BLOG

Δεκάδες άρθρα . Βελτιώστε τον τρόπο ζωής σας!

Βάλε χρώμα στη ζωή σου!!!

Υπάρχουν πάρα πολλοί λόγοι για να βάλουμε χρώμα στη ζωή μας με επίγνωση , ειδικά τη στιγμή που η πληροφόρηση γύρω μας στοιχίζεται αρκετά συχνά από αρνητικές ειδήσεις, αλλά και σε γενικότερο πλαίσιο  μιας και η καθημερινότητά μας επιτάσσει τη διαχείριση πολλαπλών προβλημάτων ή καταστάσεων τα οποία έχει κανείς την τάση να προσέχει. Σαν αποτέλεσμα του βιώματος των ποικίλων δυσκολιών, υπάρχει η φυσιολογική τάση να αυξάνονται τα αρνητικά συναισθήματα τα οποία απαιτούν διαχείριση και τα οποία έχει την ροπή ο άνθρωπος να προσέχει περισσότερο εφόσον τον απασχολούν. 

Η προσοχή διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη διαδικασία της μάθησης. Παράλληλα όλοι τείνουμε να έχουμε επιλεκτική προσοχή, υπό την έννοια του τρόπου που επιλέγει κανείς να επεξεργαστεί τις πληροφορίες της πραγματικότητας. Πολλές φορές λοιπόν τείνουμε να προβαίνουμε σε μια γνωσιακή διαστρέβλωση, δηλαδή να εστιάζουμε σε μια φοβογόνο ή αρνητική πλευρά της πραγματικότητας, καθώς τη βιώνουμε σαν να μπορούμε να δούμε μόνο το ένα μέρος της, συνήθως το αρνητικό, και όχι ολόκληρη την ρεαλιστική πραγματικότητα.

Σίγουρα υπάρχουν πολλοί τρόποι να αντιμετωπίσει κανείς τέτοιου είδους γνωσιακές διαστρεβλώσεις, όπως για παράδειγμα να μάθει να κάνει αμφισβήτηση των σκέψεών του αλλά και παράλληλα να παρατηρεί περισσότερο τον εαυτό του. Η διαδικασία αυτή είθισται να διδάσκεται και να μαθαίνεται σε κάποιον μέσω της ψυχοθεραπείας. Επειδή όμως η ανάγκη να κάνουμε πιο όμορφη συνειδητά τη ζωή μας δεν είναι εφικτό για όλο τον κόσμο να χτισθεί μέσω της επιλογής της ψυχοθεραπείας, είναι καλό να σκέφτεται κανείς και άλλους πιο απλούς αλλά σημαντικούς τρόπους να αποδίδει έστω και μικρές χαρές στον εαυτό του.

Συγκεκριμένα, λοιπόν, το χρώμα στη ζωή κάποιου μπορεί να συνεισφέρει στη μείωση της τοξικότητας στην καθημερινότητα, στην αύξηση της φροντίδας για την ευεξία του, στην αύξηση των θετικών σκέψεων και των συναισθημάτων. Επίσης το χρώμα στη ζωή μας μπορεί να βοηθήσει την έναρξη ενός ταξιδιού με τη φαντασία στις αναμνήσεις κάποιου, σε εικόνες που έχει ζήσει. Όλα τα παραπάνω έχουν σαν στόχο τη μείωση αρνητικών συναισθημάτων που κατακλύζουν την καθημερινότητα, τη δημιουργία μιας αληθινά θετικής εικόνας ανάμεσα στα προβλήματα ώστε τα τελευταία κάπως να εξισορροπούνται, ή ακόμα και τη βελτίωση των δεξιοτήτων όλων μας μέσω της εκμάθησης χρήσης των αισθήσεων μας με επίγνωση.

Παρακάτω δίδονται μερικά απλά παραδείγματα με τρόπους που μπορεί να προσθέσει κανείς το χρώμα στη ζωή του, ενώ παράλληλα έχει την παρώθηση να μην τους παρατηρεί και να τους προσπερνά ως δεδομένους.

  • Βαφή κάποιου τοίχου σε υπνοδωμάτιο ή σε άλλο χώρο του σπιτιού με έντονο χρώμα της αρεσκείας κάποιου
  • Αλλαγή ρούχων ή εσωρούχων και γενικότερα αξεσουάρ που μπορούν να φτιάξουν τη διάθεση ακόμα και με μικρές εύκολες τροποποιήσεις που υπάρχουν ήδη στην ντουλάπα κάποιου
  • Φυτά που μαζεύει κανείς από τα δέντρα στο δρόμο ή που αγοράζει: μπορεί να τα τοποθετήσει κάποιος σε ένα βάζο και να απολαμβάνει τη μυρωδιά και το χρώμα τους
  • Κεράκια με χρώμα
  • Φωτογραφίες στους τοίχους: αναμνήσεις από ταξίδια, αστείες στιγμές με τους φίλους , όμορφες οικογενειακές στιγμές μπορούν να αλλάξουν τη διάθεση κάποιου όταν επιλέξει να τις διακοσμήσουμε σε θέση που θα τις βλέπουμε 
  • Εξώφυλλα αγαπημένων περιοδικών που μπορούν να δημιουργήσουν ένα συλλεκτικό άλμπουμ φωτογραφιών είτε εναλλακτικά διακοσμητικά καδράκια
  • Αλλαγή τραπεζομάντηλου, σουπλά ή σουβέρ: το χρώμα κοντά στα σκεύη μαγειρικής ή στο χώρο όπου τοποθετούνται μπορεί να βελτιώσει την αίσθηση της απόλαυσης συνδυαστικά ή μη με την παρατήρηση της γεύσης. Ωστόσο το χρώμα στο τραπέζι προσδίδει παράλληλα και απλά χρώμα στον χώρο του σπιτιού.
  • Η χρήση μιας κούπας για τον καφέ με χρώμα ή σχέδιο επιλογής
  • Οικιακά καθημερινά σκεύη με χρώμα που μπορεί να βρει κανείς πολύ φθηνά στο εμπόριο
  • Λουλούδια που διατηρούνται στο χρόνο
  • Ενασχόληση με την κηπουρική
  • Η χρήση ενός αναπτήρα με χρώμα ή χιουμοριστικό σχέδιο
  • Κουρτίνες ή σεντόνια ή πετσέτες με χρώμα
  • Βάψιμο γλαστρών σε διάφορα χρώματα

Το να προσθέσει κανείς χρώμα στη ζωή του σίγουρα δεν αποτελεί λύση στα προβλήματά του. Ο μοναδικός στόχος είναι να αρχίσει κάποιος να δίνει σημασία και σε πράγματα που δεν συνηθίζει αλλά και να προσθέτει νότες χαράς που μπορούν να αποτελέσουν σταδιακά πηγές ευχαρίστησης. 

