Category: ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΣΑΣ

Τα 42.195 Μέτρα του Μαραθωνίου Δρόμου

Ο Μαραθώνιος δρόμος είναι μια δοκιμασία . Ο Μαραθωνοδρόμος δοκιμάζει να περάσει έξω από το φωτισμένο δωμάτιο όπου στεγάζονται οι ψυχοσωματικές του αντοχές , να κλείσει οικειοθελώς την πόρτα και να σταθεί στο σκοτάδι . Και καλείται , όχι μόνο να μην τρομάξει από το σκοτάδι , αλλά και να το νικήσει .

              Για να γίνει κάποιος Μαραθωνοδρόμος , εκτός από τις προφανείς «φωτεινές»  αρετές που πρέπει να διαθέτει ( αυτοπειθαρχία , στοχοπροσήλωση , υπομονή ) οφείλει να συγκεντώνει στην προσωπικότητά του και ορισμένες «σκοτεινές» συνιστώσες ( εσωτερικότητα , ικανότητα ακαριαίας συναισθηματικής αναδρομής , νοοτροπία αυτοεξόντωσης ) Προσοχή ! Δεν πρέπει να συγχέουμε την νοοτροπία αυτοεξόντωσης με την νοοτροπία αυτοκαταστροφής , είναι  ΤΕΛΕΙΩΣ διαφορετικές μεταξύ τους . Αυτοκαταστροφή είναι να ξενυχτάς  στα μπουζούκια , να πίνεις νοθευμένα ποτά και να καπνίζεις αριμανιωδώς πλήττοντας τον εαυτό σου . Στην αθλητική αυτοεξόντωση δεν πλήττεις τον εαυτό σου , τον περνάς δια πυρός και σιδήρου για να τον κάνεις καλύτερο .   Η αυτοεξόντωση είναι μια υψηλής ψυχικής αισθητικής έκφραση άδολης δοτικότητας , είναι η αναγκαία προαπαιτούμενη συνθήκη για προσφορά  . Είναι το αυτόβουλο , ιδιωτικά πυροδοτούμενο σμπαράλιασμα κάθε φάσης και επίφασης του ΕΓΩ με στόχο την εκπλήρωση κάτι ανώτερου .
                  Τα 42.195 μέτρα του Μαραθωνίου δρόμου , απαιτούν από τον δρομέα , όχι μόνο να έχει βιώματα αλλά και να τα έχει τακτοποποιήσει . Αυτή είναι και η εξήγηση γιατί είναι τρομερά δύσκολο να γίνει κάποιος Μαραθωνοδρόμος πριν τα 30 του χρόνια . Οι Μαραθωνοδρόμοι δεν τρέχουν μόνο με τα πόδια τους , τρέχουν και με το πνεύμα τους . Αλίμονο αν έτρεχαν μόνο με τα πόδια τους ! Τα πόδια λυγίζουν , το πνεύμα ποτέ !
               Αν περιμένατε να σας εκθειάσω τις σωματικές αντοχές ενός Μαραθωνοδρόμου , θα σας απογοητεύσω . Οι σωματικές αντοχές είναι αστείες ! Μετά από τα πρώτα 30 χιλιόμετρα συνεχόμενου τρεξίματος , οι αρθρώσεις τσιμεντοποιούνται , η όραση θολώνει , ο θώρακας βράζει , η αναπνοή γίνεται άναρχη και βαριά , όλα τα αγγεία του κορμιού κοχλάζουν και φεγγίζουν , η καρδιά χτυπά τόσο δυνατά λες και είναι έτοιμη να σπάσει , όλοι οι μύες του κορμιού ουρλιάζουν από τον πόνο , τα πόδια πρήζονται και έχουν ήδη γεμίσει με φουσκάλες και αιματώματα , το λαμπάκι της «βενζίνης» έχει ανάψει , στο ντεπόζιτο έχουν μείνει μόνο αναθυμιάσεις καυσίμων..
            Τότε ακούγεται η πόρτα που κλείνει και ο Μαραθωνοδρόμος εισέρχεται στο σκοτάδι . Εκείνη την ώρα , όλες οι ίνες της ύπαρξης του τον παρακαλάνε να εγκαταλείψει , κάθε κύτταρο του κορμιού του φωνάζει « παράτησέ τα !» . Είναι η ώρα της ΑΠΟΛΥΤΗΣ μοναξιάς για τον Μαραθωνοδρόμο . Είναι η ώρα που τον έχει εγκαταλειψει ακόμα και ο ίδιος του ο εαυτός ! Κι όμως , κάτι μαγικό συμβαίνει , η ψυχή διατάζει το σώμα! Ο Μαραθωνοδρόμος ανακαλεί στην μνήμη του εικόνες από το παρελθόν , στιγμές όπου ένιωσε πολύ δυνατά . Θυμάται την εκδρομή που πήγε με το κορίτσι που αγάπησε , θυμάται τα λόγια που αντάλλαξε στον θάλαμο κάποιου νοσοκομείου με τον νοσηλευόμενο γονιό του , την παραμονή ενός πολύ σοβαρού χειρουργείου , θυμάται την παρέα του φίλου που δεν ζει πια. Και τότε , όλες αυτές οι μνήμες μπαίνουν στην υψικάμινο της υπερπροσπάθειας , καίγονται λυτρωτικά και μετουσιώνονται σε ΠΕΙΣΜΑ ! Η στιγμή αυτή είναι επική , δεν υπάρχουν λόγια για να σας την περιγράψω .Το σύστημα επανεκκινεί και όλα παίρνουν τον δρόμο τους : αυτόν που οδηγεί στον τερματισμό . Από το σημείο αυτό και μετά η μάχη εσωτερικοποιείται και γίνεται αυστηρά προσωπική .
