Category: ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ

8 Λεπτά

Τί είναι ?

Η δύναμη ?

Όταν μένεις στα γνωστά ή όταν περιμένεις τα άγνωστα?
Όταν δοκιμάζεις το νέο , ή όταν δοκιμάζεσαι από το παλιό?
Όταν αντέχεις τους άλλους , ή όταν αντέχεσαι μόνος σου ?
Όταν συγκρατείς τα ντεσιμπέλ της φωνής σου , ή όταν δεν συγκρατείς
τα δάκρυα των ματιών σου?
Όταν διώκεις ενόχους , ή όταν διώκεσαι ως αθώος ?
Όταν υποφέρεις το βάρος του κακού , ή όταν καταφέρεσαι εις βάρος του ?

Βάρος?

Τί είναι βάρος ?

Είναι η συναλλαγματική της απώλειας .
Μόνο όταν χάσεις κάτι , μαθαίνεις τί ζύγιζε .

Ένας λυπημένος άνθρωπος βλέπει ένα ποτήρι , με το νερό ως την μέση .
Να προσπαθήσουμε να τον πείσουμε ότι είναι μισογεμάτο και όχι μισοάδειο ,
ή να του θυμίσουμε απλά την άγρια ομορφιά του να διψάς ?

Σωστότερο ?

Τί είναι ?

Ένας παίκτης . Άλλη μια νίκη ? Ή να τον μάθουμε , επιτέλους , να παίζει σωστά ?

Ένας επιτυχημένος . Ο πλούτος , ή η αποδοχή ? Η μόρφωση ή η αναγνωρισιμότητα ?

Τί είναι επιτυχία ?

Ένα παιδάκι έχει 10 παιχνίδια . Σημαντικότερο ?

Τί είναι ?

Να τού πάρουμε το 11ο , ή να τού αφιερώσουμε χρόνο για να μάθει να παίζει με τα 10 ήδη υπάρχοντα ?

Η κρίση ?

Τί είναι ?

Κρίση είναι μια ωραία ελληνική λέξη που σημαίνει απόφαση .

Ωραίος ?

Τί είναι ?

Ωραίος είναι αυτός που είναι στην ώρα του .
Ωραίος είναι ο συνεπής .
Ωραία είναι η συνέπεια και , μάλιστα , εξ ορισμού .

Τί είναι ?

Κόμπο στο λαιμό τον λένε – το ξέρω ,
αλλά δεν είναι .
Κλείσε τα ματια σου ,
δεν είναι κόμπος , σού λέω !

Τί είναι ?

Ακόμα ?

Άσχημος ?
Τί είναι ?
Άσχημος είναι το στερητικό α και το σχήμα , σε μια λέξη .
Άσχημος σημαίνει
απουσία σχήματος .
Ανύπαρκτη σημασιολογικά λέξη για ανθρώπους .
Όλοι οι άνθρωποι έχουν κάποιο σχήμα .
Δεν υπάρχουν άσχημοι άνθρωποι !

Και η επιτυχία ? Τί είναι λοιπόν η επιτυχία ?

Ένας επιτυχημένος. Μόνο ένας είναι . Ο συμφιλιωμένος . Αυτός που ήρθε σε κατανόηση . Αυτός που έμαθε γιατί βασανίζονται τόσο οι άνθρωποι . Και όταν το έμαθε , επιζήτησε την αυτοεξόντωση , για να γλιτώσει από τον ετεροαφανισμό . Και σώθηκε . Γελώντας , Γέλασε πολύ με τους ανθρώπους , κάνοντας την αρχή με τον ίδιο του τον εαυτό . Αυτός είναι ο επιτυχημένος . Αυτός που παίρνει στα σοβαρά την ζωή , όχι την ζωή του . Αυτός που γέλασε για την ψυχή του , όχι με την ψυχή του , και την έσωσε .

Η ευτυχία ?

Τί είναι ?

Είναι το ευ και η τύχη . Είναι η καλή τύχη .
Είτε εύχεσαι σε έναν άνθρωπο να είναι ευτυχισμένος , είτε τού εύχεσαι «καλή τύχη» , είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα .

Μια σκέψη ?

Τί είναι ?

Αν ο σκηνοθέτης της ζωής είναι η τυχαιότητα , μια σκέψη , τί είναι ? Ο σεναριογράφος ? Ο πρωταγωνιστής ? Ο κομπάρσος ? Τίποτα απ’ όλα αυτά . Μια σκέψη είναι ο αμήχανος από μηχανής θεός , είναι αυτή που γυρίζει την κάμερα στην αθέατη , αλλά υπαρκτή , γωνία .

Η κατοχή ? Η αντοχή ? Η υπεροχή ? Η αποχή ?
Γιατί τόσες ερωτήσεις ? Δεν είσαι γενναίος να απαντήσεις μόνος σου ?
Τί είναι γενναιότητα ?
Να δυναμώνεις μια αιρετική σκέψη , ή να την σωπαίνεις ? Να τιμάς το μέτρο της ανθρώπινής σου φύσης , ή να μετράς το τίμημά της?

Η ανθρώπινη φύση ?

Τί είναι ?

Είναι αυτή που μπορεί να αντέξει τα πάντα : πείνες , διωγμούς , αδικίες , ξεριζωμούς , συκοφαντίες, εθνοκαθάρσεις , διαπομπεύσεις , κρεματόρια , φυλακές , τα πάντα .
Η ανθρώπινη φύση μπορεί να τα αντέξει όλα .
Όλα , εκτός από ένα : να της γυρίσεις την πλάτη .

Πορεία ζωής?

Τί είναι ?

Πώς φαίνονται τα χιλιόμετρα που έχεις γράψει ? Οι ιμάντες που έχεις αλλάξει ?
Όταν δίνεις τις απαντήσεις ή όταν θέτεις τα ερωτήματα?
Όταν ορίζεις την σιωπή σου ή όταν ορίζεσαι από τον θυμό σου ?
Και η σιωπή ?

Τί είναι ?

‘Οταν δεν μιλώ ή όταν δεν με ακούν ?

Νηπενθής ?

Τί είναι ?

Στερητικό νη και πένθος .
Αυτός που δεν δημιουργεί το πένθος ή αυτός που δεν αποδέχεται το πένθος ή αυτός που το προξενεί σε δεύτερο χρόνο , φορώντας αρχικά την μάσκα του καλοποιού ρύστη , όντας όμως ο κακοποιός ολετήρας ? To πρώτο , το δεύτερο ή το τρίτο ? Είναι η κοινωνία του 21 ου αιώνα . Είναι το δεύτερο .

Τί έχεις ?

Γιατί δεν έχεις διάθεση ? Γιατί είσαι λυπημένος ?
Σε ρωτάει τί σκέφτεσαι . Σού ζητάει να γράψεις . Δεν σε αφήνει όμως να μιλήσεις.
Στους θώρακες των ανθρώπων , η ασύρματη λειτουργία, φέρνει σιγή ασυρμάτου .
Γιατί δεν είσαι χαρούμενος ?
Δεν αποδεχόμαστε ότι , για κάθε ηδονή , αντιστοιχεί μια ακολουθούσα και απόλυτα ισοδύναμη οδύνη . Δεν αποδεχόμαστε οτι μια παλάμη μπορεί , εκτός απο το χάδι ,να προσφέρει και το χαστούκι . Δεν αποδεχόμαστε το τίμημα του δρόμου .

Και δεν βλέπουμε . Ότι το τίμημα του δρόμου είναι αστείο μπροστά στην μαγεία της ασφάλτου.

Η σκέψη ?

Τί είναι ?

