλλά πώς να μην το κάνω … όταν όλα μέσα μου έχουν λίγη παραπάνω ένταση από αυτή των άλλων ανθρώπων … το άσπρο είναι έντονα λευκό και το μαύρο σκοτεινή άβυσσος. Μέχρι που σε βρήκα … εσένα … και για πρώτη φορά ευχαριστώ για το φόβο … μήπως φύγεις πριν από εμένα. Όπως και να έχει “ευχαριστώ”… Σ’ αγαπάω γιατίγεμίζεις την κάθε μου ημέρα … και όταν σε σκέφτομαι κάνω όνειρα … γεμάτα ήλιο … και ανθισμένα γιασεμιά!

Μπορεί κάποια μέρα να τελειώσουν όλα αυτά, αλλά εγώ πάντα θα θυμάμαι… Θα θυμάμαι τα μάτια σου… γιατί όταν τα κοίταξα είδα μέσα τους τον εαυτό μου πλήρη.

Για “εσένα” …

“Gray”

Όταν θελησα να ζήσω πιο ήρεμος

Ξεκίνησα να κάνω ψυχοθεραπεία έχοντας δει την πολύ θετική αλλαγή στην ψυχολογία της αδερφής μου. Εκείνη την περίοδο η δουλειά μου και κάποια οικογενειακά προβλήματα με άγχωναν ιδιαίτερα σε βαθμό που δεν τα αντιμετώπιζα έγκαιρα. Όλα αυτά συσσωρευτικά λειτούργησαν σαν ένας βραχνάς που άλλαζε συνολικά την ψυχολογία μου και κατ’ επέκταση τη συμπεριφορά μου με τους γύρω μου. Τότε δια της αποφυγής ήθελα και ήλπιζα ότι κάποια στιγμή όλα αυτά θα τελειώσουν από μόνα τους κι εγώ το μόνο που θα μπορούσα να κάνω εκείνη τη στιγμή θα ήταν να το περάσω όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα καπνίζοντας χασίς και κάνοντας πράγματα που η απόλαυση θα μου έπαιρνε τη σκέψη μακριά από αυτά που με προβλημάτιζαν έστω και για λίγο.

Σε μια έκλαμψη αυτοπαρατήρησης σύγκρινα το πώς ήμουν πριν από κάποιους μήνες με το πώς είμαι τώρα, και αν αυτό το πράγμα συνεχιστεί πόσο εύκολο θα ήταν να ξεμπλέξω και να έχω μια φυσιολογική χαρούμενη ζωή. Αυτό με ώθησε να πεισμώσω φτάνοντας στο άλλο άκρο, δηλαδή κάνοντας καθημερινή γυμναστική, τρώγοντας πολύ υγιεινά, και εννοείται χωρίς χασίς. Το συναισθηματικό κενό όμως δεν καλυπτόταν, κάνοντάς με μερικές φορές επιθετικό και πολύ αυστηρό με τον εαυτό μου και με τους άλλους γύρω μου. Ένιωθα υπεράνθρωπος αλλά δεν με γέμιζε τίποτα σχεδόν, ίσως γιατί είχα ξεχάσει να περνάω καλά μέσα από μικρές χαρές στην καθημερινότητά μου.

Τότε προχώρησα στο επόμενο βήμα να ξεκινήσω ψυχοθεραπεία. Σιγά σιγά με υπομονή και δουλειά από μέρους μου, άρχισα να γνωρίζω καλύτερα τον εαυτό μου, να αυτοπαρατηρούμαι, να ελέγχω τα συναισθήματα και τη σκέψη μου, και να βρίσκω λύσεις. Επιπλέον συνειδητοποίησα ποια μικρά πράγματα μου δίνουν χαρά και ποια όχι. Άρχισα να εκτιμώ περισσότερο τον εαυτό μου και τη διαφορετικότητα των γύρω μου. Το άγχος μου καταλάγιασε και ο ύπνος μου έγινε φυσιολογικός γιατί νιώθω πιο σίγουρος για εμένα και πιο ευτυχισμένος. Έμαθα να αντιμετωπίζω ένα πρόβλημα εν τη γεννέση του επιλύοντάς το.

Αν είχα παρατηρήσει νωρίτερα τον εαυτό μου, ότι δεν περνάει καλά και δυσκολεύεται παρατεταμένα, θα είχα επισκεφθεί νωρίτερα την ψυχολόγο. Αλλά και πάλι, η μικρή οδύσσεια στην εύρεση του εαυτού μου σαν την Ιθάκη, με γέμισε εμπειρίες και γνώσεις που δύσκολα θα λησμονηθούν γιατί χαράχτηκαν στο μυαλό μου με τα πιο έντονα συναισθήματα που είχα νιώσει ποτέ έως τότε.

