BLOG

Δεκάδες άρθρα . Βελτιώστε τον τρόπο ζωής σας!

Αγαπημένε μου Εαυτέ

Αγαπημένε μου εαυτέ,
Όταν στέκεσαι μπροστά από τον καθρέφτη, τα χέρια σου γλιστράνε στο δέρμα σου.  Τα νύχια σου ποτέ δεν τα πιέζεις στην σάρκα σου, αλλά δεν κάνεις λάθος. Ποτέ δεν ήσουν ευγενική με το σώμα σου, περνούσες όλο αυτό τον χρόνο διαλύοντας τον εαυτό σου. Τσιμπάς την κοιλιά σου και παρακολουθείς μέχρι τα κόκκινα σημάδια από τα νύχια σου να εξαφανιστούν.

Αγαπημένε μου εαυτέ,
Δεν μπορείς να σταματήσεις να βλέπεις αριθμούς, μετρώντας ανάποδα στο τίποτα.  Μηδέν θερμίδες προς κατανάλωση. Μηδέν κιλά στην ζυγαριά. Ένας κύκλος, κύκλων, που καταλήγει στην μη ύπαρξη. 

Αγαπημένε μου εαυτέ,
Έμαθες πως να κάνεις πολλά πράγματα μαζί με το να μετράς θερμίδες και να διαβάζεις ταυτοχρόνως. Όταν δεν μπορούσες να μετρήσεις ανάποδα στο μηδέν, έπειθες τον εαυτό σου πως ήσουν αποτυχημένη.  Αλλά ακόμη και τις μέρες που δεν τον μαλώνεις, είσαι δυσαρεστημένη με τον εαυτό σου.

Αγαπημένε μου εαυτέ,
Το να μισείς τον εαυτό σου είναι εύκολο. Πετάς τον εαυτό σου στο κενό και παρακαλείς το σχοινί να μην κοπεί. Αλλά τι γίνεται με το να αγαπάς τον εαυτό σου και τις ατέλειες του; Αυτό είναι το ταξίδι πίσω στο βουνό. Λαβή με λαβή κάποιες φορές κρατιέσαι και από το ένα δάχτυλο. Κάθε κίνηση είναι σημαντική. Όλη σου η δύναμη  τραβάει το σώμα σου πάνω και όταν φτάσεις την κορυφή, μπορείς να δεις το ηλιοβασίλεμα ξανά.

Αγαπημένε μου εαυτέ,
Θα ανεβείς το βουνό. Τα κατάφερες ήδη. 

Η Κοκκινοσκουφίτσα

Όταν η Κοκκινοσκουφίτσα αντίκρισε τον Λύκο στο κρεβάτι της γιαγιάς της, έκανε σχόλια που θυμίζουν κατά πολύ αυτά που έχουν να αντιμετωπίσουν οι νέοι σήμερα. «Τι μεγάλα μάτια έχεις!» και «Τι μεγάλα χέρια έχεις!» έλεγε με θαυμασμό.  Όταν ο λύκος απαντάει πως είναι για να την βλέπει και να την αγκαλιάζει καλύτερα, παρέχει στους νέους, όπως η Κοκκινοσκουφίτσα, μια κριτική ερμηνεία του σώματός μας.

Ο Λύκος καθορίζει τα εξαιρετικά μεγάλά ματιά και χέρια κατά βάση της χρησιμότητας τους. Καθώς τα μεγάλα μάτια δεν είναι συνήθως κάποιου η μεγαλύτερη ανασφάλεια του, μπορούν άνετα να αντικατασταθούν με μεγάλα μπούτια, μεγάλα χέρια, μεγάλα αυτιά – οτιδήποτε κρατάει τον άλλον από το να πιστεύει πως είναι όμορφος. Αντί να εστιάζουμε στο πως να είμαστε άνετα στο σώμα μας, χρειάζεται να αλλάξουμε την συζήτηση από το πώς είμαστε στο τι μπορούμε να κάνουμε.