            Κάποιος είχε γράψει ότι το πολεμικό ήθος ενός στρατιώτη φαίνεται από αυτά που κάνει στην μάχη όταν αρχίσει να πονάει . Η μάνα μου , μού έχει διδάξει ότι οι ενάγωγοι άνθρωποι όταν υποφέρουν βγάζουν καλοσύνη . Οι Μαραθωνοδρόμοι όταν υποφέρουν κατά την διάρκεια του αγώνα βγάζουν αλληλεγγύη . Είναι συγλονιστική η συντροφικότητα που επιδεικνύουν οι αθλητές μόλις δουν έναν συνάδελφο Μαραθωνοδρόμο να σωριάζεται στην άσφαλτο , κάτι που δεν είναι καθόλου σπάνιο , ειδικά μετά το 35Ο χιλιόμετρο . Έτσι θα έπρεπε να ζούμε τις ημέρες μας και τις νύχτες μας , όλοι μας , βλέποντας τους συνανθρώπους μας ως συνοδοιπόρους και όχι ως αντιπάλους ! Οι Μαραθωνοδόμοι δεν ανταγωνίζονται , οι Μαραθωνοδρόμοι συναγωνίζονται . Ο Μαραθωνοδρόμος δεν βλέπει ως αντίπαλο ούτε τον συναθλητή του , ούτε το χρονόμετρο , ούτε τον όγκο των χιλιομέτρων που έχει ακόμα να διανύσει .       Ένας Μαραθωνοδόμος έχει καταλάβει ότι ο μόνος αντίπαλος που πρέπει να νικήσει είναι ο ίδιος του ο εαυτός και αυτό είναι ΜΕΓΙΣΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΖΩΗΣ ! Ο Μαραθώνιος δρόμος είναι ένα σχολείο. Χαρίζει αταραξία και διδάσκει τον Μαραθωνοδρόμο να δέχεται τον πόνο με αξιοπρέπεια , με χαμόγελο!
              Αν νομίζετε ότι προσπαθώ να ωραιοποιήσω την διαδικασία του συνεχόμενου τρεξίματος για 42 χιλιόμετρα η οποία στα μάτια πολλών φαντάζει ως «βάρβαρη» και «απάνθρωπη» , τότε σας καλώ να έρθετε του χρόνου στο Καλλιμάρμαρο και να κοιτάξετε τα πρόσωπα των Μαραθωνοδρόμων καθώς σέρνουν τα μηνυματοφόρα τους κορμιά λίγα μέτρα πριν τον τερματισμό . Παρατηρήστε πόσο ευτυχισμένοι είναι ! Είναι ευτυχισμένοι γιατί αν και βρέθηκαν στο σκοτάδι , είδαν με την φλόγα της ψυχής τους τον δρόμο για να γυρίσουν πίσω . Είναι ευτυχισμένοι γιατί κόμισαν ένα μήνυμα στις οικογένειες και τους φίλους τους , το ιερό μήνυμα ότι δεν ΠΡΕΠΕΙ ΠΟΤΕ ΝΑ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΟΥΜΕ  ΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ , ΟΣΟ ΚΙ ΑΝ ΠΟΝΑΜΕ ! Είναι ευτυχισμένοι γιατί νίκησαν τον εαυτό τους , και αυτός είναι ο άθλος , όχι τα 42 χιλιόμετρα !! Και είναι ευτυχισμένοι που νίκησαν τον εαυτό τους γιατί αυτός που νίκησε τον εαυτό του έγινε ανίκητος από τους άλλους .
          Έχετε νιώσει ποτέ ότι ένας αγαπημένος σας άνθρωπος που έφυγε από την ζωή , σας προστατεύει ? Προσωπικά το νιώθω κάθε μα κάθε φορά που τρέχω Μαραθώνιο . Ο Παναγιώτης , Ο Νίκος , Η Εύη και η μικρή Ντουσάνκα πάντα θα είναι εκεί , στις δύσκολες δρομικές στιγμές , να μου υποδεικνύουν πού είναι ο διακόπτης που ανάβει το φως και να μου λένε « τα πας περίφημα , συνέχισε έτσι , λίγο ακόμη έμεινε».
      Στη ζωή υπάρχουν αμέτρητοι «Μαραθώνιοι» δρόμοι , δεν υπάρχει μόνο ο τρεξιματικός . Μαραθώνιο «τρέχει» και ο βιοπαλαιστής-πατέρας που κόβει από τον ύπνο του για να εξασφαλίσει το γάλα των παιδιών του . Μαραθώνιο «τρέχει» και η ηρωίδα-μάνα που αφιέρωσε την ζωή της στο παιδί της που γεννήθηκε με ασθένεια . Μαραθώνιο τρέχουν και όσοι ζουν ολομόναχοι , ξεχασμένοι από θεούς και συνανθρώπους . Μαραθώνιο τρέχουν και όσοι πίστεψαν και προδόθηκαν και τώρα δίνουν αγώνα για να αγαπήσουν και πάλι τον εαυτό τους . Μαραθώνιο ΨΥΧΗΣ τρέχουν και οι γονείς που έθαψαν παιδί τους .
                            Σε όσους από εσάς αυτήν την περίοδο «τρέχετε» κάποιον «Μαραθώνιο» , εύχομαι μέσα απ΄την ψυχή μου ΠΕΡΗΦΑΝΗ ΠΟΡΕΙΑ και καλό τερματισμό.  
 