“Γιάννης”

Ψυχοθεραπεία: Αναζητώντας βοήθεια στη θάλασσα

Η εικόνα μου για τις συνεδρίες με ψυχολόγο πριν ξεκινήσω τις δικές μου ήταν η κλασική στερεοτυπική όπως εμφανίζεται στις ταινίες του Hollywood. Ένα άτομο που κάθεται σε ένα ανάκλυντρο, λέει κάποια βασικά πράγματα για κάτι που τον προβληματίζει, και παίρνει γρήγορα εύκολες απαντήσεις από τον ψυχολόγο του, κυρίως βάσει γεγονότων που έχει βιώσει κατά κύριο λόγο στο παρελθόν. Οπότε πίστευα πως είναι μια διαδικασία σχετικά γρήγορη και εύκολη, που εν τέλη με λίγο ανάγνωση κάποιων βιβλίων ψυχολογίας ή συμβουλών ή στήριξη φίλων μπορούν να αντικαταστήσουν την όλη διαδικασία. Ήταν ίσως η εύκολη εναλλακτική στο να ξεπεράσω το φόβο – ταμπού που υπάρχει γύρω από την όλη διαδικασία, αλλά ευτυχώς και λόγω κρίσης φθήνει σιγά σιγά.

Για να κάνω έναν παραλληλισμό όμως, η επιλογή της αυτοθεραπείας χωρίς ψυχολόγο είναι σαν να θες να παίξεις σωστά π.χ. basket και να κάνεις προπονήσεις με βιντεάκια μέσω youtube, ενώ θα μπορούσες να κάνεις προπονήσεις με γυμναστή και προπονητή. Προφανώς η δεύτερη εναλλακτική είναι πιο αποτελεσματική και συστηματική.

Πήρα, λοιπόν, την απόφαση, δυστυχώς καθυστερημένα, να ξεκινήσω συνεδρίες μετά από ένα πολύ στρεσσογόνο γεγονός το οποίο για μένα ήταν “το κερασάκι στην τούρτα”, αφού τα καμπανάκια είχαν χτυπήσει νωρίτερα. Και το τονίζω γιατί θεωρώ πλέον ότι είναι καλό και βέλτιστο η συμβουλευτική και η ψυχοθεραπεία να γίνονται προληπτικά και όχι μετά από ακραία γεγονότα.

Στην περίπτωσή μου ο νούμερο ένα στόχος ήταν η αντιμετώπιση του συγκεκριμένου γεγονότος: “να ηρεμήσουν τα ταραγμένα νερά” , θα έλεγα μεταφορικά. Στόχος ο οποίος επετεύχθη, με τις οδηγίες από την θεραπεύτρια (Έφη) και την εξάσκησή μου στην αυτοπαρατήρηση – ανάλυση.

Επόμενο στάδιο ήταν, συνεχίζοντας τον παραλληλισμό, να δω τι υπάρχει στην επιφάνεια της ήρεμης πλέον θάλασσας. Μέσα από καθημερινή παρατήρηση και ανάλυση βελτίωνα τις δυνατότητές μου να βλέπω τις συμπεριφορές και αντιδράσεις μου με μια συγκεκριμένη και δομημένη προσέγγιση. Εφόσον έμαθα να πλέω στην επιφάνεια, το επόμενο βήμα ήταν να παίρνω μικρές ανάσες και να βλέπω τον βυθό: παρελθόν, ψυχοσύνθεση, κίνητρα συμπεριφοράς, διαδικασία στην οποία βρίσκομαι τώρα, και είναι σαφώς επίπονη, πιο χρονοβόρα, αλλά και τελικά ο βασικός στόχος.

Συνολικά, έτσι όπως έχω ζήσει ως τώρα τη θεραπευτική διαδικασία θα την περιέγραφα σαν μια προσπάθεια να κρίνουμε τον εαυτό μας ως τρίτοι, μεθοδικά και αντικειμενικά, με τη βοήθεια του ψυχολόγου που μας ωθεί έξω από τον “εγωκεντρισμό” μας και που εν τέλη μας βοηθά να εξετάσουμε και να γνωρίσουμε τον εαυτό μας καλύτερα.

