Category: ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ

Συναισθήματα – Χαρά

15 Χρόνιοι Ψυχικά Πάσχοντες ρωτήθηκαν το τι μπορεί να σημαίνει για εκείνους το συναίσθημα της χαράς και οι απαντήσεις τους ήταν οι ακόλουθες:

“επιτυχία”

“ξεκούραση”

“ευθυμία”

“αγαλλίαση”

“ξεκούραση”

“γέννα”

¨μητρότητα”

“μεγάλωμα παιδιού”

“εγγόνια”

“κέρδος”

“χρήματα”

“οικογένεια”

“τραγουδι”

“ζεύγος”

“εκδρομές”

“παιχνίδι”

“χορός”

“φίλοι”

“αντάμωμα”

“μουσική”

“χάδια”

“φιλιά”

“ταξίδια”

“υγεία”

“τσιγάρο”

“κρασί”

“γέλιο”

“νίκη”

Η χαρά ως συναισθηματική κατάσταση συγκαταλέγεται ανάμεσα στα θετικά συναισθήματα. Τη βιώνουμε σε πολλές διαφορετικές καταστάσεις όπως για παράδειγμα όταν αποκτάμε κάτι που επιθυμούμε, όταν γινόμαστε αποδεκτοί από τους άλλους, όταν βρισκόμαστε σε επαφή με ανθρώπους που μας αγαπούν, όταν κάνουμε πράγματα που συνοδεύονται από ευχάριστες αναμνήσεις, όταν ανήκουμε σε ομάδες ανθρώπων που μας αποδέχονται, όταν λαμβάνουμε προσοχή και φροντίδα, όταν καταλαβαίνουμε ότι μας εκτιμούν και μας σέβονται, όταν πετύχουμε τους στόχους μας, όταν κερδίσει η ομάδα που υποστηρίζουμε σε κάποιο άθλημα, όταν η πραγματικότητα ξεπερνά τις προσδοκίες μας, όταν νιώθουμε ικανοί, όταν αποκτούμε κάτι για το οποίο έχουμε δουλέψει σκληρά, όταν μας κάνουν κάποια έκπληξη, όταν βρίσκουμε δουλειά, όταν εξελισσόμαστε σε αυτήν, και για πολλούς άλλους λόγους που μπορεί να σκεφτεί ο καθένας.

Η εξωλεκτική μας συμπεριφορά όταν βιώνουμε αυτό το συναίσθημα μας κάνει να χαμογελάμε χωρίς να το συνειδητοποιούμε μερικές φορές, το πρόσωπό μας λάμπει, μοιραζόμαστε το συναίσθημα αυτό πιο εύκολα με άλλους ανθρώπους, προσφέρουμε την αγκαλιά πιο εύκολα, μιλάμε με θετικό τρόπο, νιώθουμε γεμάτοι ενέργεια, η αυτοπεποίθηση είναι ανεβασμένη, η σκέψη γίνεται αισιόδοξη, υπάρχει μια τάση να μιλάμε περισσότερο και με ενθουσιώδη τόνο φωνής.

Είναι εξαιρετικά σημαντικό να παίρνουμε και να δίνουμε χαρά σε κάθε έστω και μικρή περίσταση που μας δίνεται η ευκαιρία, ακόμα κι αν κάποια περίοδος της ζωής μας χαρακτηρίζεται από δυσκολίες. Ακόμα και τότε καλό είναι να εφευρίσκουμε πηγές χαράς οι οποίες προέρχονται από μικρά πράγματα της καθημερινότητας γύρω μας και μπορούν να μας προσφέρουν έστω και πρόσκαιρη ανακούφιση και αλλαγή διάθεσης.