Πηγή Εικόνας: pixabay.com

Η Απόκτηση της Αυτοεκτίμησης

Πολλοί θεραπευόμενοί μου έρχονται στο γραφείο και κατά καιρούς με ρωτούν: “Μα πώς θα αποκτήσω αυτοπεποίηθηση?” “Υπάρχουν δέκα συμπεριφορές που μπορώ να πράττω ώστε να αποκτήσω αυτοπεποίηθηση?”, “Όλοι μιλούν για αυτοπεποίθηση αλλά εγώ δεν καταλαβαίνω γιατί δεν έχω και δεν μπορώ να αποκτήσω”.

“Αυτοπεποίθηση σημαίνει να ξέρεις ότι είσαι ο ένας και μοναδικός και να το τονίζεις σε όλους όσους συναναστρέφεσαι ?”  (εσφαλμένη πεποίθηση)

Αντιθέτως, πρόκειται για την αέναη διαδικασία αναγνώρισης του ευατού μας. Άλλωστε το γνώθις εαυτόν διαρκεί για όλα τα χρόνια της ζωής μας.

Για να “χτίσω” αυτοπεποίθηση πρέπει να μάθω ποιος είναι ο εαυτός μου, να τον αγκαλιάσω, να τον καλωσορίσω στη ζωή μου, να τον παρουσιάσω αυθεντικά στους γύρω μου, να ζω με ειλικρίνεια και σεβασμό μαζί του, να τον υπολογίζω στην καθημερινότητά μου.

Πώς μπορώ να αποκτήσω αυτοπεποίθηση αν δεν ξεκινήσει κανείς από την αυτοεκτίμηση? 

Και τι σημαίνει αυτοεκτίμηση? 

Σημαίνει να γνωρίζω κατά το δυνατόν τον εαυτό μου και να αποδέχομαι τόσο τις αρετές όσο και τα ελαττώματά του. 

Σημαίνει να με σέβομαι.

Σημαίνει να ευγνωμονώ για όσα έχω στη ζωή μου.

Σημαίνει να θέτω στόχους και σταδιακά να προσπαθώ να τους κατακτώ. 

Σημαίνει να μου λέω “μπράβο” όταν καταφέρνω έστω και ένα μικρό βήμα από όσα θα ήθελα, χωρίς πάντα να περιμένω την επιβράβευση από τον περίγυρό μου.

Σημαίνει να οραματίζομαι το μέλλον της ζωής μου. 

Σημαίνει να βρίσκω δραστηριότητες να απασχολώ τον εαυτό μου στον ελέυθερό μου χρόνο.

Σημαίνει να μου διασφαλίζω ελεύθερο χρόνο.

Σημαίνει να αναγνωρίζω τις αξίες μου και να τις στηρίζω.

Σημαίνει να τολμώ μειώνοντας τους φόβους μου και αντιμετωπίζοντάς τους.

Σημαίνει να αναγνωρίζω τις συμπεριφορές μου που χρήζουν βελτίωσης και να μην προβαίνω σε αυτομομφή όταν αυτό δεν είναι αληθές.

Σημαίνει να διεκδικώ για τον εαυτό μου και να μην αναβάλω την επίλυση των προβλημάτων μου αναθέτοντάς τα στους οικείους μου. 

Σημαίνει να με αγκαλιάσω για όλα όσα είμαι!

 

Πηγή εικόνας: pixabay.com

 

Πού βαδίζεις άνθρωπέ μου?

Πού βαδίζεις άνθρωπέ μου?

Αναγκάστηκες να κλειστείς στον εαυτό σου… να έρθεις σε επαφή μαζί του … να σε γνωρίσεις… να αναστατωθείς… να βαρεθείς… να τσακωθείς … να αγχωθείς…  να χαρείς… να αγαπήσεις…

Αναγκάστηκες να μείνεις αρκετές ώρες μόνος σου ή και με ελάχιστη παρέα…

Αναγκάστηκες να σε παρατηρήσεις ή και να επιλέξεις να μη σε παρατηρήσεις καθόλου…

Αναγκάστηκες να βρεις νέου είδους απασχολήσεις μέσα στο σπίτι…

Αναγκάστηκες να βρεις έγκυρους ή μη λόγους να βγεις από το σπίτι… 

Οδηγήθηκες ξαφνικά σε αύξηση των εξαρτήσεων… αύξηση των ναρκωτικών… αύξηση του αλκοόλ … αύξηση του καπνίσματος… αύξηση των παρορμητικών συμπεριφορών… αύξηση των ηλεκτρονικών παιχνιδιών… αύξηση των ξεσπασμάτων του θυμού σου… αύξηση της κατανάλωσης συναισθηματικού φαγητού… Έκανες διαφήμιση του εαυτού σου ακόμα κι αν ήταν αυτή που επέλεξες κι όχι η ακριβής πραγματικότητά σου με τα συνοδά ανθρώπινα συναισθήματα… 

Μα τι συνέβη? Προβληματίζεσαι άραγε άνθρωπε του σήμερα? Άνθρωπε της τεχνολογίας και του κυνηγιού της εξέλιξης? Άνθρωπε που θες να είσαι αρεστός στον κύκλο σου αλλά χωρίς πραγματικά να αφήνεις να σε μάθει κανείς από τον κύκλο σου?

Άραγε θυμάσαι τις αξίες με τις οποίες μεγάλωσες?