“Ένας αθλητής”

Ήταν κάποτε ένα ψαράκι…

Το ψαράκι αυτό συνήθιζε να κολυμπά από ακτή σε ακτή απολαμβάνοντας κάθε φορά τη θάλασσα είτε εκείνη ήταν φουρτουνιασμένη είτε ήταν ήρεμη. Του άρεσαν πολύ τα χρώματα που σχηματίζονταν στο βυθό της καθώς έπεφτε το φως του ήλιου, τα καραβάκια που διέσχιζαν τα νερά, οι άνθρωποι που κολυμπούσαν, οι φίλοι του τα άλλα ψαράκια, οι συγκάτοικοί του τα φυτά στον βυθό, ακόμα και οι τροφές που έριχναν οι άνθρωποι μερικές φορές σαν έκπληξη.

Το ψαράκι είχε πάντα στο μυαλό του ένα πολύ συγκεκριμένο στόχο που ήθελε να φτάσει, και δεν το ξεχνούσε. Αυτή τη σκέψη πάντα το βοηθούσε να συνεχίζει για να πάει στην επόμενη ακτή και μετά στην επόμενη, προσπαθώντας κάθε φορά να κατακτά τον κάθε ενδιάμεσο στόχο. Μέσα σε όλη αυτή την πορεία ήταν συνήθως χαρούμενο. Κι αυτό συνέβαινε γιατί συναντούσε φίλους, έκανε παρέες, έδινε ελπίδα σε άλλα ψαράκια ότι θα βρουν κι αυτά το στόχο τους αν το προσπαθήσουν. Γενικά ζούσε την κάθε στιγμή. Η θετική σκέψη και η δοτικότητα προς τους γύρω του το βοηθούσε πολύ.

Ωστόσο, έρχονταν και στιγμές που ένιωθε μόνο του, λυπημένο ή κουρασμένο. Τότε έπρεπε να βρει τρόπους να πείσει τον εαυτό του να αναζητήσει βοήθεια, κι αυτό δεν ήταν πάντα εύκολο. Αρχικά έπρεπε να μάθει να ζητάει βοήθεια, και μετά να διαπιστώσει ποιον μπορεί να εμπιστευτεί. Άλλοι το κορόιδεψαν, άλλοι του επιτέθηκαν, άλλοι το πλήγωσαν, άλλοι το ανταγωνίστηκαν. Όταν πληγωνόταν, ήθελε να τα παρατήσει, απογοητευόταν. Δεν είχε όρεξη να “πολεμήσει” μερικές φορές για τον εαυτό του. Σκεφτόταν ότι όλα ήταν τόσο δύσκολα τελικά… ότι ίσως ο στόχος του να μην ήταν και τόσο ρεαλιστικός… ότι ίσως και να μην ήταν και τόσο ικανό και έπρεπε να αλλάξει πορεία …

Άλλες στιγμές πάλι, παρατηρούσε ότι ήταν και αρκετοί εκείνοι που αναγνώριζαν και εκτιμούσαν τις προσπάθειές του. Το σημαντικό για το ψαράκι ήταν ότι η αισιόδοξη στάση του απέναντι στη ζωή του, του έδινε κίνητρο και ελπίδα να συνεχίζει. Προσπαθούσε, λοιπόν, να βρει τι θα μπορούσε να “κερδίσει” ακόμα και μέσα από τις αναποδιές… Και τελικά παρατήρησε ότι έμαθε… Έμαθε να προφυλάσσεται, να υπερασπίζεται τον εαυτό του, να ξεχωρίζει τα ψαράκια που μπορούσαν όντως να γίνουν πραγματικοί φίλοι του σ’ αυτό το ταξίδι, να βάζει τα όριά του, να εκτιμά αυτά που έχει, και να λέει κι ένα “μπράβο” στον εαυτό του κάθε φορά που επιτυγχάνει ένα στόχο του έστω και μικρό…

Κι έτσι το μικρό ψαράκι ωρίμασε… Και κατάλαβε ότι όλα τα συναισθήματα είναι μέρος της ζωής μας. Ένα σημαντικό βήμα είναι να προσπαθούμε να μαθαίνουμε τον εαυτό μας, να παλεύουμε τις αδυναμίες μας, να αγαπάμε όλα τα συναισθήματά μας, να αναγνωρίζουμε τους στόχους μας και να τους κυνηγάμε… Όμως, κανείς δεν μπορεί μόνος του… Χρειάζεται η παρέα, η συντροφιά, η συνεργασία, και βέβαια η εμπιστοσύνη στο χτίσιμο όλων των σχέσεων… Τότε σιγά σιγά, όλοι από μικρά ψαράκια μπορούμε να γίνουμε πιο ώριμα…