Συναισθήματα – Φόβος

Ο φόβος συνιστά ένα από τα βασικά – πρωταρχικά συναισθήματα του ανθρώπου και συγκαταλέγεται στα δυσάρεστα. Πρόκειται για τη συναισθηματική αντίδραση του ανθρώπου όταν έρχεται αντιμέτωπος με κάτι που εκλαμβάνει ως άγνωστο ή επικίνδυνο πραγματικό ή πλασματικό.

Ο σκοπός της ύπαρξης του φόβου ως συναίσθημα είναι η διατήρηση του ανθρώπινου οργανισμού σε ετοιμότητα προκειμένου να προστατευθεί και να προφυλαχθεί από αυτό που εκλαμβάνει ως απειλητικό. Μέσω του φόβου ενεργοποιείται η κατάσταση άγχους του ατόμου προκειμένου να καταφέρει είτε να τραπεί σε φυγή, είτε να παγώσει απέναντι στο φοβογόνο ερέθισμα είτε να παλέψει για να το αντιμετωπίσει. Κατά συνέπεια, η χρησιμότητα του συναισθήματος αυτού είναι εμφανής αφού κρίνεται απαραίτητο συχνά για την επιβίωσή μας, για τον έλεγχο των πράξεών μας αλλά και για τη γενικότερη συνειδητοποίηση των κινδύνων.

Ο φόβος διαφέρει ως συναισθηματική κατάσταση από το άγχος. Συγκεκριμένα, το άγχος περιγράφεται ως το συναίσθημα που θέτει τον οργανισμό του ανθρώπου σε ετοιμότητα για αντίδραση σε ο,τιδήποτε εκλαμβάνεται ως απειλή. Ο φόβος από την άλλη μεριά, απευθύνεται κατά βάση σε πραγματική απειλή με υπαρκτό εξωτερικό ερέθισμα απέναντι στον άνθρωπο, που μπορεί να προκύψει και από τις σκέψεις που κάνει το άτομο σχετικά με μια κατάσταση, και εκλείει το συναίσθημα του άγχους για να τεθεί ο οργανισμός σε κατάσταση ετοιμότητας προς αντιμετώπιση.

Υπάρχουν πολλά διαφορετικά είδη φόβου. Για παράδειγμα μπορεί να αναφέρεται σε συγκεκριμένη κατάσταση (π.χ. φόβος για το σκοτάδι) αλλά και σε γενικευμένη κατάσταση (π.χ. φόβος απόρριψης). Η ένταση με την οποία βιώνεται αυτό το συναίσθημα εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το αν το άτομο καταφέρνει να επιβάλλει τη λογική ώστε να τον ελέγξει ή να τον σταματήσει. Για το λόγο αυτό κρίνεται σημαντικό να προσπαθούμε να μην αφήνουμε τον εαυτό μας να δρα παρορμητικά γεννόμενο έρμαιο του φόβου και ένα μαζί του, αλλά να προσπαθούμε να ελέγχουμε τη λογική μας ρωτώντας: είναι μια σκέψη που περνάει από το μυαλό μου ή μια πραγματική κατάσταση που συμβαίνει και οφείλω να αντιμετωπίσω τώρα?”.

“Ο φόβος δεν έχει καμία ιδιαίτερη δύναμη εκτός αν τον δυναμώσεις υποκύπτωντας σε αυτόν” (Les Brown)

“Τίποτε στη ζωή δεν είναι για να το φοβόμαστε, αλλά για να το κατανοήσουμε” (Μαρία Κιουρί)

“Κάνε πάντα αυτό που φοβάσαι να κάνεις” (Ralph Waldo Emerson)

Συναισθήματα – Ντροπή

Η ντροπή συνιστά ένα από τα πρωταρχικά – βασικά συναισθήματα του ανθρώπου, το οποίο συγκαταλέγεται στα δυσάρεστα και συνδέεται με τη συστολή και την αμηχανία που νιώθει το άτομο σε διάφορες κοινωνικές κατάστασεις. Η αμηχανία αυτή μπορεί να βασίζεται είτε σε καταστάσεις ρεαλιστικές (π.χ. “με έπιασαν να κάνω κάτι απαγορευμένο”) είτε με καταστάσεις που το άτομο φαντάζεται ότι μπορεί να συμβούν (π.χ. “μήπως εκτεθώ”, “μήπως γίνω ρεζίλι”).