Άραγε θυμάσαι να οραματίζεσαι το μέλλον σου?

Άραγε αναλογίζεσαι ποιοι θα ήθελες να είναι οι στόχοι σου?

Άραγε ενδιαφέρεσαι πραγματικά να εξελιχθείς? Μα να εξελιχθείς σαν άνθρωπος και όχι σαν έναν επαγγελματία που μοιάζει με ένα καλά ρυθμισμένο μηχάνημα? 

Μήπως θυμάσαι τι σημαίνει αυτοσεβασμός και σεβασμός των οικείων σου ή και γενικότερα του περιβάλλοντός σου?

Μήπως θυμάσαι τι σημαίνει “αυτοθυσία”?

Άραγε γνωρίζεις ότι ακόμα κι ο πόνος, και η θλίψη, και η αγωνία έχουν κάποιο νόημα στη ζωή μας και μας διδάσκουν πάντα κάτι? 

Άραγε γνωρίζεις τι σημαίνει θέτω τα όριά μου κι ας μην γίνονται αρεστά στους γύρω μου? Ή μήπως μπερδεύεσαι με το πώς θα καταφέρεις να γίνεις ο ίδιος αρεστός περισσότερο , οπότε και αποφεύγεις να θέτεις όρια? 

Πού βαδίζεις τελικά άνθρωπέ μου? 

Ποτέ δεν είναι αργά να ανασυνταχθείς… Να οραματιστείς… Να επαναπροσδιοριστείς… Να διαβάσεις… Να εκπαιδευθείς… Να αντιμετωπίσεις τη ζωή σου με ειλικρίνεια… 

Πηγή Εικόνας: medium.com

Η Θλίψη

Θα γράφω για αυτό μέχρι να μην πονάει άλλο. Έχω κρίση άγχους στον δρόμο και οι άνθρωποι περπατούν δίπλα μου και μου πήρε ένα λεπτό να καταλάβω πως είμαι αόρατη και με έκανε ορατή. Πως είμαι ακόμη ένα κορίτσι με λυπητερή ιστορία. Είσαι η μολυσμένη μου πληγή και είμαι σε ένα ασφυκτικά γεμάτο δωμάτιο στα επείγοντα που περιμένω να με εξετάσουν. «Σε παρακαλώ άσε μας να σε βοηθήσουμε, γιατί δεν μας αφήνεις να σε βοηθήσουμε:» «Σε παρακαλώ έλα σπίτι μας κα άσε μας να σε φροντίζουμε» η μητέρα μου με παρακαλά αλλά δεν νιώθω τίποτα. 

Δεν μπορώ να έρθω σπίτι μητέρα γιατί ακόμα και αν το σώμα μου είναι εκεί το μυαλό μου είναι αλλού. Μακάρι να μπορούσα να της ζητήσω συγγνώμη, συγγνώμη που ένας βιασμός έκλεψε την κόρη σου και την αντικατέστησε με μια μαύρη τρύπα που τρώει όλα τα καλά. Συγγνώμη που έπρεπε  να “θάψεις” την κόρη σου τόσο σύντομά. Συγγνώμη που δεν υπάρχει αρκετός χώρος σε αυτό το δωμάτιο και για εμένα και για την θλίψη μου. Δεν μπορώ να έρθω μαμά γιατί είμαι πάντα κάπου αλλού και όταν μου φωνάζεις το όνομα μου δεν θα απαντώ. Δεν μπορώ να έρθω σπίτι μαμά, δεν μπορείς να με βρεις, εδώ δεν μπορώ να βρω τον ίδιο μου τον εαυτό.

 

Η πραγματικότητα της ανορεξίας

Από όταν ξεκίνησα να ανοίγομαι για τις δυσκολίες μου, έχω λάβει περισσότερη υποστήριξη και δύναμη από ότι μπορούσα ποτέ να φανταστώ και είμαι υπερβολικά ευγνώμων. Είμαι τυχερή που έχω τόσους ανθρώπους κοντά μου να με στηρίζουν. Βέβαια δεν είναι όλοι υποστηρικτικοί και κατανοητικοί για τις διαταραχές πρόσληψης τροφής.

Μου έχουν πει ότι λιμοκτονώ τον εαυτό μου για σημασία και πως είμαι υπερβολικά εγωίστρια που προκαλώ τόσο πόνο στους αγαπημένους μου, όταν η ανορεξία είναι κάτι που επιλέγεις. Μου έχουν πει ότι πρέπει να πάω να φάω ένα μπέρκερ, γιατί αυτό θα με σώσει από την ανορεξία. Μου έχουν πει «απλά φάε» λες και επιλέγω να υποφέρω τόσο πολύ.

Όταν ζεις σε ένα κόσμο που το να είσαι λεπτός θεωρείτε σαν τρόπαιο επιτυχίας, είναι δύσκολο για τόσους ανθρώπους να δουν γιατί να ζεις με μια διαταραχή τροφής είναι τόσο απαίσιο.

Είχα ανθρώπους που μου είπαν πως θα ήθελαν να έχουν την ίδια δύναμη με εμένα έτσι ούτος ώστε να είναι αδύνατοι ή να μπορούν να περπατάνε με τις ώρες.  Άνθρωποι με ρωτάνε ποιο είναι το «μυστικό» μου για να έχουν ένα ωραίο σώμα, και όταν συνειδητοποιούν πως το «μυστικό» είναι χρόνια υποσιτισμού, ξαφνικά ρομαντικοποιούν την ανορεξία χωρίς να αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα της ασθένειας.