Πρέπει να απαντήσουμε στις ανασφάλειες με το να τους βρούμε ένα σκοπό, αντί μια δίαιτα.

Πρέπει να εστιάσουμε στην δύναμη και να δώσουμε έμφαση ότι με την δύναμη έρχεται και η ανεξαρτησία. Πρέπει να τονίσουμε ότι τα στομάχια δεν είναι για να είναι επίπεδα αλλά για να χωνεύουν φαγητό να μας δίνει δύναμη να ζούμε, να προχωρούμε, να επιδιώκουμε τα όνειρα μας.  Πρέπει να διδάσκουμε στους νέους πως όπως εκπαιδεύουμε το μυαλό μας να κάνει αυτό που αγαπά χωρίς να ανησυχεί για το πως δείχνει, μπορούμε να εκπαιδεύσουμε τα πόδια μας να μας μεταφέρουν χωρίς να χρειάζεται να υπάρχει κενό αναμεσά τους.

Αν πλαισιώνουμε την ζωή μόνο σαν μια μάχη να νιώθουμε άνετα σε ένα κόσμο που μας κρίνει από την εμφάνιση μας, δεν θα κερδίσουμε ποτέ.  Αλλά αν διδάσκουμε πως κάποιος να βλέπει την υγιεινά σαν ένα τρόπο να ζήσει πολλά χρόνια, με όλα τα σκαμπανεβάσματα, μπορεί να καταλήξουμε σε μια άλλη μάχη όλοι μαζί με ποιο δυνατούς, σίγουρους ανθρώπους. Πρέπει τα κορίτσια να τρώνε λαχανικά και φρούτα για να δουν τις γενιές μετα από τις δίκες τους και όχι για να χωρέσουν σε ένα φόρεμα. Και όλο αυτό ξεκινά όταν όλοι μας ανοίγουμε την συζήτηση με το «μπορώ» παρά με το «είμαι» και να αναγνωρίζουμε τις ικανότητες μας. 

Πρέπει να είμαστε ο κακός Λύκος στην Κοκκινοσκουφίτσα: να τονίζουμε τα μεγάλα μας μάτια και χέρια και να ενθαρρύνουμε και τους άλλους να κάνουν το ίδιο. Και τότε ίσως η Κοκκινοσκουφίτσα να προσφερθεί να μοιραστεί το φαγητό της και αυτή.

 

Μια Δύσκολη Ημέρα με την Ανορεξία

Πριν μια εβδομάδα βρήκα τον εαυτό μου κουλουριασμένο σε μια καρέκλα σε μια ομάδα στο νοσοκομείο που νοσηλεύομαι εδώ και τρείς μήνες.  Ένιωθα μόνη μου με το κεφάλι μου θαμμένο στα χέρια μου, δάκρια  να τρέχουν στο πρόσωπό μου,  προσπαθώντας να βρω λέξεις που ταίριαζαν στο πως ένιωθα εκείνη την στιγμή.  Ένιωθα λες και θα με κατάπινε ολόκληρη αυτό το τέρας της Ανορεξίας.  Ένιωθα το τέρας να με τυλίγει, τα ασφυκτικά του χέρια γύρω από το σώμα μου, να φωνάζει στα αυτιά μου και οι μόνες λέξεις που μπορούσα να ξεστομίσω ήταν «άσε με μόνη μου!»  και “γιατί δεν γίνεται να είμαι φυσιολογική;”. Αυτός ο δαίμονας μου έλεγε πως ήμουν τεράστια, αηδιαστική. Ένιωθα άβολά όλη την  ώρα, αποκαταστώντας βάρος που απεγνωσμένα χρειάζομαι για να είμαι υγιής  και δεν με αφήνει να το ξεχάσω.  