Κατά βάση η βίωση αυτής της συναισθηματικής κατάστασης συνδέεται με την αίσθηση του ατόμου ότι μπορεί να απειληθεί με απόρριψη από τους άλλους ή να ταπεινωθεί μπροστά σε άλλους.

Η μη αποδοχή του ίδιου μας του εαυτού σε κάποια κομμάτια μπορεί να μας κάνει να ντρεπόμαστε για κάποια σημεία της εξωτερικής μας εμφάνισης ή για κάποια σημεία της συμπεριφοράς μας.

Παρόλα αυτά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στη λειτουργική της μορφή η ντροπή χρειάζεται στη ζωή και την εξέλιξη του ανθρώπου γιατί μας βοηθάει να αντιμετωπίζουμε με πιο αργά βήματα διάφορες καταστάσεις και έτσι να ανλαμβάνουμε το θάρρος των πράξεών μας σταματώντας ή διακόπτωντας τις φοβίες μας.

Τα σωματικά συμπτώματα της ντροπής περιλαμβάνουν: κοκκίνισμα, τρέμουλο, ιδρώτα, ταχυπαλμία, διάρροιες, μυϊκή ένταση.

Υπάρχει ομορφιά και μέσα στην ντροπή ακόμα  Ντοστογιέφσκι

Η ντροπή είναι της ομορφιάς το κάστρο  Μένανδρος

Συναισθήματα – Ζήλια

Η ζήλια συγκαταλέγεται στα δευτερογενή συναισθήματα προερχόμενο από τα βασικά – πρωτογενή. Πρόκειται για δυσάρεστη συναισθηματική κατάσταση η οποία μπορεί να απότελεί είτε φυσιολογική απόρροια αγάπης (στη λειτουργική της μορφή) είτε δείγμα ανασφάλειας και αδυναμίας (στη μη λειτουργική της μορφή).

Μπορεί να αφορά οποιουδήποτε είδους ανθρώπινη σχέση:
φιλική / αδερφική / συζυγική / γονεϊκή

Βιώνεται όταν κάποιος άλλος επιτυγχάνει κάτι αξιόλογο που θα θέλαμε να μπορούσαμε να πετύχουμε κι εμείς, αλλά και όταν επιθυμούμε κάτι που έχει κάποιος άλλος κι η επιθυμία αυτή μας δημιουργεί το αίσθημα της λύπης ή του φθόνου. Στις ερωτικές σχέσεις η ζήλια εμφανίζεται πιο συχνά όταν αυτές γίνονται εξαρτητικές, οπότε η αγάπη και η κατανόηση μετατρέπονται σε έντονη ζηλοτυπία.

Ο μη λειτουργικός τρόπος έκφρασης αυτού του συναισθήματος είναι η παθολογική ζήλια. Κατά την περίπτωση αυτή το άτομο παρουσιάζει απώλεια ελέγχου του δικού του συναισθήματος, και παράλληλα εκφράζει συνεχή έλεγχο των συμπεριφορών του άλλου ατόμου. Έχοντας την αίσθηση ότι η σχέση του είναι εύθραυστη το άτομο διακατέχεται από φόβο εγκατάλειψης, μοναξιάς και απόρριψης. Αυτή η συμπεριφορά συνήθως χαρακτηρίζεται ως αυτοκαταστροφική, και συνδέεται με την έντονα αρνητική αυτοεικόνα και τη συνεχή αρνητική αυτοκριτική του ατόμου που βιώνει τη ζήλια. Έτσι, λοιπόν, τότε χρησιμοποιείται σαν μέτρο σύγκρισης και επιβεβαίωσης της αξίας του πόσο ή όχι αγαπιέται κανείς από τους ανθρώπους γύρω του, και συνεπώς πρόκειται για μια συνεχή αναζήτηση της αποδοχής με ακραίους τρόπους.