Πηγή Εικόνας: ichope run

Άλκης Ψυχογυιός

Οδοντίατρος – Χειρουργός – Υπερμαραθωνοδρόμος

Τηλ: 6944732599

Email: alkis_psyhogios@yahoo.gr

Λίγη Ελπίδα!

Σιγά, σιγά έπεσα

στα βάθη της κόλασης,

ένα γεύμα παραλείφθηκε, ένας τοίχος χτίστηκε,

ένα ακόμα χάπι, ένας κανόνας τροποποιήθηκε.

Οι αδιάκοπες φωνές,

της φωνής μέσα στο κεφάλι μου,

κάνε αυτό, κάνε εκείνο.

Ένας σκλάβος του κεφαλιού μου.

Αλλάζοντας συνέχεια στόχους που

κυνηγώ και κυνηγώ και κυνηγώ

με ελπίδες να ησυχάσουν οι φωνές,

οι σκέψεις να επιβραδύνουν τον ρυθμό τους.

Αλλά ποτέ δεν συμβαίνει,

ποτέ δεν κάνω αρκετά

και πριν το καταλάβω

κατακλύζομαι.

Και νιώθω πως είμαι πίσω στην αρχή

με πρόσθετη την ενοχή της αποτυχίας.

Τα βάζω με τον εαυτό μου.

Γιατί δεν είναι τίποτα αρκετό?

Ονειρεύομαι την μέρα που θα είμαι ελεύθερη από αυτό.

Εύχομαι η μέρα να έρθει,

που το φαγητό δεν θα είναι εχθρός

και η ζωή θα περιέχει την λέξη διασκέδαση. 

Αλλά είναι δύσκολο όταν συνέχεια βλέπεις μπλε

και όλοι σου φωνάζουν «είναι κόκκινο» να τους πιστέψεις.

Εκεί που όλα σου φαίνονται τόσο πραγματικά

να πας εναντίον του κεφαλιού σου.

Είμαι σε ένα σημείο που δεν έχω επιλογή,

στην πραγματικότητα και στο κεφάλι μου

τίποτα δεν κάνει νόημα πλέον.

Αντιμετώπισα πολλά,

δεν είμαι εκεί που θα ήθελα

αλλά είμαι πολύ μακριά από εκεί που ξεκίνησα

και πραγματικά, 

θα κρατήσω την γνώση,

ότι πάρα τα 10 βήματα πίσω,

έχω είδη προχωρήσει 1,000 μπροστά.

Η φλόγα δεν έσβησε, 

αλλά αυτό αποδεικνύει πως…

Έχω την δύναμη και το κουράγιο

άλλα κάποιες φορές χάνεται για λίγο,

και χρειάζομαι βοήθεια.

Η ανάρρωση δεν είναι τέλεια,

αλλά ούτε κι εγώ

και δεν θα το προσποιηθώ.