Η καθισμένη , δίπλα στον οδηγό . Αυτό είναι η σκέψη. Τη νύχτα . Μια τυχαία νύχτα . Κάθε τυχαία συγκεκριμένη νύχτα . Δεν ακουμπά το τιμόνι , δεν κρατάει χάρτες . Στα σταυροδρόμια , δε λέει ούτε δεξιά , ούτε αριστερά .

Λέει μόνο , φόρα ζώνη , απόλαυσε το τοπίο , κι όταν ξημερώσει , συγχώρησε τον εαυτό σου , συνειδητοποίησε την στιγμή σου στον ήλιο . Είναι ανεπανάληπτη, νήπυστα άπιστη ,
σύντονη και σύντομη , περήφανη και περιφανής , φωταγωγημένη και φωτοδότρια και πάντα υποφωτισμένη .

Η στιγμή σου στον ήλιο .

Μια τυχαία σκέψη . Μια ζωή σαν μια στιγμή , ολόλαμπρη και κοχλάζουσα κάπου ανάμεσα στο εφήμερο «κάποτε,ξανά» και το επινύχτιο «ξανά , ποτέ » .

Δεν είναι κόμπος στον λαιμό , σού λέω !

Η μόνη περιοριστική αδυνατότητα είναι η αδυναμία για αφοβία . Ζωή σε στερητικό «Α» . Ζωή σε στερητικό «Ν» . Ζωή σε στερητικό «ΑΝ» . Ξεκόλλα από τα «ΑΝ» ! Με τα «ΑΝ» δε γράφτηκε ποτέ η Ιστορία !

Όχι . Όχι πια . Μη φοβάσαι . Αναφλέξου . Συνέχισε , και μη ρωτάς πού βγάζει ο δρόμος .

Αφού ο δρόμος είναι πανέμορφος , τί σε νοιάζει πού βγάζει ?

Ο έρωτας?
Τί είναι ?
Είναι το πήγαινε
σε έναν δρόμο
που έχει για αντίθετο ρεύμα του , τον θάνατο .
Ερωτευόμαστε από έξω προς τα μέσα .
Πεθαίνουμε από μέσα προς τα έξω .
Αυτός ο δρόμος δεν είναι πήγαινε-έλα .
Είναι έλα και πήγαινε .
Έρωτας ,
είναι το νηπενθές μας .
Είναι το πρώτο , πρώτα , και το τρίτο , δεύτερα .
Ομόρριζη λέξη με το ερωτώ .
Γνωστό εδάφιο , άγνωστο έδαφος .

Και σε αυτήν την απροσδιόριστη ήττα , νικάμε όλοι .
Οι δοκιμασίες γίνονται επιδοκιμασίες .
Και ο χαμένος , τα παίρνει όλα .

Η πανέμορφη ζωή πανηγυρίζει και εμείς ανοίγουμε τα χέρια διάπλατα .
Αγνοί , πάναγνοι και άναγνοι , αγνοημένοι , αγνώμονες και αγνοούμενοι , όλοι αγνοώντας .
Διώκτες και διωκώμενοι , δίπλα-δίπλα .
Έρωτας είναι η κερκίδα στην οποία όλοι καθόμαστε , ως ίδιοι .
Διάλεξε πού θες να κάτσεις . Να ξέρεις , όμως , τί εύχεσαι !

Κι εγώ ? Αυτό που έχω εντός μου ?

Τί είναι ?

Πώς μπορώ να δω το εντός μου ?
Ποιό είναι το διόδιο που πρέπει να πληρώσω για να περάσω εντός εαυτού ?

Από εκείνη τη μέρα , ανεβαίνω στο ίδιο τρένο , κάθε πρωί ,στο ίδιο δρομολόγιο , στην ίδια θέση .
Κάθε μέρα κοιτάζω έξω από το παράθυρο τα ίδια τοπία ,
στην ίδια διαδοχή σημείων .
Μπορεί να ανεβαίνω στο ίδιο τρένο κάθε μέρα ,αλλά κάθε μέρα το ανεβαίνω , ως ένας άλλος .

Έρωτας είναι να είμαι κάθε μέρα ένας ίδια άλλος .
Να μην αλλάξω για να μην τρομάξεις .
Να μην λιμνάσω για να μην βαρεθείς .
Κολλάω το μέτωπο στο τζάμι του συρμού και έρχομαι στην κατανόηση .

Η Ζωή είναι πανέμορφη γιατί είναι το μεγαλείο του να αισθάνεσαι .
Τα πάντα . Ακόμη και τον πόνο . Μα ο πόνος δεν είναι κακός ? Η μελαγχολία δεν είναι κακή ?
Τί ειναι η μελαγχολία ? Η μελαγχολία είναι η ευτυχία του να είσαι θλιμμένος , όταν είσαι θλιμμένος. Και η κατάσταση του να είσαι θλιμμένος , τί είναι ? Είναι ο διπλασιαστής της επερχόμενης χαράς . Το νερό δεν έχει γεύση . Κι όμως . Όταν διψάς , έχει . Το να πέσεις για ύπνο δεν είναι ηδονή. Κι όμως. Όταν η τελευταία φορά που ξύπνησες ήταν προχτές το πρωί ,είναι . Χαίρεσαι το χιόνι , γιατί δεν χιονίζει κάθε μέρα . Κοιτάς εκστασιασμένος έναν κεραυνό γιατί διαρκεί δέκατα του δευτερολέπτου . Αν διαρκούσε ώρες , δεν θα έδινες καμία απολυτως σημασία ! Η χαρά κι η ομορφιά χρωστούν την λάμψη τους , στην σπανιότητα της παρουσίας τους , και την προηγηθείσα στέρηση . Εκτιμάς την πληρότητα του να κοιμάσαι αγκαλιασμένος με την αγαπημένη σου , γιατί ξέρεις τί πάει να πει να κοιμάσαι μόνος σου . Η ζωή είναι ωραία , γιατί είναι δύσκολη . Αν ήταν μονίμως εύκολη , δεν θα ήταν όμορφη ! Μην φοβάσαι τις δυσκολίες . Στην ζωή , δεν μάς αποδυναμώνουν οι δυσκολίες , αλλά οι ευκολίες . Η δυσκολία σε στεφανώνει , η ευκολία σε μαλακώνει . Οι φτωχοί και οι πλούσιοι κάθονται στο ίδιο τραπέζι . Οι φτωχοί παρακαλούν για φαγητό , οι πλούσιοι παρακαλούν για όρεξη . Στο τραπέζι , υπάρχουν κενές θέσεις . Σε περιμένουν να καθίσεις . Διάλεξε πού θες να κάτσεις ! Πρόσεχε , όμως , πολύ τί εύχεσαι !

Κάθε επιστημονικό πόνημα , που πήγε τον άνθρωπο μπροστά , έγινε με πόνο και θυσία , όχι με ψέματα και κοροϊδία . Αλλά η κοινωνία είναι νηπενθής . Αποκαλεί τον πόνο κακό ! Κι αν ο πόνος ειναι κακός , ο γεωπόνος τί είναι ? Αυτός που πονάει την γη και εκείνη τού δίνει καρπούς . Ο πόνος είναι λοιπόν οδηγητικός και καλλιεργητικός . Μην φοβάσαι τον πόνο . Και η καλλιέργεια? Τί είναι ? Το καλό έργο . Να γιατί πονάμε , όταν ερωτευόμαστε . Γιατί μέσα από του πόνου το καλό έργο , αναδύεται από μέσα μας , η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας . Την φοβάσαι αυτήν την εκδοχή ? Όχι . Όχι πια . Μη φοβάσαι . Στον έρωτα , δεν ερωτευόμαστε το άλλο πρόσωπο . Το καλύτερο δικό μας πρόσωπο ερωτευόμαστε , που αναδύεται από το ιερό μαζί . Μη φοβάσαι ! Μόνο αυταναφλέξου . Συνέχισε , και μην ρωτάς πού βγάζει ο δρόμος. Κι αυτή η εκδοχή ? Πώς θα αναδυθεί από μέσα μας ? Χρειάζεται μια δίοδο ! Πώς την λένε αυτήν την δίοδο ?