Η ανορεξία είναι περισσότερο από το να έχεις «το τέλειο σώμα».  Υπάρχουν πολλά ψεύτικα χαμόγελα που βάζουμε με στόχο να πείσουμε τους άλλους πως δεν είμαστε άρρωστοι.  Πολλά συμβαίνουν πίσω από κλειστές πόρτες που ο υπόλοιπος κόσμος δεν προσέχει.  Η πραγματικότητα της ανορεξίας ή οποιασδήποτε άλλης διαταραχής πρόσληψης τροφής, είναι τρομακτική και κάτι που κανείς δεν πρέπει να περάσει.  Η ανορεξία δεν παραδίδει όλες τις υποσχέσεις που κάνει. Μπορεί να καταλήξει σε προσωρινή χαρά και σε ένα ψεύτικό αίσθημά επιτυχίας ή να σου δώσει ένα αίσθημα ελπίδας. Και να σε πείσει πως υπάρχει φως στο τέλος του τούνελ, αλλά με τον χρόνο, τα πάντα εξαφανίζονται. Μπορεί να πεις στον εαυτό σου πως θα ενδώσεις στις σκέψεις και τις διαταγές της διαταραχής μέχρι να φτάσει τον πρώτο σου στόχο σε βάρος, αλλά όταν τον φτάσεις δεν θα μπορέσεις να σταματήσεις. Θα συνεχίζεις. Θα νιώθεις πως δεν μπορείς να επιζήσεις διαφορετικά.

Η πραγματικότητα της ανορεξίας είναι μοναχική.

Η ανορεξία είναι να σου είναι αδύνατον να συγκεντρωθείς στην τάξη γιατί το μυαλό σου τρέχει με σκέψεις πως το μήλο που έφαγες για πρόγευμα σου φάνηκε σαν υπερφαγικό επεισόδιο και τώρα θα πρέπει να περπατήσεις έχτρα. Είναι οι βαθμοί σου που πέφτουν γιατί το σώμα σου δεν έχει αρκετή τροφή να θυμάται όλα τα πράγματα που διάβαζες μέχρι τις 3 το πρωί. Η ανορεξία είναι να χάνεις φίλούς γιατί είσαι τρομοκρατημένη να βγεις έξω γιατί μπορεί να υπάρχει φαγητό και μόνο η ιδέα να είσαι γύρω από το φαγητό μπορεί να σε κάνει χοντρή γιατί νιώθεις τις θερμίδες να απορροφούνε μέσα σου από τον αέρα.  Η ανορεξία είναι να μην μπορείς να κάνεις τίποτα απολύτως γιατί είτε πρέπει να κανείς ασκήσει ή τρέχεις κάθε μέρα σε γιατρούς.

Τα πάντα γίνονται τρομακτικά και αποφεύγεις τα πάντα μέχρι που δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Λιμοκτονείς μέχρι που δεν είσαι εκεί πλέον. Τα κόκαλα σου και τα όργανα σου είναι ζωντανά αλλά η ψυχή σου και η καρδία σου είναι νεκρά. Υπάρχεις αλλά δεν ζεις.

Όταν οι άλλοι γύρω μου, μου λένε πως θα ήθελαν να είναι ανορεξικοι, ξεχνούν να λάβουν υπόψιν την άλλη πλευρά της ασθένειας. Δεν αντιλαμβάνονται πόσο επίπονο και μοναχικό και τρομακτικό είναι.  Η ανορεξία δεν είναι να γελάς με τους φίλους σου καθώς δεν δέχεσαι ένα μπισκότο ή καθώς αγοράζεις το πιο μικρό μέγεθος τζιν. Δεν είναι για να γίνεις το όμορφο, δημοφιλής κορίτσι που είναι χαρούμενο και έχει την τέλεια ζωή.

Η ανορεξία είναι να πεθαίνεις. Είναι απαίσιο.

Την επόμενη φορά που θα κοιτάξεις κάποιον και θα ευχηθείς να είχες το σώμα τους, προσπάθησε να σκεφτείς όλες τις πλευρές. Ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται στο κεφάλι τους ή τι συμβαίνει όταν είναι μόνοι τους. Είναι εύκολό να τους κοιτάζεις και να υποθέτεις ότι έχουν τα πάντα που θα ήθελες, αλλά οι διαταραχές πρόσληψης τροφής είναι πολύ περισσότερό από ότι φαίνονται.

Είμαι εδώ να σου πω, πως είσαι πολύ περισσότερο από κάτι ασήμαντό όπως το σώμα σου.

Είσαι η ψυχή σου και ή καρδιά σου και το μυαλό σου και αξίζεις τόση αγάπη και χαμόγελα και περιπέτειες. 

 

Αγαπημένε μου Εαυτέ

Αγαπημένε μου εαυτέ,
Όταν στέκεσαι μπροστά από τον καθρέφτη, τα χέρια σου γλιστράνε στο δέρμα σου.  Τα νύχια σου ποτέ δεν τα πιέζεις στην σάρκα σου, αλλά δεν κάνεις λάθος. Ποτέ δεν ήσουν ευγενική με το σώμα σου, περνούσες όλο αυτό τον χρόνο διαλύοντας τον εαυτό σου. Τσιμπάς την κοιλιά σου και παρακολουθείς μέχρι τα κόκκινα σημάδια από τα νύχια σου να εξαφανιστούν.

Αγαπημένε μου εαυτέ,
Δεν μπορείς να σταματήσεις να βλέπεις αριθμούς, μετρώντας ανάποδα στο τίποτα.  Μηδέν θερμίδες προς κατανάλωση. Μηδέν κιλά στην ζυγαριά. Ένας κύκλος, κύκλων, που καταλήγει στην μη ύπαρξη. 

Αγαπημένε μου εαυτέ,
Έμαθες πως να κάνεις πολλά πράγματα μαζί με το να μετράς θερμίδες και να διαβάζεις ταυτοχρόνως. Όταν δεν μπορούσες να μετρήσεις ανάποδα στο μηδέν, έπειθες τον εαυτό σου πως ήσουν αποτυχημένη.  Αλλά ακόμη και τις μέρες που δεν τον μαλώνεις, είσαι δυσαρεστημένη με τον εαυτό σου.

Αγαπημένε μου εαυτέ,
Το να μισείς τον εαυτό σου είναι εύκολο. Πετάς τον εαυτό σου στο κενό και παρακαλείς το σχοινί να μην κοπεί. Αλλά τι γίνεται με το να αγαπάς τον εαυτό σου και τις ατέλειες του; Αυτό είναι το ταξίδι πίσω στο βουνό. Λαβή με λαβή κάποιες φορές κρατιέσαι και από το ένα δάχτυλο. Κάθε κίνηση είναι σημαντική. Όλη σου η δύναμη  τραβάει το σώμα σου πάνω και όταν φτάσεις την κορυφή, μπορείς να δεις το ηλιοβασίλεμα ξανά.