Είναι εντυπωσιακό ότι τα άτομα που ζηλεύουν συνήθως είναι εμφανήσιμα, μορφωμένα, χαρισματικά, ικανά σε πολλούς τομείς, αλλά έχουν πολύ χαμηλή αυτοεκτίμηση και αυτοεικόνα, οπότε δεν μπορούν να εκτιμήσουν τις δυνατότητές τους σύμφωνα με τα κριτήρια των άλλων.

Ανάμεσα στα αίτια για την εμφάνιση αυτής της συναισθηματικής κατάστασης συγκαταλέγονται τα ελλείμματα στη γονεϊκή αγάπη, την εμπιστοσύνη και την αποδοχή από τους σημαντικούς άλλους στη ζωή του ατόμου.

“Η ζήλια γεννιέται πάντα μαζί με την αγάπη, μα δεν πεθαίνει πάντοτε μαζί της” (Λα Ροσφουκώ)

“Τη ζηλοτυπία τρέφουν οι αμφιβολίες και είτε μετατρέπεται σε μανία είτε σταματάει όταν η αμφιβολία γίνει βεβαιότητα” (Λα Ροσφουκώ)

Συναισθήματα – Ανασφάλεια

 

Πίσω από τις μεγαλύτερες αδυναμίες μαςκρύβονται οι μεγαλύτερες δυνατότητές μαςΟι φόβοι και οι ανασφάλειες είναι κίνητρα τόλμης και δύναμης“.

Η ανασφάλεια αποτελεί ένα δευτερογενές αρνητικό συναίσθημα που εκπορεύεται από τα πρωταρχικά. Συνιστά την αιτία αλλά και το αποτέλεσμα ενός συναισθήματος αδυναμίας και δυσπιστίας.Αίτιο για την εμφάνισή της μπορεί να είναι τόσο η ύπαρξη ενός υπερπροστατευτικού περιβάλλοντος όσο και η ανυπαρξία υποστηρικτικού περιβάλλοντος. Υπό τις συνθήκες αυτές το άτομο παρουσιάζει μειωμένη αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση και αναζητά από όσους το περιβάλλουν περισσότερες διαβεβαιώσεις. Η δυσπιστία που το διακατέχει απέναντι στον καθένα τον κάνει να αποκτά μια στάση αμυντική απέναντι στις διάφορες καταστάσεις που σε συνδυασμό με το αίσθημα της ανασφάλειας συχνά οδηγεί σε τάσεις φυγής του ατόμου. Κατά την περίοδο αυτή η ανασφάλεια υπερνικά τη λογική και γίνεται μια δράση παρορμητική που κινητοποιείται από το φόβο απόρριψης.

Οι συμπεριφορές ανασφάλειας στην προσωπικότητα ενός ατόμου εκδηλώνονται με δύο συνήθως είδη συμπεριφοράς:

  • Παθητική Συμπεριφορά: Το άτομο αποφεύγει να συγκρούεται ανοιχτά μπροστά σε κόσμο, έχει νευρικότητα και άγχος. Το άγχος εκδηλώνεται με εξωλεκτική συμπεριφορά: αϋπνίες, πονοκέφαλοι, τρίξιμο δοντιών, φάγωμα νυχιών, υπερκινητικότητα, νευρικό γέλιο.
  • Επιθετική Συμπεριφορά: Το άτομο προσπαθεί να επιβληθεί στους άλλους, να τους αναγκάσει να υποταχθούν σε αυτόν, και υιοθετεί τη σκέψη ότι “η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση”. Όλα αυτά φαίνονται στη συμπεριφορά του όταν: μιλάει δυνατά και έντονα, διακόπτει τη ροή του λόγου των άλλων, δυσκολεύεται να ελέγξει το χρόνο όταν μιλάει, και χρησιμοποιεί χειρονομίες που δείχνουν περιφρόνηση.