Θα έκανα τα πάντα να  βγω έξω από το δέρμα μου. Να είμαι οποιοσδήποτε άλλος εκείνη την στιγμή. Ένιωθα κουρασμένη να πολεμώ. Απογοητευμένη και θυμωμένη.  Δεν μπορούσα  να καταλάβω γιατί ήταν ακόμα τόσο προσκολλημένη ολόκληρη την αξία μου σε ένα αριθμό στην ζυγαριά ή στο μέγεθος του σώματός μου.

Σιγά σιγά προσπαθώ να μάθω ότι ο μεγαλύτερος μου αγώνας είναι εναντίον του εαυτού μου. Δεν μπορώ να αποδεχτώ ποιος είμαι στο σώμα που είμαι και με κρατάει κολλημένη στον ίδιο αυτοκαταστροφικό κύκλο.   Η Ανορεξία με έχει πείσει πως δεν μπορώ να δω τον εαυτό μου άξια, αρκετή ή αγαπητή εκτός και αν ήμουν μικρή και δεν έπιανα χώρο.  Ακόμη και αν στη καρδιά μου ξέρω πως δεν είναι αλήθεια. Με έπεισε πως όσο μικρότερη είμαι τόσο λιγότερο θα  φαίνομαι, τόσο λιγότερο βάρος θα είμαι. Θα έχω έλεγχο και θα νιώθω ασφαλής.  

Αυτή είναι μια μικρή πραγματικότητα όταν ζεις με την ανορεξία. Αυτή η εβδομάδα είναι η εβδομάδα ευαισθητοποίησης για τις διαταραχές πρόσληψης τροφής και μου είναι πολύ σημαντικό  να μιλώ για αυτό, να βοηθάω τους άλλους να καταλάβουν και να κατανοήσουν τις λανθασμένες τους αντιλήψεις. 

Οι διαταραχές πρόσληψής τροφής δεν είναι επιλογή αλλά ή ανάρρωση είναι!

 

 

LOVE HAS NO GENDER

Με λένε Gray. Ο κόσμος λέει ότι είμαι παράξενη κοπέλα. Μπορεί να έχουν δίκιο, μπορεί να έχουν άδικο. Αν με ρωτούσατε πως θα περιέγραφα τον εαυτό μου, τότε θα έπρεπε να πω τρία πράγματα για μένα: μου αρέσει ο μπλε DRUM καπνός (αρκετά βαρύς αλλά ωραίος), έχω μπόλικα τατουάζ (δεν πονάνε τόσο όσο λένε) και έχω εθισμό στους ωραίους ανθρώπους. Λέω ανθρώπους γιατί για μένα η αγάπη και ο ερωτισμός δεν έχουν φύλο. Το να είσαι 30 και bisexual το 2019 θεωρείται η καθημερινή μου ρουτίνα. Μερικές φορές αδυνατώ να με καταλάβω. Όπως θα είναι δύσκολο φαντάζομαι να με καταλάβετε και σεις, που αυτή τη στιγμή διαβάζετε την ιστορία μου.

Θυμάμαι τον εαυτό μου ως παιδί. Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε. Μου άρεσε να παίζω μπάλα, να σκαρφαλώνω σε δέντρα και να εξερευνώ το μικρό δασάκι στο χωριό μου. Είχα πάντα για συντροφιά μου το γάτο μου το Μέρκουρι που τώρα βρίσκεται πάνω από τα σύννεφα (μας άφησε χρόνους ο Μέρκουρι, ναι..) και θα παίζει κυνηγητό με τα ποντίκια στον ουρανό. Ο Μέρκουρι πάντα με καταλάβαινε. Του έλεγα όλα μου τα προβλήματα. Περίεργες οι γάτες, μα εμένα ο Μέρκουρι μου έκανε καλό. Ο παιδικός μου φίλος, λοιπόν, παρά το γεγονός ότι ήταν γάτος μπορούσε να με καταλάβει. Μπορούσε να χωρέσει μέσα στο μικρό γατίσιο του κεφάλι ότι ήμουν διαφορετική. Καταλάβαινε πάντα το γιατί δεν έπαιζα με κούκλες αλλά προτιμούσα το ποδόσφαιρο. Καταλάβαινε γιατί φόραγα φόρμες και φαρδιά,αγορίστικα,χουχουλιάρικα ρούχα αντί για φορεματάκια και φουστίτσες. Μόνο μια φορά πρέπει να μου είχαν φορέσει φόρεμα όταν ήμουν 5 και από τα νεύρα μου έπεσα μέσα σε μια λακούβα με λάσπες προς μεγάλη απογοήτευση της μητρός μου.