Κάνω μια σκέψη .

Όλα είναι μια σκέψη .
Όλα είναι υπόθεση μιας εντολής .
Ολα είναι ένα δίπολο φωτός και σκοταδιού .
Έρωτας είναι το υποφωτισμένο ανάμεσα .
Πάντα .
Άκουσες ?
Η ζωή είναι υπέροχη .
Είδες ?
Κατάματα τον ήλιο !
Σε βαστώ σφιχτά .
Τί ? Δεν με βλέπεις ?
Κι ο κόμπος στον λαιμό σου , τί νομιζεις ότι είναι ?
Είναι που σε βαστώ και σ’αγκαλιάζω τόσο , μα τόσο πολύ σφιχτά ,
που σου πιέζω τον λαιμό σου με τον ώμο μου .
Δε νιώθεις έναν κόμπο .
Νιώθεις μια Θυσία .
Δεν χρειάζεται να με βλέπεις .
Κλείσε τα μάτια σου .
Φτάνει που με νιώθεις .
Νιώσε .
Μη με ψάχνεις άλλο .
Δεν έφυγα ποτέ .
Η ζωή είναι ΠΑΝΕΜΟΡΦΗ , γιατί κινούμαστε μαζί .
Συν κινούμαστε .
Συγκινούμαστε .
Χωρίς δάκρυα .
Χωρίς στερητικά .
Ανόρια κι αέναα , χορικά και χωρικά .
Ο χώρος , δεν μπορεί να τεμαχιστεί .
Άρα , δεν υπάρχει χωρισμός !
Γιατί ο χώρος είναι ένας και απεριόριστος .
Κινούμαστε στον αδιαίρετο χώρο .
Εμείς τελειώνουμε .
Ο χώρος δεν τελειώνει .
Ο χώρος όμως , είναι νεκρός .
Κι εμείς , ζωντανοί !
Ο χρόνος τελειώνει .
Ο χρόνος όμως είναι ζωντανός .
Ο θάνατος κάνει τον χρόνο να τελειώνει .

Αν δεν υπήρχε ο θάνατος , ο χρόνος θα ήταν απεριόριστος και ατελείωτος και νεκρός και ένας .
Σαν τον χώρο .

Χάρη στον θάνατο , ο χρόνος ειναι ζωντανός , και τελειώνει .
Χάρη στον Θάνατο , η ζωή είναι ζωντανή και τόσο όμορφη !

Και τελειώνει .

Λατρεύουμε τον ήλιο , γιατί υπάρχουν οι νύχτες και τα σύννεφα
που περιορίζουν την παρουσία του .
Δίχως τις νύχτες και τα σύννεφα, ο ήλιος θα ήταν απεριόριστος και ατελείωτος και ένας και νεκρός. Θα ουσίαζε φυσικά και θα απουσιάζε ψυχολογικά .
Θα έκαιγε μόνο το δέρμα , όχι τις ψυχές μας !

Έπακρο ?

Τί είναι ?

Έπακρο σημαίνει επί της άκρης . Μέχρι εκεί που δεν παίρνει άλλο .
Έπακρο σημαίνει ολότητα και κάτι , σημαίνει 100,1 % .
Ζούμε και βιώνουμε και χαιρόμαστε και πονάμε και γλεντάμε
και θρηνούμε και ερωτευόμαστε
στο έπακρο ,
γιατί υπάρχει άκρη .
Και η άκρη αυτή , λέγεται Θάνατος .

Ο θάνατος ?

Τί είναι ?

Είναι η πανική τροχιά στο άχωρο άχρονο .
Είναι η στερνή διαφυγή που δεν έχει ούτε γυρισμό, ούτε πηγαιμό .

Η ζωή ?

Τί είναι ?

Η αβιογένεση της αφασίας , ο Γολγοθάς της φάσης και ο γύρος του θριάμβου
στο ‘Εβερεστ της κατάφασης .

Γεννιέσαι αφανής και γίνεσαι αειφανής .
Γεννιέσαι μάταιος και ωριμάζεις ουσιαστικός .
Γεννιέσαι αγεώργητος και μετουσιώνεσαι γεωργημένος .
Γεννιέσαι αμνήμονας και καταλήγεις μνημοφόρος .
Γεννιέσαι θνησιγενής και εξυψώνεσαι ζωηφόρος .
Γεννιέσαι τιμωρημένος και εξαγνίζεσαι νήποινος .
Γεννιέσαι αριθμημένος και ξεχωρίζεις νήριθμος .
Γεννιέσαι στιγματισμένος και πεθαίνεις έχοντας αφήσει το στίγμα σου στη γη και το χώμα .

Η θέωση αυτή είναι ακριβή .
Το μονοπάτι είναι πρωτοφανές , άγνωστο και ιδιωτικό , αλλά χωρίς ιδιωτικότητα .
Είναι η αναφορά στην ανηφόρα που οδηγεί στην κορυφή .
Μόνο μια ανηφόρα οδηγεί στην κορυφή .
Κι όσο πιο μεγάλη η ανηφόρα , τόσο πιο ψηλή κι η κορυφή , τόσο πιο συγκλονιστικό
και το τοπίο από εκεί πάνω που θα θαυμάσεις !

Ζωή , λέγεται αυτό το πανέμορφο ανηφορικό μονοπάτι της ενηλικίωσης στον κόσμο των συναισθημάτων .

Κι ο κόσμος ?

Τί είναι ?

Κόσμημα .Γι αυτό λέγεται έτσι .
Γιατί είναι όμορφος σαν κόσμημα .
Δεν υπάρχει άσχημος κόσμος !

Σε αγαπούν .
Δεν είσαι μόνος .
Σε αγαπούν .
Δεν είσαι μόνη .
Αγάπη .
Το να αγαπάς , είναι απλό .
Το να αγαπάς απλά , είναι το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο .
Η απλότητα , είναι η πολυπλοκότερη σύνθεση του σύμπαντος .

Χαμογέλα και ζήσε
Και να ευγνωμονείς τον Θεό ,τους συνανθρώπους και τις πέτρες που πατάς ,
για το προνόμιο αυτό :
Δεν την κέρδισες την ζωή .
Σού χαρίστηκε .
Κέρδισες μόνο την χαρά .
Αυτή να σέβεσαι και να υπερασπίζεσαι
και να τρέμεις !
Η ζωή σού χαρίστηκε , όχι η χαρά !
Αυτήν την κατακτάς με αίμα , γι αυτό έχει τέτοια τρομερή γλύκα !
Και απειλείται συνέχεια με αναίρεση , γι αυτό έχει τέτοια τρομερή αξία !
Η ζωή , σού χαρίστηκε .
Μα εσύ , να
μη χαριστείς σε κανέναν !
Διαυγής και διέσπερος ,
βγες στον δρόμο κι ακολούθα ,
όχι τον δρόμο !
Την καρδιά !

Νύχτωσε . Μπαίνω στο αμάξι μου . Η αυτοδυναμία της δικής μου μοναξιάς , έχει τον λυρισμό της δικής μου πληγής . Οι πληγές , είναι ο τρόπος του Θεού για να μπορούμε να δούμε μέσα από αυτές , το εντός μας, και να το γνωρίσουμε . Οι πληγές είναι η δίοδος και το διόδιο , είναι το ύψωμα μιας παλιάς μάχης , που δόθηκε και χάθηκε . Μόνο αφού γνωρίσουμε το εντός μας , μπορούμε να το αποδεχτούμε . Και έτσι , να το αγαπήσουμε . Μόνο όταν αγαπήσουμε το άυλο μέσα μας , θα αγαπήσουμε και ό,τι ένυλο , έλλογο και άλογο , μάς περιβάλλει .