Αγαπημένε μου εαυτέ,
Θα ανεβείς το βουνό. Τα κατάφερες ήδη. 

Η Κοκκινοσκουφίτσα

Όταν η Κοκκινοσκουφίτσα αντίκρισε τον Λύκο στο κρεβάτι της γιαγιάς της, έκανε σχόλια που θυμίζουν κατά πολύ αυτά που έχουν να αντιμετωπίσουν οι νέοι σήμερα. «Τι μεγάλα μάτια έχεις!» και «Τι μεγάλα χέρια έχεις!» έλεγε με θαυμασμό.  Όταν ο λύκος απαντάει πως είναι για να την βλέπει και να την αγκαλιάζει καλύτερα, παρέχει στους νέους, όπως η Κοκκινοσκουφίτσα, μια κριτική ερμηνεία του σώματός μας.

Ο Λύκος καθορίζει τα εξαιρετικά μεγάλά ματιά και χέρια κατά βάση της χρησιμότητας τους. Καθώς τα μεγάλα μάτια δεν είναι συνήθως κάποιου η μεγαλύτερη ανασφάλεια του, μπορούν άνετα να αντικατασταθούν με μεγάλα μπούτια, μεγάλα χέρια, μεγάλα αυτιά – οτιδήποτε κρατάει τον άλλον από το να πιστεύει πως είναι όμορφος. Αντί να εστιάζουμε στο πως να είμαστε άνετα στο σώμα μας, χρειάζεται να αλλάξουμε την συζήτηση από το πώς είμαστε στο τι μπορούμε να κάνουμε.

Πρέπει να απαντήσουμε στις ανασφάλειες με το να τους βρούμε ένα σκοπό, αντί μια δίαιτα.

Πρέπει να εστιάσουμε στην δύναμη και να δώσουμε έμφαση ότι με την δύναμη έρχεται και η ανεξαρτησία. Πρέπει να τονίσουμε ότι τα στομάχια δεν είναι για να είναι επίπεδα αλλά για να χωνεύουν φαγητό να μας δίνει δύναμη να ζούμε, να προχωρούμε, να επιδιώκουμε τα όνειρα μας.  Πρέπει να διδάσκουμε στους νέους πως όπως εκπαιδεύουμε το μυαλό μας να κάνει αυτό που αγαπά χωρίς να ανησυχεί για το πως δείχνει, μπορούμε να εκπαιδεύσουμε τα πόδια μας να μας μεταφέρουν χωρίς να χρειάζεται να υπάρχει κενό αναμεσά τους.

Αν πλαισιώνουμε την ζωή μόνο σαν μια μάχη να νιώθουμε άνετα σε ένα κόσμο που μας κρίνει από την εμφάνιση μας, δεν θα κερδίσουμε ποτέ.  Αλλά αν διδάσκουμε πως κάποιος να βλέπει την υγιεινά σαν ένα τρόπο να ζήσει πολλά χρόνια, με όλα τα σκαμπανεβάσματα, μπορεί να καταλήξουμε σε μια άλλη μάχη όλοι μαζί με ποιο δυνατούς, σίγουρους ανθρώπους. Πρέπει τα κορίτσια να τρώνε λαχανικά και φρούτα για να δουν τις γενιές μετα από τις δίκες τους και όχι για να χωρέσουν σε ένα φόρεμα. Και όλο αυτό ξεκινά όταν όλοι μας ανοίγουμε την συζήτηση με το «μπορώ» παρά με το «είμαι» και να αναγνωρίζουμε τις ικανότητες μας. 

Πρέπει να είμαστε ο κακός Λύκος στην Κοκκινοσκουφίτσα: να τονίζουμε τα μεγάλα μας μάτια και χέρια και να ενθαρρύνουμε και τους άλλους να κάνουν το ίδιο. Και τότε ίσως η Κοκκινοσκουφίτσα να προσφερθεί να μοιραστεί το φαγητό της και αυτή.

 

Μια Δύσκολη Ημέρα με την Ανορεξία

Πριν μια εβδομάδα βρήκα τον εαυτό μου κουλουριασμένο σε μια καρέκλα σε μια ομάδα στο νοσοκομείο που νοσηλεύομαι εδώ και τρείς μήνες.  Ένιωθα μόνη μου με το κεφάλι μου θαμμένο στα χέρια μου, δάκρια  να τρέχουν στο πρόσωπό μου,  προσπαθώντας να βρω λέξεις που ταίριαζαν στο πως ένιωθα εκείνη την στιγμή.  Ένιωθα λες και θα με κατάπινε ολόκληρη αυτό το τέρας της Ανορεξίας.  Ένιωθα το τέρας να με τυλίγει, τα ασφυκτικά του χέρια γύρω από το σώμα μου, να φωνάζει στα αυτιά μου και οι μόνες λέξεις που μπορούσα να ξεστομίσω ήταν «άσε με μόνη μου!»  και “γιατί δεν γίνεται να είμαι φυσιολογική;”. Αυτός ο δαίμονας μου έλεγε πως ήμουν τεράστια, αηδιαστική. Ένιωθα άβολά όλη την  ώρα, αποκαταστώντας βάρος που απεγνωσμένα χρειάζομαι για να είμαι υγιής  και δεν με αφήνει να το ξεχάσω.  

Θα έκανα τα πάντα να  βγω έξω από το δέρμα μου. Να είμαι οποιοσδήποτε άλλος εκείνη την στιγμή. Ένιωθα κουρασμένη να πολεμώ. Απογοητευμένη και θυμωμένη.  Δεν μπορούσα  να καταλάβω γιατί ήταν ακόμα τόσο προσκολλημένη ολόκληρη την αξία μου σε ένα αριθμό στην ζυγαριά ή στο μέγεθος του σώματός μου.