Μετά ήρθε η εφηβεία.Εκεί τα πράγματα άρχισαν να δυσκολεύουν.Μου έρχεται στο μυαλό εκείνη η μέρα στο φροντιστήριο, που την είδα.Θυμάμαι ακόμη τις ξανθές ανταύγειες και το μικρό ράστα κοτσιδάκι που φανέρωνε κάτι επιμελώς ατημέλητο.Εκείνη κάπνιζε, εγώ όχι. Εκείνη ήταν κουλ,εγώ σπασικλάκι. Εκείνη είχε αγόρι, εγώ τα βράδια πέθαινα από τις ενοχές μου για τα συναισθήματα μου. Στα όνειρά μου όμως μπορούσα να φανταστώ ότι κρατούσα το χέρι της χωρίς να μας κοιτάζει κανείς παράξενα. Μπορούσα να φανταστώ ότι ξύπναγα και της έφερνα πρωινό στο κρεβάτι και πως της πήγαινα λουλούδια κάθε μέρα. Για να μην πολυλογώ η φάση αυτή κράτησε 6 χρόνια και το μόνο που κατάφερα ήταν να της πάω μια φιλική τούρτα γενεθλείων όταν ήμασταν Λύκειο. Μετά χαθήκαμε. Αξίζει να σημειωθεί πως ονόμασα το σκύλο μου όπως κι εκείνη (ο καθένας με τα κολλήματα του).

Το πανεπιστήμιο με βρήκε 400 χιλιόμετρα μακριά από την πόλη που μεγάλωσα. Αυτό ήρθε σα λύτρωση. Θα έμενα επιτέλους μόνη μου, μακριά από τις φωνές του πατέρα μου και τις ιδιοτροπίες της μητέρας μου. Θα σπούδαζα αυτό που ήθελα. Θα πραγματοποιούσα τα όνειρά μου. Μα πάνω από όλα θα μπορούσα να εξιλεωθώ. Γιατί εγώ τότε σαν εξιλέωση το έβλεπα. Το να φύγω μακριά εγώ το φρικιό. Το φρικιό που οι φίλοι του το κορόιδευαν στο σχολείο επειδή δε φόραγε φορέματα και έπαιζε μπάλα. Ο πρώτος χρόνος στη σχολή που λέτε πήγε καλά.Έκανα καινούριους φίλους και γνώριζα τη μετρόπολη που λέγεται Αθήνα. Το διάβασμα είχε μείνει πίσω. Χρώσταγα μαθήματα αλλά πέρναγα καλά. Έπειτα οι καλοκαιρινές διακοπές στα Δωδεκάνησα. Ξανά μανά το χειμερινό εξάμηνο και η εξεταστική. Εγώ να βγαίνω στα μπαρ και στα κλαμπάκια και να χορεύω με τις φίλες μου. Πάντα όμως κρυμμένη πίσω από ένα ωραίο προσωπείο. Μετά από τρία,τέσσερα ποτά (έτσι για να φύγουν οι αναστολές) μπορούσα να είμαι ο εαυτός μου. Ακολούθως στο σπίτι, μεθυσμένη σε φάση “Ελα μα σιχάθηκα να διασκεδάζω”.