 

Συγγραφέας: Η Ελπίδα

Το να μην τρως δεν έχει να κάνει με το φαγητό.

Το να μην τρως δεν έχει να κάνει με το φαγητό.

Δεν έχει να κάνει με το να δείχνεις όμορφη σε ένα φόρεμα ή να θες να γίνεις μοντέλο. Δεν έχει να κάνει με το να θες χαριτωμένα αγόρια να γυρίσουν να σε δουν. Δεν έχει να κάνει με το να δοκιμάζεις το πιο μικρό μέγεθος φούστας στο μαγαζί.

Δεν έχει να κάνει με το να θες σημασία. Δεν είναι μια ανιδιοτελής λιμοκτονία για όλα τα παιδάκια στην Αφρική. Δεν έχει να κάνει με την τέλεια γρήγορη δίαιτα ή να χάσεις το βάρος που έβαλες στις διακοπές. Δεν έχει να κάνει με περιοδικά μόδας, για την θρησκεία ή την κουλτούρα.

Έχεις αυτοεκτίμηση ίση με ένα έντομο. Έχεις ανύπαρκτη κοινωνική ζωή γιατί φοβάσαι να πας σε εστιατόρια ή οπουδήποτε θα έχει σχέση με φαγητό. Να ζυγίζεις και να μετράς μακαρόνια, δημητριακά, φρούτα και οτιδήποτε περνά από τα χείλη σου, συμπεριλαμβανομένης και της οδοντόκρεμας. Έχει να κάνει με μυστικά, ψέματα και ντροπή. Έχει να κάνει με το να μην μπορείς να παραδεχτείς ότι χρειάζεται να φας. Ότι σου αξίζει να φας.

Έχει να κάνει με φόβο. Έχει να κάνει με τρόμο. Για τα πάντα.
Έχει να κάνει με έλεγχο. Έχει να κάνει με το να προσπαθείς να σταματήσεις να νιώθεις τα συναίσθημα της κακοποίησης. Έχει να κάνει με το να σπρώχνεις τον πόνο μακριά. Έχει να κάνει με το να θες να εξαφανιστείς για να μην μπορεί να σε εκμεταλλευτεί κάνεις ξανά. Να κρύβεσαι κάτω από ρούχα, κυρίως μαύρα, για να μην βλέπει κανείς το γυναικείο σου σώμα. Είναι μη λεκτική επικοινωνία. Είναι να αρνείσαι το παρελθόν. Είναι ένα έντονο μίσος προς τον εαυτό σου.

Έχει να κάνει με το να χρειάζεσαι τόσα πολλά που να μην το αντέχεις. Να μην θες να χρειάζεσαι τίποτα. Έχει να κάνει με το να μην θες να σε αγγίζουν και να φοβάσαι να αφεθείς. Έχει να κάνει με το να νιώθεις τόσο πνιγμένος από τα όσα έχουν συμβεί που είναι πιο εύκολο να αποφεύγεις τα πάντα με το να παθαίνεις εμμονή με το πόσες θερμίδες έχει ένα μήλο.

Έχει να κάνει με το να θες να είσαι ασφαλείς. Να θες να γίνεις όσο πιο μικρός γίνεται και να αποφύγεις τον τεράστιο κόσμο που είναι πολύ θορυβώδες και επικίνδυνος και δεν μπορείς να τον εμπιστευτείς. Έχει να κάνει με το να μην εμπιστεύεσαι κανέναν και να βασίζεσαι στο φαγητό (ή την ελλείψει) για να σου δώσει μια αίσθησή ασφαλείας όταν τα συναισθήματα σου φουσκώνουν και σε κάνουν να νιώθεις χοντρή, άσχημη και να μην αντέχεις το σώμα σου.

Έχει να κάνει με το να προσπαθείς να γίνεις κατανοητή. Να προσπαθείς να παλέψεις με ότι έχεις και να είναι περισσότερη δουλεία από ότι έχεις φανταστεί. Είναι κούραση και δάκρια και να θες βοήθεια αλλά την ίδια στιγμή να την αρνείσαι. Έχει να κάνει με το να παλεύεις σε μια μάχη με τον εαυτό σου και τον κόσμο. Είναι μια προσπάθεια να επιβιώσεις.

Δεν έχει να κάνει με το φαγητό.

 

aBeautifulMess

Ο Van Gogh από μια άλλη οπτική

Όταν μιλάνε για μια βασανισμένη μεγαλοφυία, πάντα κάποιος θα αναφέρει τον Van Gogh.
Πως κατάπιε κίτρινη μπογιά.
Πως ήθελε να βάλει την λιακάδα μέσα του.
Πως η ψύχωση του προκλήθηκε από δηλητηρίαση από μόλυβδο.
Τον αποκαλούν θαύμα, αλλά εγώ βλέπω έναν άνθρωπο τόσο δυστυχισμένο, που βρήκε ένα όμορφο τρόπο να κάνει κακό στον εαυτό του.