Σιγά σιγά προσπαθώ να μάθω ότι ο μεγαλύτερος μου αγώνας είναι εναντίον του εαυτού μου. Δεν μπορώ να αποδεχτώ ποιος είμαι στο σώμα που είμαι και με κρατάει κολλημένη στον ίδιο αυτοκαταστροφικό κύκλο.   Η Ανορεξία με έχει πείσει πως δεν μπορώ να δω τον εαυτό μου άξια, αρκετή ή αγαπητή εκτός και αν ήμουν μικρή και δεν έπιανα χώρο.  Ακόμη και αν στη καρδιά μου ξέρω πως δεν είναι αλήθεια. Με έπεισε πως όσο μικρότερη είμαι τόσο λιγότερο θα  φαίνομαι, τόσο λιγότερο βάρος θα είμαι. Θα έχω έλεγχο και θα νιώθω ασφαλής.  

Αυτή είναι μια μικρή πραγματικότητα όταν ζεις με την ανορεξία. Αυτή η εβδομάδα είναι η εβδομάδα ευαισθητοποίησης για τις διαταραχές πρόσληψης τροφής και μου είναι πολύ σημαντικό  να μιλώ για αυτό, να βοηθάω τους άλλους να καταλάβουν και να κατανοήσουν τις λανθασμένες τους αντιλήψεις. 

Οι διαταραχές πρόσληψής τροφής δεν είναι επιλογή αλλά ή ανάρρωση είναι!

 

 

LOVE HAS NO GENDER

Με λένε Gray. Ο κόσμος λέει ότι είμαι παράξενη κοπέλα. Μπορεί να έχουν δίκιο, μπορεί να έχουν άδικο. Αν με ρωτούσατε πως θα περιέγραφα τον εαυτό μου, τότε θα έπρεπε να πω τρία πράγματα για μένα: μου αρέσει ο μπλε DRUM καπνός (αρκετά βαρύς αλλά ωραίος), έχω μπόλικα τατουάζ (δεν πονάνε τόσο όσο λένε) και έχω εθισμό στους ωραίους ανθρώπους. Λέω ανθρώπους γιατί για μένα η αγάπη και ο ερωτισμός δεν έχουν φύλο. Το να είσαι 30 και bisexual το 2019 θεωρείται η καθημερινή μου ρουτίνα. Μερικές φορές αδυνατώ να με καταλάβω. Όπως θα είναι δύσκολο φαντάζομαι να με καταλάβετε και σεις, που αυτή τη στιγμή διαβάζετε την ιστορία μου.

Θυμάμαι τον εαυτό μου ως παιδί. Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε. Μου άρεσε να παίζω μπάλα, να σκαρφαλώνω σε δέντρα και να εξερευνώ το μικρό δασάκι στο χωριό μου. Είχα πάντα για συντροφιά μου το γάτο μου το Μέρκουρι που τώρα βρίσκεται πάνω από τα σύννεφα (μας άφησε χρόνους ο Μέρκουρι, ναι..) και θα παίζει κυνηγητό με τα ποντίκια στον ουρανό. Ο Μέρκουρι πάντα με καταλάβαινε. Του έλεγα όλα μου τα προβλήματα. Περίεργες οι γάτες, μα εμένα ο Μέρκουρι μου έκανε καλό. Ο παιδικός μου φίλος, λοιπόν, παρά το γεγονός ότι ήταν γάτος μπορούσε να με καταλάβει. Μπορούσε να χωρέσει μέσα στο μικρό γατίσιο του κεφάλι ότι ήμουν διαφορετική. Καταλάβαινε πάντα το γιατί δεν έπαιζα με κούκλες αλλά προτιμούσα το ποδόσφαιρο. Καταλάβαινε γιατί φόραγα φόρμες και φαρδιά,αγορίστικα,χουχουλιάρικα ρούχα αντί για φορεματάκια και φουστίτσες. Μόνο μια φορά πρέπει να μου είχαν φορέσει φόρεμα όταν ήμουν 5 και από τα νεύρα μου έπεσα μέσα σε μια λακούβα με λάσπες προς μεγάλη απογοήτευση της μητρός μου.

Μετά ήρθε η εφηβεία.Εκεί τα πράγματα άρχισαν να δυσκολεύουν.Μου έρχεται στο μυαλό εκείνη η μέρα στο φροντιστήριο, που την είδα.Θυμάμαι ακόμη τις ξανθές ανταύγειες και το μικρό ράστα κοτσιδάκι που φανέρωνε κάτι επιμελώς ατημέλητο.Εκείνη κάπνιζε, εγώ όχι. Εκείνη ήταν κουλ,εγώ σπασικλάκι. Εκείνη είχε αγόρι, εγώ τα βράδια πέθαινα από τις ενοχές μου για τα συναισθήματα μου. Στα όνειρά μου όμως μπορούσα να φανταστώ ότι κρατούσα το χέρι της χωρίς να μας κοιτάζει κανείς παράξενα. Μπορούσα να φανταστώ ότι ξύπναγα και της έφερνα πρωινό στο κρεβάτι και πως της πήγαινα λουλούδια κάθε μέρα. Για να μην πολυλογώ η φάση αυτή κράτησε 6 χρόνια και το μόνο που κατάφερα ήταν να της πάω μια φιλική τούρτα γενεθλείων όταν ήμασταν Λύκειο. Μετά χαθήκαμε. Αξίζει να σημειωθεί πως ονόμασα το σκύλο μου όπως κι εκείνη (ο καθένας με τα κολλήματα του).