Η ανασφάλεια χαρακτηρίζεται συνήθως ως γυναικείο συναίσθημα, κυρίως επειδή η ψυχολογική συναισθηματική κατάσταση μιας γυναίκας χαρακτηρίζεται ως πιο εύθραυστη. Παρόλα αυτά, στη σύγχρονη εποχή του ανταγωνισμού και της ρευστότητας των καταστάσεων, η ανασφάλεια φαίνεται να αποτελεί αρκετά συχνά και χαρακτηριστικό της προσωπικότητας των αντρών.

Συναισθήματα – Αγωνία

Η αγωνία είναι μια συναισθηματική κατάσταση του ανθρώπου την οποία βιώνει για κάτι που αναμένεται να συμβεί στο εγγύς παρόν ή στο μέλλον και τον αφορά. Εκφράζεται μέσω της λαχτάρας, του άγχους, της ψυχικής έντασης, της ταχυκαρδίας, του νοιαξίματος, της αναμονής, της ελπίδας, της υπομονής, και δεν θα πρέπει να ταυτίζεται με το φόβο.

Στη δυσλειτουργική της μορφή (δηλαδή όταν τη βιώνουμε σε αρκετά υψηλή ένταση για μεγάλο χρονικό διάστημα όπου παράλληλα συνοδεύεται από αρνητικές / αγχώδεις σκέψεις), έχει την τάση να ακινητοποιεί το άτομο και να το εξουθενώνει, ή στο άλλο άκρο της να του δίνει το κίνητρο να δράσει παρορμητικά – αυτοκαταστροφικά. Από την άλλη μεριά, στη λειτουργική της μορφή η αγωνία μπορεί να είναι το αποτέλεσμα της αγάπης και του νοιαξίματος και να εκφράζεται μέσω της σκέψης για αυτό που πρόκειται να συμβεί.

Συχνά η αγωνία συνοδεύεται από μια αίσθηση δυσκολίας παραδοχής της ύπαρξής της από το άτομο γιατί θεωρείται δυσάρεστο συναίσθημα. Ως τέτοιο, έχει τη δύναμη να οδηγήσει τα άτομα που δεν αντέχουν να το βιώνουν στο να γίνουν ένα με το συναίσθημα αφήνοντάς το να τους παρασύρει και δρώντας έτσι αυτοκαταστροφικά.  Ωστόσο, όφείλουμε πάντα να έχουμε κατά νου, ότι όπως και κάθε άλλο συναίσθημα, ουσιαστικά μας πληροφορεί για την κατάσταση της ψυχικής μας υγείας ανάλογα με την εκάστοτε στιγμή που θα αποφασίσουμε να την παρατηρήσουμε.

Συναισθήματα – Στεναχώρια

Η στεναχώρια είναι ένα ακόμα πρωταρχικό – βασικό συναίσθημα του ανθρώπου το οποίο εξυπηρετεί με την υπαρξή του την καλύτερη και πιο πλήρη συναισθηματική έκφραση όλων μας.

Ως συναίσθημα συγκαταλέγεται στα δυσάρεστα, και  ως εκ τούτου πολλοί άνθρωποι επιλέγουν να προσπαθούν να το διώξουν από τη ζωή τους είτε γιατί δεν τους αρέσει να νιώθουν έτσι είτε γιατί δεν αντέχουν να νιώθουν έτσι. Ωστόσο, τα αρνητικά συναισθήματα θεωρούνται πρόβλημα μόνο στις περιπτώσεις που δεν αποτελούν κατάλληλες αντιδράσεις στα περιβαλλοντικά ερεθίσματα, δηλαδή μόνο όταν προκαλούν παρορμητικές αντιδράσεις που καταλήγουν να είναι δυσλειτουργικές για τη ζωή του ατόμου.