Λένε «Είναι τραγικό»
Λένε «Είναι πάντα οι ταλαντούχοι που πεθαίνουν πριν την ώρα τους»

Μας τους διδάσκουν στο σχολείο τους βασανισμένους καλλιτέχνες. Κοιτά όλους αυτούς τους ποιητές που αυτοκτόνησαν, πως θα ήταν η δουλειά τους αν δεν είχαν κατάθλιψη; Λες και η κατάθλιψη είναι ένα τέχνασμα, κάτι για να εντυπωσιάσεις τους φίλους σου, κάτι που βάζεις στα πάρτι. Σαν και η κατάθλιψη δεν είναι πόσες μέρες μπορείς να μην κάνεις μπάνιο χωρίς να το προσέξει κάποιος ή να τρως τέσσερις μέρες συνεχόμενα μακαρόνια και την επόμενη τίποτα γιατί το να πας ψώνια ή να κάνεις κάτι για τον εαυτό σου είναι εντελώς αδιανόητο.

Η κίτρινη μπογιά είναι η κατάθλιψη.

Η τέχνη είναι ένας αμυντικός μηχανισμός. Ο Van Gogh είναι καταπληκτικός καλλιτέχνης γιατί όταν δεν είχε τίποτα, είχε μπογιά. Όταν ένιωθε άδειος, είχε μπογιά. Όταν μισούσε τον εαυτό του, δεν μισούσε την μπογιά.

Ασβέστωνε τα αριστουργήματα του, γιατί δεν το έκανε για να γίνει γνωστός, άπλα έκανε το μοναδικό πράγμα που του έκανε νόημα όταν τα τίποτε άλλο δεν έκανε.
Λένε «χωρίς την αρρώστια του, δεν θα είχαμε όλα αυτά».
Γιατί εκτιμούν την τέχνη του περισσότερο από την λογική του.
Γιατί μακάρι να ζήσουν όλοι μια ευτυχισμένη ζωή και να μην χρειαστεί να αφήσουν τίποτα για να τους θυμούνται.

 

-folsky-

Μια κακιά συνήθεια

Μια φορά και δυο φορές
και μια και δυο και πάντα
τόσο πολλές είναι οι φορές που ΄πάντα’ καταλήγουν
και ξανά μια
και ξανά δυο
κι όλο το ίδιο γίνεται
που είναι αβάσταχτο, που μπουκώνει και που πνίγει
μα όσο κι αν πνίγει, που πνίγει πολύ, τόσο που πιστεύεις ότι κάπου θα οδηγήσει, και μακάρι κ ας είναι και χειρότερα, μόνο ας πάει κάπου,
πάλι δε γίνεται τίποτα, τίποτα δεν αλλάζει,
στάση. Στάση και καθήλωση.
Κι ύστερα ξανά
ξανά τα ίδια
μια φορά και δυο φορές
και μια και δυο κι όλο βαραίνει
και όσο πια σιχαίνομαι -δεν ξέρω αν σιχαίνομαι ή με σιχαίνομαι-
τόσο αυτό βαραίνει
μέχρι που για λίγο φεύγει,
αλλά πάντα ξανάρχεται κ ας μη το περιμένω,
κι άντε μετά να βρω τη σιγουριά,
όταν σίγουρο δεν υπάρχει.
Τα θέλω πολύ τα σίγουρα. Γι’ αυτό και δε τα βρίσκω.
Πιο πολύ απ’ τα σίγουρα όμως, τώρα θέλω να ξεράσω.

Ελ, 2016

Ένας πιο θετικός δρόμος στη ζωή

Πάντοτε συνήθιζα στην ζωή μου να αντιμετωπίζω με μεγάλο αρνητισμό νέους ανθρώπους που γνώριζα. Φόβο για το καινούργιο. Αυτό είχε διοχετευθεί και στις καθημερινές μου συναναστροφές. Αρνητισμό απέναντι σε όσα έχουν να μου προσφέρουν. Φυσικά είχε μεγάλο αντίκτυπο και στην ζωή μου αυτό. Έτσι λοιπόν, ακόμα και στην σχολή μου, διατηρούσα μία τέτοια στάση.

Η στιγμή που κατέρριψε ολόκληρο το οικοδόμημα αρνητισμού που είχα χτίσει στο μυαλό μου και με δίδαξε πολλά, ήρθε τελείως αναπάντεχα. Σε μία τελευταία καλοκαιρινή διάλεξη, από έναν καθηγητη, στο πρόσωπο του οποίου δεν έτρεφα ιδιαίτερο σεβασμό. Αποφάσισε, λοιπόν, να ξεφύγει από την κανονική ροή και να μας μιλήσει για κάποια συμπεράσματα που χει καταλήξει μέσα από την πείρα που κουβαλάει.