Το λάθος αυγό στη φωλιά

Τελικά είναι δύσκολο να είσαι το λάθος αυγό στη φωλιά… Να βιώνεις από τότε που γεννήθηκες και θυμάσαι τον εαυτό σου ότι δεν ένιωσες ποτέ να ανήκεις… Ποτέ σε αυτούς που ήθελες… Να παλεύεις με νύχια και με δόντια και να μη σε βλέπουν. Να έχεις το παράπονο διαρκώς μέσα σου, να κλαις, να υποφέρεις και να ψάχνεις να βρεις έναν στόχο. Έναν στόχο που θα σε βγάλει από το αδιέξοδο… Είναι το παιχνίδι μεταξύ ζωής και θανάτου? Είναι μια απόφαση να φύγεις μακριά από εκείνο το περιβάλλον? Ή είναι το να μείνεις εκεί και να υποστείς το περιβάλλον, όπως κάνουν οι άλλοι, για να μη διαφέρεις και κατηγορείσαι? Για μένα ευτυχώς ήταν το δεύτερο, παρόλο που αρκετές φορές σκέφτηκα και το πρώτο. Και λέω ευτυχώς γιατί η επιμονή προς το στόχο μου με βοήθησε να φύγω, να ξεφύγω, και να μετατρέψω την αβάσταχτη μοναξιά σε πολυπληθή αγάπη. Ίσως όχι από αυτούς που ήθελα… Όμως έστω κι έτσι έχω κάτι να θυμάμαι, παρόλο που ακόμα εξοργίζομαι…. Το παν για μένα ήταν και είναι το κίνητρο. Αυτό αν το βρει κάποιος, τότε θεωρείται σχεδόν σίγουρο ότι μπορεί λίγο πιο εύκολα να υπενθυμίζει στον εαυτό του τους λόγους για να συνεχίσει να πολεμάει.

“Hope”

Τα Όρια

Ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που έχω αντιληφθεί μέχρι σήμερα στην πορεία της ψυχοθεραπείας μου είναι τα όρια μου!
Μεγάλη υπόθεση να έχεις τα όρια σου αλλά ακόμα μεγαλύτερη η γνώση του ότι έχεις κάποια όρια που πρέπει να μην καταπατούνται!

Τι γίνεται όταν δεν αισθάνεσαι και πολύ καλά με κάτι που συμβαίνει; Κάτι σε ενοχλεί αλλά δεν ξέρεις πώς να το ρυθμίσεις…

Ανακαλύπτοντας λοιπόν το γιατί με πείραξε, τι ακριβώς τελικά με πείραξε, βρίσκω πολύ πιο εύκολα και το τι έπρεπε να πω και πώς να αντιδράσω! Και αφού το βρίσκω στα παραδείγματα του παρελθόντος, μπορώ να νιώθω ότι έχω τη δύναμη να τα αντιμετωπίσω στο παρόν και στο μέλλον. Και σε μεγάλο βαθμό τα αντιμετωπίζω! Και νιώθω και δύναμη και σιγουριά και αυτοπεποίθηση και ελευθερία. Μια ελευθερία που δεν ήξερα ότι μπορώ να έχω και πνιγόμουν στη χαζομάρα της απραξίας μου. Δεν αντιμετώπιζα σχεδόν τίποτα. Και τελικά;

Δεν τα είχα καλά με τον εαυτό μου για μέρες. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ καλά. Αναρωτιόμουν γιατί φέρθηκα έτσι (δηλαδή χωρίς να κάνω κάτι…) Και να περιμένω να μου δοθεί ευκαιρία να επανορθώσω δειλά δειλά. Όμως δεν επανορθώνεις εύκολα. Συνήθως δεν επανορθώνεις καν. Άρα μένεις να σε “τρώει” γιατί αν έχεις αδικήσει τον εαυτό σου σε “τρώει” πάρα πολύ. Και είναι όλα τοοοοοοοοσο πολύ απλά που δεν ξέρεις αν πρέπει να κλαις ή να γελάς μόλις το αντιλαμβάνεσαι; Μα ήταν εύκολο να ρωτήσω για τα ένσημα. Γιατί δε ρώτησα, θα μου κολλάει; Μα ήταν εύκολο να ζητήσω από τον τάδε να μην ανακατεύεται σε πράγματα που αφορούν την οικογένεια μου. Γιατί τον άφηνα να μου λέει τόσα; Για αυτά τα φαινομενικά μικρά, όμως στην καθημερινότητα μας πολύ μεγάλα ζητήματα, όταν αντιληφθούμε τα όριά μας, νιώθουμε και όμορφα να στηρίξουμε τον εαυτό μας και να προχωρούμε στις σχέσεις μας με τους άλλους χωρίς παρεξηγήσεις και υπονοούμενα! Οπότε αυτή η εξέλιξη μου δημιουργεί φοβερή ασφάλεια και απελευθέρωση!