Περιβάλλον ?

Τί είναι ?

Είναι όλη η εξωατομική εμπειρία των χρόνων και των χιλιομέτρων . Βάζω πρώτη και σ’ακούω . Δεν ρωτάω πού βγάζει ο δρόμος . Δεν με νοιάζει πια . Η ευτυχία είναι κατεύθυνση , όχι προορισμός. Φοράω ζώνη κι ανοίγω το παράθυρο . Μπαίνει η νύχτα μέσα στο αυτοκίνητο υπό μορφή κρύου αέρα .

Όλα έχουν μια αρχή
Και όλα , έχουν ένα τέλος .
Όλα τελειώνουν .
Τίποτα δεν κρατάει για πάντα .
Εκτός από την στιγμή .

Η ατελής , θνητή συνέχεια των τέλειων αθάνατων ασυνεχών παντοτινών στιγμών , είναι το μνημείο της μνήμης του κάθε ανθρώπου . Είναι αυτό που περνάει στην ενδοκοσμική περαστική αιωνιότητα.

Δεν ξεχνώ .
Θυμάμαι .
Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ζω στο παρελθόν .
Το παρελθόν είναι ένας χώρος ήδη ηττημένος από το χτες .
Αυτή η μάχη έληξε .
Η θύμηση που δεν γίνεται θυμός , γίνεται ενθύμιο .
Αλλά ούτε και καρτερώ για την σαγήνη ενός μέλλοντος , που δεν ξέρω καν , αν θα είμαι εκεί
για να την γευτώ .
Αυτή η μάχη μπορεί να μην δοθεί ποτέ .
Το σπίτι μου είναι το παρόν .
Εδώ τάχτηκα να ζήσω .
Εδώ να νικώ κι εδώ να νικιέμαι .
Αυτή η μάχη δίνεται τώρα , και κερδίζεται ή χάνεται
στιγμή προς στιγμή .
Μην ψάχνεις όπλα
κι αντιπάλους
και αρένες
και θηρία .
Δεν υπάρχουν .
Δεν υπάρχουν σού λεω !
Αν ψάχνεις για τον πιο σπουδαίο σου αντίπαλο , ψάξε απλά έναν καθρέφτη .
Η μάχη διεξάγεται μέσα μας .
Εμείς είμαστε η μάχη !
Ο μάχη της ζωής κερδίζεται ή χάνεται μπροστά σε άδειες κερκίδες .
Κανένας επιβιωτής δεν πέρασε ποτέ απο ανώλεθρους τόπους .
Διεξαγόμαστε μαζί της .
Κάτω από το φως .
Και αδιαφορούμε για την έκβαση .
Ειμαστε ζωντανοί .
Και αυτό είναι μια πολύ μεγάλη νίκη , από μόνο του .
Μην αποστρέφεσαι τον πόνο !
Ο πόνος είναι η απόδειξη ότι είσαι ακόμη ζωντανός και συνεχίζεις να μαθαίνεις .
Ο πόνοι , τα λάθη , τα ταξίδια και οι γονείς ,είναι οι μόνοι δάσκαλοι του ανθρώπου !
Ήττα ? Ποιά ήττα ?
Καμία ήττα δεν σε κάνει να νιώθεις αρκετά νικημένος , κάτω από τον ήλιο ,
όταν το πάθος για την ζωή θριαμβεύει μέσα σου !
Συντρίβουμε τον εχθρό μας , όταν γελάμε .
Τον πατάμε στον λαρύγγι , όταν ευχαριστούμε τον Θεό .
Του παίρνουμε το κεφάλι , όταν μεριμνούμε για τους συνανθρώπους μας .
Τον εξαϋλώνουμε , όταν υποφέρουμε με αξιοπρέπεια και τιμή .
Η μάχη είμαστε εμείς !

Τί είναι ?

Αλήθεια τώρα ,

ρωτάς «Τί είναι ?» ?

Είναι τα μέρη που αγάπησες , κι οι δρόμοι που πήρες .

Είναι όσα άφησες πίσω σου , κι όσα πήρες μαζί σου .

Είναι εκείνη η αγάπη , που οδηγήθηκε στο φως , και την στιγμή που άνθισε , το ολοκλήρωσε , κι έγινε η χαρούμενη φωνή μιας ημέρας .

Είναι εκείνος ο έρωτας , που οδηγήθηκε στο σκοτάδι , και την στιγμή που αφανίστηκε , το φώτισε , κι έγινε η σφαγιασμένη κραυγή μιας νύχτας .

Είναι τα όνειρα που τόλμησες , κι έγιναν χίλια ταξίδια .
Μα πιο πολύ , είναι τα όνειρα που ηττήθηκαν , κι έγιναν χίλια κομμάτια .
Αυτά είναι που θα υπάρχουν για πάντα . Γιατί αυτά , δεν θα απομυθοποιηθούν ποτέ .

Είναι ο τρόπος που υπογράφεις την ζωή , όταν περπατάς μαζί με τους άλλους , και ο τρόπος που υπεργράφεις την γη , όταν την αυλακώνεις με τα βήματά σου , διασχίζοντάς την μόνος σου .

Είναι ο τρόπος με τον οποίο ανακαλείς ό,τι έκανε την καρδιά σου να χτυπήσει σαν τρελή . Ένας τρόπος γεμάτος από τρομερή τρυφερότητα και τρομερή σκληρότητα και τρομερό σεβασμό και τρομερή αλήθεια και τρομερή αγάπη ! Αυτός ο τρόπος μπορεί να μετασχηματίσει την χειρότερή σου αδυναμία , σε δυσυπολόγιστη δύναμη πυρός !

Είναι η μάχη που δίνεις με τον εαυτό σου , και δεν είναι μια μάχη που δίνεις μια φορά και τέλος . Είναι μια μάχη που δίνεις κάθε , μα κάθε , μα κάθε ημέρα . Είναι ένα Ολυμπιακό αγώνισμα δια βίου. Ο δυνατός της Δύναμης , θα ηττηθεί . Είναι θέμα χρόνου . Ο δυνατός της Αγάπης όμως , πάντα θα επιβιώνει .

Είναι το τραγούδι που ακούγεται , κι όταν μάλιστα ο ήχος του έρχεται από το κέντρο της καρδιάς σου , τότε ο δρόμος είναι μόνο ένας : ο δικός σου !

Είναι ο τρόπος και η τροπή του περάσματός σου κάτω από τον ήλιο !

Είναι το νόημα , που βρίσκεις μόνος σου , στην χειρότερή σου μέρα .

Ο θρίαμβος δεν είναι η νίκη .
Είναι το στοίχημα που βάζεις
πάνω στα σπασμένα κομμάτια της πίστης
να ξεκινήσεις ξανά από το μηδέν ,
μετά την συντριβή .

Αυτός είναι ο θρίαμβος .
Αυτό είναι ο Θρίαμβος .

Κοιτάω ψηλά , τον παγκόσμιο ουρανό , ψάχνω και βρίσκω τον ανίκητο ήλιο .

Ακόμη κι όταν εκείνος τελειώσει για σήμερα , μετά την ολοκλήρωση του ηλιοβασιλέματος , και αποσυρθεί για λίγο , μέχρι αύριο , εγώ θα συνεχίσω να τον βλέπω .