Σε πρώτη φάση, μας μίλησε για τον προγραμματισμό του ανθρώπου να “τρέχει” στα δύσκολα, αντί να κάθεται να “παλεύει” και την ανάγκη να διδάξουμε σε μας το δεύτερο. Να νικήσουμε την φύση μας. Συνεχίζοντας, μας εξήγησε πως πίσω από τον θυμό βρίσκεται ο φόβος και την ηθική μας υποχρέωση κάθε φορά που θυμώνουμε να ρωτάμε τον εαυτό μας τι είναι αυτό που φοβόμαστε. Κλείνοντας, μας έδωσε σαν συμβουλή ότι στην ζωή, την χαρά καλό είναι να την παίρνουμε σε μικρές και συχνές δόσεις, ενώ την λύπη σε μεγάλες και σπάνιες. Που σημαίνει κυρίως να βγαίνουμε από καταδικασμένες καταστάσεις μία και έξω.

Από εκείνη την μέρα, ένας άνθρωπος που αντιμετώπιζα με μεγάλο αρνητισμό και προκατάληψη, μου προσέφερε ένα ΔΙΠΛΟ μάθημα ζωής. Με είχαν συνεπάρει τόσο πολύ αυτά που έλεγε. Με άγγιξαν. Πίστευα πως καθρέφτιζαν και μένα. ΄Ημουν και γω όμηρος σε πολλά από αυτά. Ως αποτέλεσμα, είδα από μία πιο θετική σκοπιά την ζωή, μία ευκαιρία για αλλαγή, για μια πιο μαχητική στάση στην ζωή, λιγότερο φοβισμένη. Επιπλέον, μου έμαθε να δίνω ευκαιρίες, χρόνο και χώρο σε κάθε άνθρωπο στην ζωή μου, ακόμα και στην πιο τυπική μου σχέση. Όλοι κάτι μπορούν να σου προσφέρουν. Από κανέναν δεν θα χάσεις. Μέχρι σήμερα, στο πίσω μέρος του μυαλού μου έχω κρατήσει ακόμα αυτές τις συμβουλές, που μου θυμίζουν την μέρα που άρχισα να βλέπω απο άλλη σκοπιά την ζωή μου.

Πες στη δυστυχία καληνύχτα

“Υποφέρω από…” ήταν δυο λέξεις που δεν ήθελα να πω. Δεν ένοιωθα άνετα να τελειώσω αυτή την πρόταση. Ήταν λες και θα ομολογούσα πως όντως κάτι ήταν λάθος με μένα και αυτό θα σήμαινε πως δεν θα μπορούσα να το κρύψω ή να το σπρώξω μακριά πλέον. Ολόκληρη μου τη ζωή προσπαθούσα να τρέξω μακριά από μένα. Προσπαθούσα να σκεφτώ τι πήγαινε λάθος και πάντα κατέληγα στο συμπέρασμα πως εγώ ήμουν το λάθος. Τίποτα δεν φαινόταν σωστό ή στη θέση του.

Φορούσα τον πόνο σαν ασπίδα προστασίας, είχα μάθει να ζω μ’ αυτόν. Η ευτυχία έμοιαζε σαν ένα βιβλίο που το είχαν βάλει στο ράφι πολύ πιο ψηλά απ’ ότι μπορούσα να φτάσω. Μπορούσα να το δω αλλά δεν μπορούσα να το αγγίξω. Nόμιζα πως εγώ και η δυστυχία είχαμε γίνει ένα και το είχα αποδεχτεί. Φοβόμουν πώς αν έβγαινα απ’ το σκοτάδι θα έχανα κομμάτια του εαυτού μου.

Μετά από μήνες δουλείας με τον εαυτό μου, απέδειξα στον εαυτό μου πρώτα πως όλα αυτά τα χρόνια είχα άδικο. Όχι μόνο δεν έχασα κομμάτια του εαυτού μου αλλά ανακάλυψα κι άλλα που είχα ξεχάσει ή που δεν ήξερα πως υπήρχαν. Υπάρχουν μέρες που ξεχνώ πως υποφέρω, που το “τέρας” που τόσα χρόνια φώναζε πώς δεν αξίζω και πως δεν πρέπει η επόμενη μέρα να με βρει ζωντανή, ησυχάζει. Υπάρχουν βέβαια μέρες που ακόμα παλεύω μαζί του, αλλά τους τελευταίους μήνες του έχω αποδείξει πως είμαι πιο δυνατή απ’ αυτό.