Σ.

ΠΡΟΣΠΕΡΝΩΝΤΑΣ ΤΑ ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΙ ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΑ ΘΕΛΩ.

Θέλησα να γράψω για το συναίσθημα, εγώ, ένας άνθρωπος άκρως λογικός που το συναισθηματικό κομμάτι του εαυτού μου το παραμελούσα, το άφηνα πάντα στην άκρη για να ευχαριστήσω και να ικανοποιήσω τους άλλους, που δε σεβόμουν τα θέλω μου, τις επιθυμίες μου, τα όνειρα μου, τις αξίες και τις πεποιθήσεις μου. Όλα τα θυσίαζα για τους άλλους. Και τελικά το αποτέλεσμα ήταν ποιο; Να περάσω την πόρτα του ψυχολόγου, γιατί σταδιακά έχανα τον εαυτό μου. Οι κρίσεις πανικού ξαφνικά έκαναν την εμφάνισή τους. Το παραμελημένο συναίσθημα κουράστηκε να μένει στο περιθώριο και θέλησε να κάνει αισθητή την παρουσία του. Αλλά η ορμητικότητα του ήταν τέτοια που μου στέρησε ακόμη και τα πιο απλά καθημερινά πράγματα που για όλους μας είναι τόσο δεδομένα! Όμως, τίποτα δεν είναι δεδομένο.

Κάνω σχεδόν τρία χρόνια ψυχοθεραπεία και ρωτώντας με κάποιος τί κέρδισες από αυτό, η απάντηση είναι μία: Κέρδισα ΕΜΕΝΑ. Ο μεγάλος μου εχθρός, το άγχος, έγινε φίλος μου και μπορώ να τον έχω δίπλα μου και όχι απέναντί μου. Οι κρίσεις πανικού , που φάνταζαν εφιάλτης, είναι πια ο τρόπος που ο εαυτός μου με προειδοποιούσε ότι τον είχα παραμελήσει. Επανέκτησα τη χαμένη αυτοπεποίθησή μου, τον αυτοσεβασμό μου, την αξία μου. Και το σημαντικότερο είναι ότι πια διεκδικώ , γιατί πραγματικά πιστεύω ότι το αξίζω! Δεν χρειάζομαι δεκανίκια αλλά και, αν χρειαστώ, δεν θα ντραπώ να ζητήσω βοήθεια. Κατάλαβα ότι είναι μάταιο να απαιτώ την τελειότητα του εαυτού μου, γιατί κάτι τέτοιο είναι ανέφικτο. Έμαθα να κατανοώ το συναίσθημά μου(θετικό ή αρνητικό), να το σέβομαι και να μην το πνίγω. Πια χαίρομαι, θλίβομαι, θυμώνω, ερωτεύομαι, ευχαριστιέμαι, απογοητεύομαι. Βιώνω την κάθε στιγμή, καλή ή κακή, και δεν μεμψιμοιρώ. Είχα, άλλωστε, χάσει τόσο σημαντικά πράγματα που δεν έχω σκοπό να συναινέσω και πάλι στην απώλειά τους.
Και όλα αυτά φαίνονται τόσο απλά, αλλά είναι τόσο σπουδαία. Αναλογιζόμενη πλέον ποιο είναι το μεγαλύτερο δώρο που μέχρι τώρα έκανα στον εαυτό μου θα έλεγα ότι είναι η αναζήτηση βοήθειας από τον ειδικό. Από εκεί και μετά όλα ήταν , είναι και θα είναι καλύτερα. Γιατί, όσες δυσκολίες και αν έρθουν είμαι δυνατή και θα τις αντιμετωπίσω. Δε θα λιγοψυχήσω ούτε θα φοβηθώ. Αλλά και αν δεν τα καταφέρω το σημαντικό είναι ότι προσπάθησα. Άλλωστε, σημασία μεγαλύτερη δεν έχει το πόσες φορές θα πέσεις αλλά το πόσες φορές θα σηκωθείς.

Ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στους ανθρώπους που θέλουν και ξέρουν να βοηθούν.

Ε.Λ.