Αντίθετα, μέσω της στεναχώριας δίνεται η δυνατότητα σε κάποιον να εκδηλώσει τη δυσαρέσκειά του με κάτι, τη λύπη του, να δικαιολογήσει την ανάγκη απομόνωσης ή την ανάγκη μοιράσματος εμπειριών με άλλους, να εκφράσει άλλου είδους επιθυμίες του, να βελτιώσει ήδη υπάρχουσες σχέσεις της ζωής του που τυχόν δεν τον ικανοποιούν. Επίσης, μέσω της βίωσης αυτού του συναισθήματος δίνεται η δυνατότητα στον καθένα να έρθει σε πιο κοντινή επαφή με τον εαυτό του, δίνεται η ευκαιρία να αποδεχτεί αναγνωρίσει την ύπαρξη και της αρνητικής δυσάρεστης πλευράς ορισμένων πραγμάτων, καθώς και η ευκαιρία να προσπαθήσει να ισορροπήσει τις επιθυμίες του και να διεκδικήσει αλλαγές που χρειάζεται στη ζωή του.

Όταν ρωτήθηκαν 15 χρόνιοι ψυχικά πάσχοντες να πουν τι σημαίνει για εκείνους η στεναχώρια, εκείνοι απάντησαν:

“σκέφτομαι αρνητικά”

“κλαίω”

“θλίψη”

“δεν έχω όρεξη για φαγητό”

“γίνομαι λαίμαργος”

“σφίγξιμο στην καρδιά”

“σφίγξιμο στο στήθος”

“δεν μιλάω”

“δυσαρέσκεια”

“αγωνία”

“κατάθλιψη”

“μελαγχολία”

“πονοκέφαλος”

“νεύρα”

“πένθος”

“βάσανα”

“λύπη”

“άγχος”

“δεν θέλω να κάνω πράγματα”

“αποσύρομαι”

“μοναξιά”

Ο Φόβος της Διαφορετικότητας

Το κοινωνικό στίγμα, η ντροπαλότητα, η κοινωνική φοβία, η ανάγκη αποδοχής και η ανάγκη του «ανήκειν» σε μια ομάδα / παρέα, οδηγούν τους περισσότερους από εμάς κατά διαστήματα να φοβόμαστε να είμαστε «διαφορετικοί». Φόβος να εκφράσει κανείς μια άποψη κόντρα στων υπολοίπων, φόβος διεκδίκησης των ατομικών μας ορίων ή των ατομικών μας επιθυμιών. Φόβος μήπως κάποιος κριθεί, φόβος μήπως κάποιον τον κοροιδέψουν.

Συνέπειες αυτού του φόβου μπορεί να είναι η παθητικότητα ως προς την τελική μας συμπεριφορά, η μειωμένη αυτοπεποίθηση, η εσωτερίκευση όλων των συναισθημάτων και η περικύκλωση του εαυτού μας με έναν «τοίχο» που δεν επιτρέπει εύκολα τη διαπερατότητά του. Έτσι, οι άνθρωποι συνάπτουν μειωμένες διαπροσωπικές σχέσεις, πιο επιφανειακές, αφού δεν μοιράζονται όσα σκέφτονται και όσα νιώθουν. Επιπλέον, σταματούν να διεκδικούν όσα θα ήθελαν. Αποτέλεσμα? Βίωμα αισθήματος μοναξιάς, ψυχικές διαταραχές συναισθηματικές ή αγχώδεις, διαταραχές διατροφής, παίρνουν τη θέση της εξωτερίκευσης όσων κρύβουμε μέσα μας στο βωμό του φόβου της διαφορετικότητας …