Μαθαίνω να χρησιμοποιώ τη φωνή μου παρά τον φόβο. Και είναι κάπου εκεί που τα πράγματα γίνονται πιο φωτεινά, πιο εύκολα, πιο φυσιολογικά. Ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Ξεκίνησα να πιστεύω πως ίσως το φυσιολογικός σημαίνει να είσαι ευάλωτος, αλλά να είσαι ευάλωτος, να αναγνωρίζεις τα συναισθήματα σου, να νιώθεις τα πάντα σε υπερβολικό βαθμό και να αναγνωρίζεις πως μέσα σου γίνεται χαμός είναι σίγουρα κατι που αξίζει να παλέψεις.

“Τροχαίο … Δίδαγμα!”

Στην ηλικία των 25, η λέξη «καλοκαίρι», είναι απλά συνώνυμο της ξεγνοιασιάς, του ξεσαλώματος και της απόλυτης ελευθερίας… Πόσο μάλλον ένα φεγγαρόλουστο βράδυ του Ιουλίου που η παρέα ετοιμάζεται για full moon party δίπλα στο κύμα! Τίποτα δεν στέκεται εμπόδιο παρά μόνο το πρωινό ξύπνημα της επόμενης μέρας για τη δουλειά, που αν και σε καφετέρια, παρεμποδίζει την απόλυτη ελευθερία της βραδιάς… «Μακάρι να μην δούλευα αύριο…», η σκέψη που σβουρίζει τόσο έντονα στο μυαλό σου ώρα τώρα, συνοδευόμενη από ένα αίσθημα ξενερώματος αλλά παρόλα αυτά, το πρόγραμμα σου εννοείται δεν αλλάζει! Και κάπου εκεί, στο δρόμο προς το ξεφάντωμα, τελικά δεν ήταν η δουλειά που σου άλλαξε τα σχέδια αλλά κάτι που δεν είχες βάλει στο μυαλό σου! ΤΡΟΧΑΙΟ? Μα πώς? Ποτέ δεν πέρασε αυτή η σκέψη από’ δω! Και ξαφνικά, το πολυαναμενόμενο beach party μετατρέπεται σε μια επείγουσα αερομεταφορά στην πρωτεύουσα, σε εξονυχιστικές ακτινογραφίες, σε αγωνία, κλάμα, απελπισία και τελικά σε καθηλώνει για τις επόμενες 40 καλοκαιρινές μέρες και νύχτες σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου χωρίς καν να σε αφήνει να σηκωθείς από αυτό…

Καθόλου κίνηση, μόνο σκέψεις…

«Εεεεε…. Μ’ ακούει κανείς?? Θέλω πίσω τη ζωή μου! Όπως ακριβώς ήταν! Θέλω τη δουλειά μου, θέλω να χαίρομαι, να λυπάμαι, να κλαίω, να γελάω, να δημιουργώ, να βαριέμαι, να αγαπώ, να τσακώνομαι, να κουράζομαι, να γκρινιάζω, να διασκεδάζω… Θέλω τον αέρα, τη βροχή, τον ήλιο, το σκοτάδι! Θέλω να ζω ξανά…. Αφήστε με να φύγω από΄δω…»
Σήμερα, 10 ολόκληρα χρόνια μετά, κι ενώ όλα είναι ξανά στη θέση τους, ένα καμπανάκι μένει βαθιά ριζωμένο στο μυαλό σου και χτυπάει ξανά και ξανά κάθε φορά που νιώθεις πως δεν αξίζει, που νιώθεις άδειος, που απελπίζεσαι, που εύχεσαι «Μακάρι να μην δούλευα αύριο!» . Κι όμως, ακόμα και σήμερα, 10 χρόνια μετά! Ακόμα έχει δυνατό ήχο και καταφέρνει να σου θυμίζει ότι ακόμα και τα τόσο απλά και ίσως βαρετά πράγματα της καθημερινότητας σου έχουν τεράστια αξία, μην τα θεωρείς δεδομένα και μην περιμένεις να τα χάσεις για να τα εκτιμήσεις….

Μ.

Ο Εαυτός μου: Σαν αμμουδιά με βότσαλα

Με λένε Gray και από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ένιωθα σαν αμμουδιά με βότσαλα. Ο κόσμος μου ήταν πάντα γεμάτος αμφιβολία και πιθανότητες. Εμμονές σαν το μπλε της θάλασσας και αρώματα γιασεμιού … γαλάζιου γιασεμιού. Μου έχουν πει πως όταν ερωτεύομαι χάνω τον εαυτό μου. Πως τα δίνω όλα στους άλλους … αλλά πώς να μην το κάνω … όταν όλα μέσα μου έχουν λίγη παραπάνω ένταση από αυτή των άλλων ανθρώπων … το άσπρο είναι έντονα λευκό και το μαύρο σκοτεινή άβυσσος. Μέχρι που σε βρήκα … εσένα … και για πρώτη φορά ευχαριστώ για το φόβο … μήπως φύγεις πριν από εμένα. Όπως και να έχει “ευχαριστώ”… Σ’ αγαπάω γιατίγεμίζεις την κάθε μου ημέρα … και όταν σε σκέφτομαι κάνω όνειρα … γεμάτα ήλιο … και ανθισμένα γιασεμιά!