Το πανεπιστήμιο με βρήκε 400 χιλιόμετρα μακριά από την πόλη που μεγάλωσα. Αυτό ήρθε σα λύτρωση. Θα έμενα επιτέλους μόνη μου, μακριά από τις φωνές του πατέρα μου και τις ιδιοτροπίες της μητέρας μου. Θα σπούδαζα αυτό που ήθελα. Θα πραγματοποιούσα τα όνειρά μου. Μα πάνω από όλα θα μπορούσα να εξιλεωθώ. Γιατί εγώ τότε σαν εξιλέωση το έβλεπα. Το να φύγω μακριά εγώ το φρικιό. Το φρικιό που οι φίλοι του το κορόιδευαν στο σχολείο επειδή δε φόραγε φορέματα και έπαιζε μπάλα. Ο πρώτος χρόνος στη σχολή που λέτε πήγε καλά.Έκανα καινούριους φίλους και γνώριζα τη μετρόπολη που λέγεται Αθήνα. Το διάβασμα είχε μείνει πίσω. Χρώσταγα μαθήματα αλλά πέρναγα καλά. Έπειτα οι καλοκαιρινές διακοπές στα Δωδεκάνησα. Ξανά μανά το χειμερινό εξάμηνο και η εξεταστική. Εγώ να βγαίνω στα μπαρ και στα κλαμπάκια και να χορεύω με τις φίλες μου. Πάντα όμως κρυμμένη πίσω από ένα ωραίο προσωπείο. Μετά από τρία,τέσσερα ποτά (έτσι για να φύγουν οι αναστολές) μπορούσα να είμαι ο εαυτός μου. Ακολούθως στο σπίτι, μεθυσμένη σε φάση “Ελα μα σιχάθηκα να διασκεδάζω”.

Τα χρόνια πέρναγαν μα εγώ δεν έπαιρνα πτυχίο. Είχα φτάσει 24 και τα μαθήματα ήταν τριψήφιος αριθμός. Διάβαζα αλλά δεν απέδιδα. Έβγαινα αλλά δεν περνούσα καλά. Το αγόρι μου με παράτησε μόλις του είπα ότι είμαι bi. Η πρώτη μου σχέση και τελείωσε τόσο άδοξα. Ξανά εγώ το φρικιό μόνη σε μια μεγάλη πόλη να ψάχνω για το άλλο μου μισό. Η κολλητή μου είχε αρχίσει να ανησυχεί. Έπινα πολύ, μεθούσα, κλεινόμουν στον εαυτό μου και δεν είχα όρεξη για τίποτα. Όλα έμοιαζαν φαύλος κύκλος,σαν επεισόδιο από την Δέκατη εντολή. Μαύρο και όχι άσπρο. Άδειο και όχι γεμάτο. Αρνητικό και όχι θετικό. Είχα κολλήσει και το ένιωθα. Με έπνιγε ένας κόμπος στο λαιμό,ο ίδιος κόμπος που με έπιασε όταν ο πατέρας μου κατάλαβε ότι είμαι διαφορετική (γιατί χαζός δεν είναι). Το είπα στους γονείς μου από το τηλέφωνο. Ανέβηκα στην πόλη μου και τους το είπα και από κοντά. Πιαστήκαμε στα χέρια με τον κύριο μπαμπά και ήταν άσχημο. Πολύ άσχημο. Η μητέρα μου έκλαιγε και είπε ότι δε θέλει να με έχει πια για κόρη της. Η συναισθηματική μου πίεση με είχε οδηγήσει σε φάση κατάθλιψης,σε πολλά νεύρα που τα ξέσπαγα κυρίως στους γονείς μου και σε αποτρόπαιη συμπεριφορά. Ο όρος μανιοκατάθλιψη μου φάνηκε ξένος στα αυτιά μου.

Μανιοκατάθλιψη; Εγώ; Χαχαχα! Μα τι είναι αυτά που μου λέτε. Μάλλον,εσείς θα είστε τρελός. Καποιός τρελογιατρός που θέλει να με ξεκάνει με τα ηλίθια χάπια του και τις ενέσεις του. Για να μην σας ζαλίζω ξανά,θα σας πω μόνο ότι μου πήρε 4 χρόνια να δεχτώ τη διάγνωση. Μου πήρε τέσσερα χρόνια να καταλάβω πως το πρόβλημα ήταν δικό μου.Πως είχα ξεχάσει ποια είμαι και πως με κατέστρεφα. Πως εγώ μισούσα τον εαυτό μου. Γιατί σε αυτόν τον κόσμο τον μικρό το χιλιομπαλωμένο,αν δεν τα βρεις πρώτα με τον εαυτό σου τότε δε θα τα βρεις με κανένα. Η ψυχοθεραπεία μου έκανε καλό. Με έκανε να καταλάβω πως για να αγαπήσεις τους άλλους πρέπει πρώτα να αγαπήσεις τον εαυτό σου. Για να μπορέσεις να φτάσεις στο σημείο να εξηγήσεις ότι ελκύεσαι και από τα δύο φύλα και πως αυτό δε σε κάνει καλύτερο ή χειρότερο από τους άλλους, πρέπει πρώτα να το δεχτείς ο ίδιος. Και το σημαντικότερο να μην αυτομαστιγώνεσαι.

Μαμά με ακούς; Συγγνώμη για τον τρόπο μου. Μπαμπά κι εσένα σε αγαπάω γιατί με μεγάλωσες και μου έδωσες την ψυχή σου. Μωρό μου κι εσένα σε αγαπάω ακόμη παρά το γεγονός ότι με πλήγωσες. Δε θα σε ξεχάσω ποτέ. Ήσουν απλά υπέροχη,εσύ και το κοστούμι που φόραγες στο πρώτο μας ραντεβού…

Στα 30 μου θεωρώ ότι έχω πετύχει πολλά. Κατάφερα να πάρω το πτυχίο μου. Κατάφερα να κάνω καινούριους φίλους, ουσιαστικούς που με αγαπάνε. Κατάφερα να τα βρω με τους γονείς μου ξανά. Το κυριότερο είναι ότι έχω μάθει να με αγαπάω. Να αγαπάω το γεγονός ότι βρίσκω σέξυ την Αντζελίνα Τζολί αλλά και το Τζέραρντ Μπάτλερ χωρίς αυτό να το θεωρώ πρόστυχο. Κατάφερα να με σέβομαι. Κατάφερα να ελέγχω τα συναισθήματά μου και να μη με τιμωρώ. Κατάφερα να βρω το θάρρος να μοιραστώ μαζί σας τη δική μου ιστορία χωρίς να ντρέπομαι. Για φαντάσου!

PS:Αγάπη μόνο!