Ωστόσο, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τον δικό μας δρόμο δεν μπορεί να τον περπατήσει άλλος για εμάς, παρά μόνο εμείς ως υπεύθυνοι του εαυτού μας… Οι υπόλοιποι μπορούν απλά να είναι συνοδηπόροι …

Η Θετική Σκέψη είναι το Παν

Αντιμετώπισε τον φόβο και κάντο έτσι κι αλλιώς (Anon)

Αν μπορείς να ονειρευτείς κάτι μπορείς και να το κάνεις (Walt Disney)

Γίνεσαι αυτό που σκέφτεσαι ότι θα γίνεις (Earl Nightingale)

Μην κρίνεις κάθε ημέρα με βάση την χειρότερη που πέρασες, αλλά από τις ασχήμιες που είδες (Robert Louis Stevenson)

Ας αφήσουμε το ανώτερο επίπεδο ανησυχίας μας να γίνει ανώτερο επίπεδο σκέψης και σχεδιασμού (Winston Churchill)

Αν έχεις το θάρρος να ξεκινήσεις κάτι, τότε έχεις το θάρρος να επιτύχεις (David Viscott)

Δεν έχει σημασία αν είσαι ένας αργός περηπατητής, αρκεί να μην προχωράς προς τα πίσω (Abraham Lincoln)

Η εμπειρία δεν είναι αυτό που συμβαίνει σε κάποιον άνθρωπο, αλλά ο τρόπος που διαχειρίζεται αυτά που του συμβαίνουν (Aldus Haxley)

Μερικές φορές κοιτάμε τόσο επίμονα μια πόρτα που κλείνει ώστε βλέπουμε πολύ αργά την πόρτα που είναι ανοιχτή (Alexander Graham Bell)

Τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα: αλλιώς η φύση δεν θα μας ενέπνεε να τα κάνουμε (John Updike)

Οραματίσου αυτό που χρειάζεσαι. Δες το, νιώσε το, πίστεψε σε αυτό. Συγκεντρώσου πνευματικά και ξεκίνα (Robert Collier)

Αν η ευκαιρία δεν χτυπήσει την πόρτα, χτίσε μια πόρτα (Milton Berle)

Ο,τιδήποτε το μυαλό μπορεί να σκεφτεί και να πιστέψει, το μυαλό μπορεί και να το πετύχει (Napoleon Hill)

Η επιτυχία είναι μια συνέπεια και δεν πρέπει να είναι ο στόχος (Gustave Flaubert)

Το πρώτο βήμα για να γίνεις κάτι είναι να το θέλεις (Mother Τeresa)

Μην αφήνεις αυτό που δεν μπορείς να κάνεις, να παρεμβαίνεις με ό,τι μπορείς να κάνεις (John Wooden)

Όπως τα βέλη ρίχνονται με φόρα πίσω από το τόξο, έτσι κι αν η ζωή σε τραβάει προς τα πίσω με προβλήματα να είσαι υπομονετικός. Σε προετοιμάζει για να σε ρίξει σε νέα ύψη (Anon)

Να γελάς με το χθες, να ονειρεύεσαι για το αύριο, να ζεις για το σήμερα (Anon)

Να σκέφτεσαι αυτά που θα επιτύχεις και όχι αυτά που δεν έχεις πετύχει ακόμα (Anon)

Το θάρρος δεν είναι η απουσία του φόβου, αλλά η ικανότητα να αντιμετωπίσεις το φόβο και να νικήσεις (Anon)

Όταν περπατήσεις μέχρι την άκρη όλου του φωτός που σε διακατέχει, θα πρέπει να πιστέψεις ότι ένα από τα δύο πράγματα θα συμβούν. Ή ότι θα υπάρχει πάτωμα να περπατήσεις, ή ότι θα διδαχθείς το πώς να πετάς (Patrick Overton)

ΛΟΙΠΟΝ ΕΣΥ ΤΙ ΕΚΑΝΕΣ ΣΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΝΙΩΘΕΙΣ ΠΕΡΗΦΑΝΟΣ / Η ???