Μπορεί κάποια μέρα να τελειώσουν όλα αυτά, αλλά εγώ πάντα θα θυμάμαι… Θα θυμάμαι τα μάτια σου… γιατί όταν τα κοίταξα είδα μέσα τους τον εαυτό μου πλήρη.

Για “εσένα” …

“Gray”

Όταν θελησα να ζήσω πιο ήρεμος

Ξεκίνησα να κάνω ψυχοθεραπεία έχοντας δει την πολύ θετική αλλαγή στην ψυχολογία της αδερφής μου. Εκείνη την περίοδο η δουλειά μου και κάποια οικογενειακά προβλήματα με άγχωναν ιδιαίτερα σε βαθμό που δεν τα αντιμετώπιζα έγκαιρα. Όλα αυτά συσσωρευτικά λειτούργησαν σαν ένας βραχνάς που άλλαζε συνολικά την ψυχολογία μου και κατ’ επέκταση τη συμπεριφορά μου με τους γύρω μου. Τότε δια της αποφυγής ήθελα και ήλπιζα ότι κάποια στιγμή όλα αυτά θα τελειώσουν από μόνα τους κι εγώ το μόνο που θα μπορούσα να κάνω εκείνη τη στιγμή θα ήταν να το περάσω όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα καπνίζοντας χασίς και κάνοντας πράγματα που η απόλαυση θα μου έπαιρνε τη σκέψη μακριά από αυτά που με προβλημάτιζαν έστω και για λίγο.

Σε μια έκλαμψη αυτοπαρατήρησης σύγκρινα το πώς ήμουν πριν από κάποιους μήνες με το πώς είμαι τώρα, και αν αυτό το πράγμα συνεχιστεί πόσο εύκολο θα ήταν να ξεμπλέξω και να έχω μια φυσιολογική χαρούμενη ζωή. Αυτό με ώθησε να πεισμώσω φτάνοντας στο άλλο άκρο, δηλαδή κάνοντας καθημερινή γυμναστική, τρώγοντας πολύ υγιεινά, και εννοείται χωρίς χασίς. Το συναισθηματικό κενό όμως δεν καλυπτόταν, κάνοντάς με μερικές φορές επιθετικό και πολύ αυστηρό με τον εαυτό μου και με τους άλλους γύρω μου. Ένιωθα υπεράνθρωπος αλλά δεν με γέμιζε τίποτα σχεδόν, ίσως γιατί είχα ξεχάσει να περνάω καλά μέσα από μικρές χαρές στην καθημερινότητά μου.

Τότε προχώρησα στο επόμενο βήμα να ξεκινήσω ψυχοθεραπεία. Σιγά σιγά με υπομονή και δουλειά από μέρους μου, άρχισα να γνωρίζω καλύτερα τον εαυτό μου, να αυτοπαρατηρούμαι, να ελέγχω τα συναισθήματα και τη σκέψη μου, και να βρίσκω λύσεις. Επιπλέον συνειδητοποίησα ποια μικρά πράγματα μου δίνουν χαρά και ποια όχι. Άρχισα να εκτιμώ περισσότερο τον εαυτό μου και τη διαφορετικότητα των γύρω μου. Το άγχος μου καταλάγιασε και ο ύπνος μου έγινε φυσιολογικός γιατί νιώθω πιο σίγουρος για εμένα και πιο ευτυχισμένος. Έμαθα να αντιμετωπίζω ένα πρόβλημα εν τη γεννέση του επιλύοντάς το.

Αν είχα παρατηρήσει νωρίτερα τον εαυτό μου, ότι δεν περνάει καλά και δυσκολεύεται παρατεταμένα, θα είχα επισκεφθεί νωρίτερα την ψυχολόγο. Αλλά και πάλι, η μικρή οδύσσεια στην εύρεση του εαυτού μου σαν την Ιθάκη, με γέμισε εμπειρίες και γνώσεις που δύσκολα θα λησμονηθούν γιατί χαράχτηκαν στο μυαλό μου με τα πιο έντονα συναισθήματα που είχα νιώσει ποτέ έως τότε.

“Γιάννης”