Για 8 λεπτά ακόμη . Όσο διαρκεί το ταξίδι των ακτίνων του ως την Γη . Τόσο θα ζει και το είδωλό του στον ορίζοντα ,στην ψυχολογική πραγματικότητα , και θα νομίζω ότι τον αντικρίζω ακόμη, ενώ στην πραγματική πραγματικότητα αυτός ήδη θα απουσιάζει , μέχρι την επόμενη μέρα .

Κλείνω τα μάτια . Αφήνομαι στη θέρμη του ηλιακού φωτός . Μια θέρμη που έρχεται απευθείας από το μακρινό τώρα , και το κοντινό παρελθόν . Μακρινό τώρα , γιατί η παροντική πηγή της θέρμης αυτής , βρίσκεται 149 εκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά . Και κοντινό παρελθόν , γιατί ξεκίνησε την πύρινη πορεία της από τον γεννήτορά της , ήλιο , μόλις πριν από 8 λεπτά .
Μέσα σε 8 λεπτά , δεν προλαβαίνουν να συμβούν και πολλά .

Μόνο τα πάντα .

Βλέπω τον ήλιο με τα μάτια κλειστά .

Είμαι στο βεληνεκές του.

Πάντα θα είμαι .

Πάντα , θα είμαι .

Αθήνα , Οκτώβριος 2016

Πηγή Εικόνας: vimeo.com

Άλκης Ψυχογυιός

Οδοντίατρος – Χειρουργός – Υπερμαραθωνοδρόμος

Τηλ: 6944732599

Email: alkis_psyhogios@yahoo.gr

 

 

Χτίζοντας μια θετικότερη στάση ζωής

Ας υποθέσουμε ότι οι σκέψεις που κάνουμε μέσα στην ημέρα μπορούν να χωριστούν σε δύο (2) μεγάλα τσουβάλια. Αν παρατηρήσουμε τον εαυτό μας όταν κάποιος μας αιφνιδιάσει και μας ρωτήσει ποιο ήταν το σημαντικότερο γεγονός της ημέρας μας, συνήθως επιλέγουμε να απαντήσουμε κάτι από τα δυσάρεστα που μας έχουν απασχολήσει. Κατά συνέπεια οι αρνητικές σκέψεις γεμίζουν πιο εύκολα το ένα τσουβάλι που κουβαλάμε, και το άλλο συνήθως το ξεχνάμε να το γεμίζουμε ή ακόμα και να παρατηρούμε ότι όλο και κάτι έχουμε τοποθετήσει μέσα κατά τη διάρκεια της ημέρας μας.

Στόχος κάθε ατόμου τόσο για την καλυτέρευση της καθημερινότητάς μας όσο και προληπτικά για την ψυχική υγεία στο σύνολο, οφείλει να είναι η εκπαίδευση στον εντοπισμό, την παρατήρηση, και τελικά την ενσωμάτωση των θετικών σκέψεων και πράξεων μέσα στην ημέρα του. Καλό θα ήταν, λοιπόν, να αφιερώνουμε ένα εποικοδομητικό χρονικό διάστημα για τον εαυτό μας καθημερινά, προκειμένου να κάνουμε κάτι θετικό για τον εαυτό μας. Αυτό μπορεί να πραγματοποιηθεί είτε μέσω δραστηριοτήτων, είτε μέσω φυσικής άσκησης, είτε μέσω διαλογισμού, είτε μέσω διαντίδρασης με άτομα που αγαπάμε, είτε μέσω προσφοράς προς άλλους που το έχουν ανάγκη, μέσω συμμετοχής σε ομάδες, είτε μέσω καλλιτεχνικής ευαισθητοποίσης και δημιουργίας. Ατομικά ο καθένας μπορεί να χρησιμοποιεί τη φαντασία του αποσκοπώντας να μετατρέψει τα θεωρητικά «απλά» που μας συμβαίνουν σε σημαντικά. Άλλωστε, το μυστικό της αλλαγής είναι η επικέντρωση όλης της ενέργειάς μας στη βίωση του παρόντος, αποβλέποντας στο χτίσιμο του μέλλοντος, και όχι στην πάλη του παρελθόντος.

Συναισθήματα – Τρυφερότητα

Η τρυφερότητα ανήκει στα ευχάριστα συναισθήματα και κατατάσσεται στα δευτερεύοντα που προέρχονται από τα πρωταρχικά. Είναι πολύ σημαντικό να μπορεί κάθε άτομο και να την προσφέρει στα αγαπημένα του πρόσωπα αλλά και να την αποδέχεται, γιατί με αυτό τον τρόπο μπορεί να παίρνει αγάπη, χαρά, να αισθάνεται ο καθένας συναισθηματικά πιο πλήρης.

Η τρυφερότητα μπορεί να δοθεί από τους γονείς στα παιδιά τους, στα αδέρφια μεταξύ τους, από τον ένα σύντροφο στον άλλο σύντροφο, ανάμεσα στους φίλους, ανάμεσα στα ζώα, και γενικά μπορεί να εκδηλωθεί σε οποιουσήποτε είδους ανθρώπινη ή μη σχέση.

Τρυφερότητα μπορεί να σημαίνει:

“μοιράζομαι”

“φροντίζω”

“σέβομαι”

“ανησυχώ”

“περιποιούμαι”

“χάδι”

“βλέμμα”

“φιλί στο μέτωπο”

“αγκαλιά”

“χαρά”

“αγάπη”

“έρωτας”

“κάλεσμα σε δείπνο”

“προσφορά δώρου”

“βαρκάδα”

“γλυκά λόγιᔨ

“λουλούδια”

“ύπνος αγκαλιά”

“κατανόηση”

“εκπλήξεις”

“μοίρασμα εργασιών κοινών”

“νοιάξιμο”

“εκτίμηση”

“πραότητα”

Το χαμόγελο στη ζωή μας

Αν θες να πεις στους ανθρώπους την αλήθεια, κάν’ τους να γελάσουν, αλλιώς θα σε σκοτώσουν.
Oscar Wilde, 1854-1900, Ιρλανδός συγγραφέας

Να μετράς την ηλικία σου με τους φίλους, όχι με τα χρόνια.
Να μετράς τη ζωή σου με τα χαμόγελα, όχι με τα δάκρυα.
John Lennon, 1940-1980, Βρετανός μουσικός

Το γέλιο είναι η πιο κοντινή απόσταση ανάμεσα σε δυο ανθρώπους.
Victor Borge, 1909-2000, Δανοαμερικανός χιουμορίστας & κομφερασιέ

Ανάμεσα σ’ αυτούς που μου αρέσουν και που θαυμάζω δεν μπορώ να βρω έναν κοινό παρανομαστή. Ανάμεσα σ’ αυτούς που αγαπώ όμως, μπορώ: όλοι με κάνουν να γελάω.
W.H. Auden, 1907-1973, Βρετανός ποιητής

Χαμόγελο: 

Ένα απαραίτητο μέσο έκφρασης στην επικοινωνία των ανθρώπων. Βάσει επιστημονικών μελετών η πρώτη εικόνα που μας μένει στη μνήμη μετά από τη συνάντηση με κάποιο νέο άτομο στη ζωή μας είναι το πρόσωπό του, και ειδικότερα το χαμόγελό του. Στη στοματική κοιλότητα συγκεντρώνονται οι μύες που μπορούν να προκαλέσουν άμεσα ευφορία στο άλλο άτομο, και με τη βοήθεια δύο άλλων μυών του προσώπου – του μείζονος ζυγωματικού μυός και του σφικτήρα των ματιών.. Το χαμόγελο αποτελεί μέσο διαντίδρασης , ένδειξη χαράς, αποδοχής, φιλικότητας, μέσο σύσφιξης κοινωνικών σχέσεων.