Η Βία κατά των γυναικών μπορεί και πρέπει να σταματήσει…

Η ενδοοικογενειακή βία συνιστά ένα κοινωνικό πολυπαραγοντικό πρόβλημα, το οποίο φαίνεται να έχει αυξηθεί ραγδαία τα τελευταία χρόνια. Πρόκειται για μια επιθετική συμπεριφορά που αποτελεί μέσο έκφρασης της επιβολής και επίδειξης δύναμης, της ένδειξης ισχύος, αλλά και έναν τρόπο ελέγχου του άλλου φύλου σε όλα τα επίπεδα.

Πιο συγκεκριμένα, αναφορικά με τη βία που προέρχεται από τον άντρα στη γυναίκα, συνήθως εντοπίζονται αρκετές εκδηλώσεις βίας προτού μια γυναίκα καταφύγει στην αναζήτηση βοήθειας από την αστυνομία. Μάλιστα, παρόλο που είθισται να πιστεύεται ότι η βία κατά των γυναικών εκδηλώνεται κατά βάσει στις υπανάπτυκτες χώρες, φαίνεται ότι το 20% – 30% των περιστατικών των νοσοκομείων των Η.Π.Α. αφορά κακοποιημένες γυναίκες.

Χαρακτηριστικά ανδρών που κακοποιούν Χαρακτηριστικά γυναικών που δέχονται την κακοποίηση
Χαμηλή αυτοεκτίμηση

Επικροτούν την παραδοσιακή εικόνα του ρόλου του άντρα στην οικογένεια

Ζηλεύουν παθολογικά

Αποποιούνται των ευθυνών των πράξεών τους

Παρουσιάζουν «διπλή» προσωπικότητα («ο καλός οικογενειάρχης και νοικοκύρης)

Χρήση αλκοόλ

Επιδιώκουν την ερωτική επαφή με επιθετικό τρόπο

Δεν αναγνωρίζουν ότι η βίαιη συμπεριφορά τους μπορεί να έχει αρνητικές επιπτώσεις

Χαμηλή αυτοεκτίμηση και χαμηλό αίσθημα αυτοαποτελεσματικότητας

Παραδοσιακή εικόνα για το ρόλο τους στο σπίτι

Αναλαμβάνουν την ευθύνη για τις πράξεις του άντρα («έφταιγα κι εγώ…»)

Ενοχικές προσωπικότητες

Πιστεύουν ότι κανείς δεν μπορεί να τις καταλάβει και να τις βοηθήσει

Κρύβονται πίσω από μια ρεαλιστική ελπίδα ότι «τα πράγματα θα αλλάξουν»

Πείθονται εύκολα από υποσχέσεις

Φοβούνται τη μοναξιά

Φοβούνται την απώλεια κηδεμονίας των παιδιών, σε περίπτωση ύπαρξης αυτών

Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν ζήσει τουλάχιστον 1 περιστατικό κακοποίησης ή βίας τουλάχιστον 1 φορά σε κάποια στιγμή της ζωής τους. Άλλοι, πάλι, ζουν το φαινόμενο αυτό καθημερινά, ενώ παράλληλα αισθάνονται ανήμποροι να κάνουν κάτι για αυτό.

Ωστόσο η βία κατά των γυναικών πρέπει και μπορεί να σταματήσει…!

Μερικά Κέντρα για Άμεση Βοήθεια:

Tηλ: 210 36 16 232

  • Γραμμή SOS της Γενικής Γραμματείας Ισότητας: Tηλ: 210 32 20 900
  • Κέντρα Υποδοχής Κακοποιημένων Γυναικών (Γ.Γ.Ι.):
    Tηλ. Αθήνα: 210 52 35 318 & 210 52 35 250
    Τηλ. Πειραιάς: 210 41 12 091 & 210 41 29 101