Οι Ψυχικές Μου Διαταραχές

Βρίσκω τον εαυτό μου συνεχώς να προσπαθεί να βρει τρόπους να εξηγήσει πως είναι να έχεις ψυχικές ασθένειες. Χωρίς την πρόθεση να  μοιραστώ τέτοιες σκέψεις, συνεχίζω να νιώθω αυτή την εσωτερική ανάγκη να δικαιολογήσω την εμπειρία μου στον κόσμο γύρω μου.  Αλλά πως μπορώ να εξηγήσω κάτι τόσο περίπλοκο; Οι ψυχικές μου διαταραχές είναι τόσο στερεές και ακίνητες όσο και το μπετό στο πάτωμα, αλλά παράδοξος χαοτικές και συνεχώς μεταβαλλόμενες όπως τα πιο επικίνδυνα ύπουλα κύματα που έχεις δει.  Κάποιες φορές είναι θορυβώδες και επιθετικές, σαν εκατοντάδες κοράκια που κράζουν προσπαθώντας να πάρουν μακριά την ύπαρξη μου.  Άλλες φορές είναι ήσυχα. Τρομακτικά σιωπηλά.  Σαν  να είσαι κολλημένος σε ένα ατελείωτο τούνελ που ο μόνος ήχος που ακούς είναι η ηχώ της δικής σου φωνής που παρακαλά για παρηγοριά. 

Κάποιες φορές είναι παρόμοιο με το να είσαι παγιδευμένος κάτω από το νερό, περικυκλωμένος από δεκάδες πιράνχα. Οι περαστικοί να σε βλέπουν ασφαλείς από την στεριά δίνοντας σου συμβουλές στο πώς απλά μπορείς να βγεις στην επιφάνεια και να απεγκλωβιστείς από τα βάσανά σου. Πάντα όμως αδυνατούν να δουν το χοντρό στρώμα από πάγο πάνω από το κεφάλι σου.  Δεν γνωρίζουν για τα βάρη που είναι δεμένα στα πόδια σου και σε κρατάνε βυθισμένο όσο σκληρά και αν πολεμάς να βγάλεις το κεφάλι σου στην επιφάνεια για να πάρεις ανάσα.

Υπάρχουν στιγμές που νιώθω πως έχω πάρει φωτιά.  Τον πόνο που μπορείς να τον περιγράψεις και απάνθρωπο. Θέλω να τρέξω και να φωνάξω αλλά το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να παραμείνω ακίνητη.

Πιθανότατα το χειρότερο είναι οι ξαφνικές καταιγίδες που έρχονται από το πουθενά.  Χωρίς προειδοποίηση. Χτυπώντας δυνατά στον κορμό σου ξεκινώντας ένα εσωτερικό συναγερμό για όλους τους δαίμονες σου να ξυπνήσουν.  Είναι σε τέτοιες στιγμές πανικού και τρόμου που όλα τα τέρατα μέσα σου ενώνονται και φωνάζουν, απειλώντας την ζωή σου.  Προσπαθώντας να σε πείσουν πως δεν υπάρχει τρόπος να επιζήσεις τέτοιο φόβο.  Δεν υπάρχει ελπίδα να πολεμήσεις ενάντια σε κάτι που δεν μπορείς να δεις. Είναι απερίγραπτο συναίσθημα. Ένας πόλεμος ενάντια στον ίδιο σου τον εαυτό.

Είναι οι ψυχικά ασθενείς που πραγματικά καταλαβαίνουν πως κάτι δευτερόλεπτα μπορεί να φαίνονται αιώνες. Όταν το σαγόνι σου είναι σφιγμένο τόσο πολύ που τα δόντια σου μπορούν να ραγίσουν, όταν πιέζεις τον εαυτό σου να λειτουργήσει πάρα το γεγονός ότι ο εσωτερικός σου εαυτός είναι σε απόλυτη αναρχία. Πολεμάς κάθε δευτερόλεπτο, κάθε λεπτό και κάθε ώρα της  κάθε μέρας.

Αλλά και ακόμα όταν νιώθουμε πως χάνουμε τον πόλεμο εναντίον των ψυχικών διαταραχών, η αλήθεια είναι πως δεν τον χάνουμε. Στ’ αλήθεια κερδίζουμε.  Κάθε λεπτό που δεν τα παρατάμε. Κάθε ώρα που επιλέγουμε να συνεχίζουμε. Κάθε μέρα που διαλέγουμε να κρατάμε την ελπίδα ότι η επόμενη θα είναι έστω και λίγο καλύτερη όταν έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε το αντίθετο…νικάμε.  Κερδίζουμε με το να πολεμάμε τις μικρές μάχες, μια την φορά, λεπτό προς λεπτό, μέρα με την μέρα. Αποδεχόμαστε την κάθε στιγμή.  Είναι αυτές οι μικρές νίκες που ανέρχονται σε κάτι μεγαλύτερο, κάτι καλύτερο. Έτσι κερδίζουμε τον πόλεμο εναντίον του εαυτού μας.

Είμαστε στρατιώτες σε ένα αόρατο πόλεμο που μόνο λίγοι μπορούν να τον κατανοήσουν.  Είμαστε πολεμιστές που πολεμάμε αμέτρητες μάχες κάθε μέρα.  Και ακόμα και όταν νιώθουμε πως χάνουμε, συνεχίζουμε.  Δεν τα παρατάμε. Θυμήσου το αυτό την επόμενη φορά που θα σκεφτείς να τα παρατήσεις.  Θυμήσου πόσες μάχες έχεις κερδίσει. Ξέρω ότι ακούγεται αδύνατο, αλλά ήδη απέδειξες πως δεν είναι .

Δεν υπάρχει τίποτα πιο θαρραλέο από το να πολεμάς ένα αόρατο πόλεμο με τον εαυτό σου.  Αν μπορούμε να επιβιώσουμε αυτές τις στιγμές που τα τέρατα ξυπνούν και ο πόνος είναι αβάστακτος και ο φόβος πιο αληθινός και από την ίδια σου την αντανάκλαση, μπορούμε να νικήσουμε. Θα νικήσουμε.