Το χαμόγελο είναι στενά συνδεδεμένο με την αυτοεκτίμησή μας και επηρεάζει άμεσα τη ζωή μας και τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα. Αποκαλύπτει πτυχές του χαρακτήρα μας και μας κάνει να νιώθουμε πολύ πιο σίγουροι για τον εαυτό μας όταν είναι φωτεινό.

Ερευνητές του Τμήματος Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι όσοι νιώθουν πως διαθέτουν κάποιου είδους ισχύ ανταποδίδουν – ή, όπως αναφέρουν οι ερευνητές, «μιμούνται» – το χαμόγελο που δέχονται από άτομα τα οποία θεωρούν κατώτερά τους. Σύμφωνα με τους ερευνητές, τα άτομα αυτά έχουν αντίστροφη συμπεριφορά όταν το άτομο που θα τους χαμογελάσει θεωρούν ότι είναι «ανώτερό» τους. Αν δηλαδή τους χαμογελάσει κάποιο άτομο με μεγαλύτερη ισχύ εκείνοι δεν ανταποδίδουν το χαμόγελο. Η μίμηση της συμπεριφοράς άλλων ατόμων είναι ένας σημαντικός μηχανισμός ανάπτυξης δεσμών μέσα σε ομάδες ανθρώπων. Έχει αποδειχτεί ότι η μίμηση βοηθά στο χτίσιμο σχέσεων. Ωστόσο η ισχύς και η θέση που κατέχει ένα άτομο καθορίζει και την κοινωνική ιεραρχία, και κατά συνέπεια και την “αρμόζουσα” αντίστοιχη συμπεριφορά.

Κάνε κάποιον να γελάσει σε οποιαδήποτε ευκαιρία βρίσκεις, γιατί ποτέ δεν ξέρεις το πόσο μεγάλη και σημαντική διαφορά μπορεί να κάνεις στη ζωή του εκείνη ακριβώς τη στιγμή  … 🙂

Το Καλοκαίρι Φεύγει, το Φθινόπωρο και η Δημιουργία Έρχονται

 

Νοσταλγία? Μελαγχολία? Ένα περίεργο μούδιασμα?

Κι όμως το φθινόπωρο όσο και να μην μας αρέσει κατά τον ερχομό του, αποτελεί μια μεταβατική και πολύ δημιουργική περίοδο. Για να το αγαπήσουμε όμως σαν εποχή πρέπει να δούμε τη θετική του πλευρά:

  • Αρχικά να αποδεχθούμε ότι όντως είναι φθινόπωρο! Διαφορετικά η συνέπεια θα είναι η γκρίνια και το αναμάσημα ως προς το τι θα κάναμε αν ήταν άλλη εποχή.
  • Όταν η ζωή μας φέρνει λεμόνια, ας φτιάξουμε λεμονάδα! Προσπαθούμε να μετατρέπουμε τη στεναχώρια που αφήνουμε τις διακοπές μας, σε αισιοδοξία που έρχεται η εποχή να θέσουμε νέους στόχους ή να κάνουμε έναν απολογισμό για το τι έχουμε καταφέρει έως τώρα και τι θα μπορούσε ή θα θέλαμε να αλλάξει τη νέα χρονιά που ξεκινάει.
  • Γιατί να μου αρέσει ότι ξεκινάει μια νέα σχολική χρονια? Καλα δεν ήμουν με τους φίλους μου? Μου αρέσει γιατί παίρνω τα νέα μου σχολικά εφόδια, ξαναβλέπω συμμαθητές, ξαναγράφομαι σε αθλήματα, έχω την ευκαιρία να προσπαθήσω να καταλάβω σε ποια μαθήματα είναι οι περισσότερες ικανότητές μου για να μπορώ να επιλέξω στο μέλλον τι επάγγελμα θα ήθελα να ακολουθήσω. Εξαλλου όλοι οι φίλοι μου το ίδιο δεν κάνουν? Κάθε σχολικό έτος είναι και ένα μείον επί του συνόλου μέχρι να φτάσω στο Πανεπιστήμιο.
  • Φοιτητής και εξεταστική περίοδος φθινοπώρου και να μην παραπονεθώ? Κι όμως, μου αρέσει που έρχεται το φθινόπωρο πρώτον γιατί θα απαλλαγώ από μερικά μαθήματα που χρωστάω κι έτσι θα μου μένουν λιγότερα μέχρι να πάρω το πτυχίο μου! Επίσης, μόλις τελειώσει η εξεταστική αρχίζει η διασκέδαση με τους συμφοιτητές μου στις παρέες μου είτε εντός σχολής είτε εκτός σχολής!
  • Άνεργος ήμουν άνεργος είμαι, γιατί να ελπίζω σε κάτι? Μου αρέσει όταν έρχεται το φθινόπωρο ότι αυξάνονται οι πιθανότητες να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας άρα βάζω στόχο να μοιράσω όσο περισσότερα βιογραφικά σημειώματα μπορώ για να έχω ελπίδες να απασχοληθώ κάπου.
  • Εγώ που είμαι νοικοκυρά γιατί να πρέπει να κάνω γενική καθαριότητα στο σπίτι μου? Μου αρέσει να ετοιμάζω το σπίτι για το χειμώνα για να μπορώ να το διακοσμήσω με πιο «ζεστό» ύφος και να μπορώ να το απολαμβάνω με τον σύντροφό μου ή την οικογένειά μου ή τους φίλους μου. Άλλωστε η μέρα μικραίνει σιγά σιγά και εγώ θα περνάω περισσότερο χρόνο εκεί μέσα.
  • Κι εγώ που είμαι πρωταθλητής? Ποιος ξεκινάει πάλι προπονήσεις? Μα μου αρέσει που ξεκινάω προπονήσεις γιατί θα αυξήσω και φέτος την απόδοσή μου! J
  • Δημόσιοι και Ιδιωτικοί υπάλληλοι: ποιος γυρίζει στο γραφείο να ακούει γκρίνιες και φασαρίες? Μου αρέσει που γυρίζω στη δουλειά μου, πρώτον γιατί ευτυχώς έχω δουλειά! Επίσης, η δουλειά μου μου εξασφαλίζει τον τρόπο να ζω καλύτερα. Ακόμα κι αν έχω επιλέξει να μην κάνω παρέα με κανέναν από εκεί, σίγουρα πάντα κάποιος υπάρχει που να μπορώ να μοιραστώ τις εμπειρίες μου
  • Σίγουρα σε κάθε κατάσταση μπορούμε να βρούμε τουλάχιστον μία θετική πτυχή της ακόμα κι όταν όλα φαίνονται μελαγχολικά και απαισιόδοξα. Το μόνο που χρειάζεται είναι η εκμάθηση να βλέπουμε τη θετική πλευρά , αλλά και η υπενθύμιση στον εαυτό μας ότι:

«Τον δρόμο μας μόνο εμείς μπορούμε να τον περπατήσουμε για τον εαυτό μας! Οι άλλοι μπορεί να περπατήσουν μαζί μας ή παράλληλα με εμάς, αλλά μόνο εμείς είμαστε υπεύθυνοι για την χάραξη της πορείας του»!

Τα Μάτια έγιναν … Οθόνες… και οι Φωνές… Πληκτρολόγια …

Τα συναισθήματα αποτελούν τη βασική κινητήρια δύναμη για τη ζωή του ανθρώπου. Θετικά ή αρνητικά έρχονται και φεύγουν και εναλλάσσονται συνεχώς στη ζωή μας σαν κύματα που βγαίνουν από τη θάλασσαΣυνήθως τα θετικά κύματα είμαστε όλοι πιο έτοιμοι να τα αποδεχτούμε  και να τα αναγνωρίσουμε στη ζωή μαςΌμως, και τα πιο δύσκολα συναισθήματα χρειάζονται, και πρέπει να τα αφήνουμε κι εκείνα να μας βρέχουνκαθώς βγαίνουν από τη θάλασσα, γιατί στην πραγματικότητα χωρίς αυτά δεν θα μαθαίναμε, δεν θα εξελισσόμασταν, δεν θα υπήρχε πραγματική ζωή

«Συναισθηματική νοημοσύνη» ονομάζεται η ικανότητα που έχει το άτομο να αναγνωρίζει τα συναισθήματά του, να κατανοεί τους λόγους που τα βιώνει και υπό ποιες συνθήκες εκδηλώνονται, να τα διαχειρίζεται, να βρίσκει εναλλακτικούς τρόπους επίλυσης των προβλημάτων, καθώς και να αναγνωρίζει και να κατανοεί την εκδήλωση των συναισθημάτων των άλλων ανθρώπων.

Ο τρόπος έκφρασης συναισθημάτων είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τη λεκτική επικοινωνία. Ωστόσο, η έκφραση των συναισθημάτων μας δεν είναι και ό,τι το πιο απλό, ιδιαίτερα αυτών που μας προκαλούν ενοχή, ντροπή ή θυμό. Κατά τη σύγχρονη εποχή παρατηρείται μια διστακτικότητα ως προς την έκφραση και την αποδοχή των συναισθημάτων. Στην εποχή της τεχνολογίας και της ευρείας χρήσης των κοινωνικών ιστοτόπων φαίνεται ότι οι περισσότεροι άνθρωποι προτιμούν να εκφράζονται πίσω από μια ασφαλή οθόνη, παρά να έρχονται σε κατά πρόσωπο αντιμετώπιση των ατόμων με τα οποία αλληλεπιδρούν. Αυτό παρατηρείται να συμβαίνει τόσο με τα θετικά συναισθήματα όσο και με τα δυσάρεστα.

Πρόκειται για φυσιολογική ή για παθολογική χρήση του διαδικτύου? Το διαδίκτυο από μόνο του δεν είναι εθιστικό, αλλά κάποιες διαδικτυακές εφαρμογές παίζουν σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της παθολογικής χρήσης του. Όσο πιο διαδραστική η εφαρμογή τόσο μεγαλύτερος ο κίνδυνος εθισμού (για παράδειγμα τα on line παιχνίδια αλλά και οι κοινωνικοί ιστοτόποι αλληλεπίδρασης). Κατά συνέπεια, φαίνεται ότι η ικανοποίηση ανεκπλήρωτων κοινωνικών αναγκών της πραγματικής ζωής μέσω εικονικών επαφών με on line σχέσεις, αποτελεί σημαντικό παράγοντα ενίσχυσης και ανατροφοδότησης για όλο και μεγαλύτερη χρήση του συγκεκριμένου τρόπου επικοινωνίας. Από την άλλη μεριά, τα παραπάνω δεν θα πρέπει να οδηγήσουν εσφαλμένα στην παραγνώριση της σημαντικής συμβολής του διαδικτύου στη μετάδοση και αναπαραγωγή γνώσεων σε πολλούς διαφορετικούς τομείς της επιστήμης.

Καταλήγοντας, δημιουργούνται τα ακόλουθα ερωτήματα… Ποιες είναι οι συμπεριφορές που εκλύουν αυτή τη διαχείριση των συναισθημάτων μέσω της έκφρασής τους πίσω από έναν υπολογιστή?

Παθητικότητα?

Αναβλητικότητα?

Μειωμένη αυτοεκτίμηση?

Μη αποδοχή της ύπαρξης του συναισθήματος από τον ίδιο τον εαυτό?

Αίσθημα ντροπής?

Φόβος απόρριψης?

Φόβος εγκατάλειψης?

Μοναξιά?

Αίσθημα αδυναμίας αποτελεσματικότητας στις διαπροσωπικές σχέσεις?

Ο καθένας θα μπορούσε να απαντήσει μόνο για τον εαυτό του βασισμένος στις ατομικές βαθύτερες πεποιθήσεις του και να αξιολογήσει αντίστοιχα τις συμπεριφορές στις οποίες προβαίνει.

Συναισθήματα

Τα συναισθήματα αποτελούν τη βασική κινητήρια δύναμη για τη ζωή του ανθρώπου. Θετικά ή αρνητικά έρχονται και φεύγουν και εναλλάσονται συνεχώς στη ζωή μας σαν κύματα που βγαίνουν από τη θάλασσαΣυνήθως τα θετικά κύματα είμαστε όλοι πιο έτοιμοι να τα αποδεχτούμε  και να τα αναγνωρίσουμε στη ζωή μαςΌμως, και τα πιο δύσκολα συναισθήματα χρειάζονται, και πρέπει να τα αφήνουμε κι εκείνα να μας βρέχουνκαθώς βγαίνουν από τη θάλασσα, γιατί στην πραγματικότητα χωρίς αυτά δεν θα μαθαίναμε, δεν θα εξελισσόμασταν, δεν θα υπήρχε πραγματική ζωή
Τα συναισθήματα μπορούν να διαχωριστούν σε πρωταρχικά – βασικά και σε δευτερογενή – αυτά δηλαδή που προκύπτουν από τα πρωταρχικά…

ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ
ΠΡΩΤΑΡΧΙΚΑ ΔΕΥΤΕΡΟΓΕΝΗ

(παραδείγματα)

Αγάπη Αγωνία
Ζήλια
Χαρά Μίσος
Οργή
Ντροπή Πάθος
Τρυφερότητα
Θυμός Στοργή
Ενθουσιασμός
Λύπη Ανακούφοση
Απέχθεια
Φόβος Απογοήτευση
Θλίψη
Ανασφάλεια
Μελαγχολία
Τρόμος
Άγχος
Αγανάκτηση

“Αν συναντήσεις κάποιον που προσπαθεί να πνίξει τις στεναχώριες του, πες του πως αυτές ξέρουν καλό κολύμπι…”

Εξάλλου:
“Οι απογοητεύσεις στη ζωή είναι όπως τα “σαμάρια” στο οδόστρωμα: πρέπει να τα υπερπηδήσεις για να ευχαριστηθείς το υπόλοιπο ταξίδι της ζωής…”

Εσύ πώς νιώθεις σήμερα???

Συναισθήματα – Χαρά

15 Χρόνιοι Ψυχικά Πάσχοντες ρωτήθηκαν το τι μπορεί να σημαίνει για εκείνους το συναίσθημα της χαράς και οι απαντήσεις τους ήταν οι ακόλουθες:

“επιτυχία”

“ξεκούραση”

“ευθυμία”

“αγαλλίαση”

“ξεκούραση”

“γέννα”

¨μητρότητα”

“μεγάλωμα παιδιού”

“εγγόνια”

“κέρδος”

“χρήματα”

“οικογένεια”

“τραγουδι”

“ζεύγος”

“εκδρομές”

“παιχνίδι”

“χορός”

“φίλοι”

“αντάμωμα”

“μουσική”

“χάδια”

“φιλιά”

“ταξίδια”

“υγεία”

“τσιγάρο”

“κρασί”

“γέλιο”

“νίκη”

Η χαρά ως συναισθηματική κατάσταση συγκαταλέγεται ανάμεσα στα θετικά συναισθήματα. Τη βιώνουμε σε πολλές διαφορετικές καταστάσεις όπως για παράδειγμα όταν αποκτάμε κάτι που επιθυμούμε, όταν γινόμαστε αποδεκτοί από τους άλλους, όταν βρισκόμαστε σε επαφή με ανθρώπους που μας αγαπούν, όταν κάνουμε πράγματα που συνοδεύονται από ευχάριστες αναμνήσεις, όταν ανήκουμε σε ομάδες ανθρώπων που μας αποδέχονται, όταν λαμβάνουμε προσοχή και φροντίδα, όταν καταλαβαίνουμε ότι μας εκτιμούν και μας σέβονται, όταν πετύχουμε τους στόχους μας, όταν κερδίσει η ομάδα που υποστηρίζουμε σε κάποιο άθλημα, όταν η πραγματικότητα ξεπερνά τις προσδοκίες μας, όταν νιώθουμε ικανοί, όταν αποκτούμε κάτι για το οποίο έχουμε δουλέψει σκληρά, όταν μας κάνουν κάποια έκπληξη, όταν βρίσκουμε δουλειά, όταν εξελισσόμαστε σε αυτήν, και για πολλούς άλλους λόγους που μπορεί να σκεφτεί ο καθένας.

Η εξωλεκτική μας συμπεριφορά όταν βιώνουμε αυτό το συναίσθημα μας κάνει να χαμογελάμε χωρίς να το συνειδητοποιούμε μερικές φορές, το πρόσωπό μας λάμπει, μοιραζόμαστε το συναίσθημα αυτό πιο εύκολα με άλλους ανθρώπους, προσφέρουμε την αγκαλιά πιο εύκολα, μιλάμε με θετικό τρόπο, νιώθουμε γεμάτοι ενέργεια, η αυτοπεποίθηση είναι ανεβασμένη, η σκέψη γίνεται αισιόδοξη, υπάρχει μια τάση να μιλάμε περισσότερο και με ενθουσιώδη τόνο φωνής.

Είναι εξαιρετικά σημαντικό να παίρνουμε και να δίνουμε χαρά σε κάθε έστω και μικρή περίσταση που μας δίνεται η ευκαιρία, ακόμα κι αν κάποια περίοδος της ζωής μας χαρακτηρίζεται από δυσκολίες. Ακόμα και τότε καλό είναι να εφευρίσκουμε πηγές χαράς οι οποίες προέρχονται από μικρά πράγματα της καθημερινότητας γύρω μας και μπορούν να μας προσφέρουν έστω και πρόσκαιρη ανακούφιση και αλλαγή διάθεσης.

Συναισθήματα – Φόβος

Ο φόβος συνιστά ένα από τα βασικά – πρωταρχικά συναισθήματα του ανθρώπου και συγκαταλέγεται στα δυσάρεστα. Πρόκειται για τη συναισθηματική αντίδραση του ανθρώπου όταν έρχεται αντιμέτωπος με κάτι που εκλαμβάνει ως άγνωστο ή επικίνδυνο πραγματικό ή πλασματικό.

Ο σκοπός της ύπαρξης του φόβου ως συναίσθημα είναι η διατήρηση του ανθρώπινου οργανισμού σε ετοιμότητα προκειμένου να προστατευθεί και να προφυλαχθεί από αυτό που εκλαμβάνει ως απειλητικό. Μέσω του φόβου ενεργοποιείται η κατάσταση άγχους του ατόμου προκειμένου να καταφέρει είτε να τραπεί σε φυγή, είτε να παγώσει απέναντι στο φοβογόνο ερέθισμα είτε να παλέψει για να το αντιμετωπίσει. Κατά συνέπεια, η χρησιμότητα του συναισθήματος αυτού είναι εμφανής αφού κρίνεται απαραίτητο συχνά για την επιβίωσή μας, για τον έλεγχο των πράξεών μας αλλά και για τη γενικότερη συνειδητοποίηση των κινδύνων.

Ο φόβος διαφέρει ως συναισθηματική κατάσταση από το άγχος. Συγκεκριμένα, το άγχος περιγράφεται ως το συναίσθημα που θέτει τον οργανισμό του ανθρώπου σε ετοιμότητα για αντίδραση σε ο,τιδήποτε εκλαμβάνεται ως απειλή. Ο φόβος από την άλλη μεριά, απευθύνεται κατά βάση σε πραγματική απειλή με υπαρκτό εξωτερικό ερέθισμα απέναντι στον άνθρωπο, που μπορεί να προκύψει και από τις σκέψεις που κάνει το άτομο σχετικά με μια κατάσταση, και εκλείει το συναίσθημα του άγχους για να τεθεί ο οργανισμός σε κατάσταση ετοιμότητας προς αντιμετώπιση.

Υπάρχουν πολλά διαφορετικά είδη φόβου. Για παράδειγμα μπορεί να αναφέρεται σε συγκεκριμένη κατάσταση (π.χ. φόβος για το σκοτάδι) αλλά και σε γενικευμένη κατάσταση (π.χ. φόβος απόρριψης). Η ένταση με την οποία βιώνεται αυτό το συναίσθημα εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το αν το άτομο καταφέρνει να επιβάλλει τη λογική ώστε να τον ελέγξει ή να τον σταματήσει. Για το λόγο αυτό κρίνεται σημαντικό να προσπαθούμε να μην αφήνουμε τον εαυτό μας να δρα παρορμητικά γεννόμενο έρμαιο του φόβου και ένα μαζί του, αλλά να προσπαθούμε να ελέγχουμε τη λογική μας ρωτώντας: είναι μια σκέψη που περνάει από το μυαλό μου ή μια πραγματική κατάσταση που συμβαίνει και οφείλω να αντιμετωπίσω τώρα?”.

“Ο φόβος δεν έχει καμία ιδιαίτερη δύναμη εκτός αν τον δυναμώσεις υποκύπτωντας σε αυτόν” (Les Brown)

“Τίποτε στη ζωή δεν είναι για να το φοβόμαστε, αλλά για να το κατανοήσουμε” (Μαρία Κιουρί)

“Κάνε πάντα αυτό που φοβάσαι να κάνεις” (Ralph Waldo Emerson)

Συναισθήματα – Ντροπή

Η ντροπή συνιστά ένα από τα πρωταρχικά – βασικά συναισθήματα του ανθρώπου, το οποίο συγκαταλέγεται στα δυσάρεστα και συνδέεται με τη συστολή και την αμηχανία που νιώθει το άτομο σε διάφορες κοινωνικές κατάστασεις. Η αμηχανία αυτή μπορεί να βασίζεται είτε σε καταστάσεις ρεαλιστικές (π.χ. “με έπιασαν να κάνω κάτι απαγορευμένο”) είτε με καταστάσεις που το άτομο φαντάζεται ότι μπορεί να συμβούν (π.χ. “μήπως εκτεθώ”, “μήπως γίνω ρεζίλι”).

Κατά βάση η βίωση αυτής της συναισθηματικής κατάστασης συνδέεται με την αίσθηση του ατόμου ότι μπορεί να απειληθεί με απόρριψη από τους άλλους ή να ταπεινωθεί μπροστά σε άλλους.

Η μη αποδοχή του ίδιου μας του εαυτού σε κάποια κομμάτια μπορεί να μας κάνει να ντρεπόμαστε για κάποια σημεία της εξωτερικής μας εμφάνισης ή για κάποια σημεία της συμπεριφοράς μας.

Παρόλα αυτά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στη λειτουργική της μορφή η ντροπή χρειάζεται στη ζωή και την εξέλιξη του ανθρώπου γιατί μας βοηθάει να αντιμετωπίζουμε με πιο αργά βήματα διάφορες καταστάσεις και έτσι να ανλαμβάνουμε το θάρρος των πράξεών μας σταματώντας ή διακόπτωντας τις φοβίες μας.

Τα σωματικά συμπτώματα της ντροπής περιλαμβάνουν: κοκκίνισμα, τρέμουλο, ιδρώτα, ταχυπαλμία, διάρροιες, μυϊκή ένταση.

Υπάρχει ομορφιά και μέσα στην ντροπή ακόμα  Ντοστογιέφσκι

Η ντροπή είναι της ομορφιάς το κάστρο  Μένανδρος