Τα χρόνια πέρναγαν μα εγώ δεν έπαιρνα πτυχίο. Είχα φτάσει 24 και τα μαθήματα ήταν τριψήφιος αριθμός. Διάβαζα αλλά δεν απέδιδα. Έβγαινα αλλά δεν περνούσα καλά. Το αγόρι μου με παράτησε μόλις του είπα ότι είμαι bi. Η πρώτη μου σχέση και τελείωσε τόσο άδοξα. Ξανά εγώ το φρικιό μόνη σε μια μεγάλη πόλη να ψάχνω για το άλλο μου μισό. Η κολλητή μου είχε αρχίσει να ανησυχεί. Έπινα πολύ, μεθούσα, κλεινόμουν στον εαυτό μου και δεν είχα όρεξη για τίποτα. Όλα έμοιαζαν φαύλος κύκλος,σαν επεισόδιο από την Δέκατη εντολή. Μαύρο και όχι άσπρο. Άδειο και όχι γεμάτο. Αρνητικό και όχι θετικό. Είχα κολλήσει και το ένιωθα. Με έπνιγε ένας κόμπος στο λαιμό,ο ίδιος κόμπος που με έπιασε όταν ο πατέρας μου κατάλαβε ότι είμαι διαφορετική (γιατί χαζός δεν είναι). Το είπα στους γονείς μου από το τηλέφωνο. Ανέβηκα στην πόλη μου και τους το είπα και από κοντά. Πιαστήκαμε στα χέρια με τον κύριο μπαμπά και ήταν άσχημο. Πολύ άσχημο. Η μητέρα μου έκλαιγε και είπε ότι δε θέλει να με έχει πια για κόρη της. Η συναισθηματική μου πίεση με είχε οδηγήσει σε φάση κατάθλιψης,σε πολλά νεύρα που τα ξέσπαγα κυρίως στους γονείς μου και σε αποτρόπαιη συμπεριφορά. Ο όρος μανιοκατάθλιψη μου φάνηκε ξένος στα αυτιά μου.

Μανιοκατάθλιψη; Εγώ; Χαχαχα! Μα τι είναι αυτά που μου λέτε. Μάλλον,εσείς θα είστε τρελός. Καποιός τρελογιατρός που θέλει να με ξεκάνει με τα ηλίθια χάπια του και τις ενέσεις του. Για να μην σας ζαλίζω ξανά,θα σας πω μόνο ότι μου πήρε 4 χρόνια να δεχτώ τη διάγνωση. Μου πήρε τέσσερα χρόνια να καταλάβω πως το πρόβλημα ήταν δικό μου.Πως είχα ξεχάσει ποια είμαι και πως με κατέστρεφα. Πως εγώ μισούσα τον εαυτό μου. Γιατί σε αυτόν τον κόσμο τον μικρό το χιλιομπαλωμένο,αν δεν τα βρεις πρώτα με τον εαυτό σου τότε δε θα τα βρεις με κανένα. Η ψυχοθεραπεία μου έκανε καλό. Με έκανε να καταλάβω πως για να αγαπήσεις τους άλλους πρέπει πρώτα να αγαπήσεις τον εαυτό σου. Για να μπορέσεις να φτάσεις στο σημείο να εξηγήσεις ότι ελκύεσαι και από τα δύο φύλα και πως αυτό δε σε κάνει καλύτερο ή χειρότερο από τους άλλους, πρέπει πρώτα να το δεχτείς ο ίδιος. Και το σημαντικότερο να μην αυτομαστιγώνεσαι.

Μαμά με ακούς; Συγγνώμη για τον τρόπο μου. Μπαμπά κι εσένα σε αγαπάω γιατί με μεγάλωσες και μου έδωσες την ψυχή σου. Μωρό μου κι εσένα σε αγαπάω ακόμη παρά το γεγονός ότι με πλήγωσες. Δε θα σε ξεχάσω ποτέ. Ήσουν απλά υπέροχη,εσύ και το κοστούμι που φόραγες στο πρώτο μας ραντεβού…

Στα 30 μου θεωρώ ότι έχω πετύχει πολλά. Κατάφερα να πάρω το πτυχίο μου. Κατάφερα να κάνω καινούριους φίλους, ουσιαστικούς που με αγαπάνε. Κατάφερα να τα βρω με τους γονείς μου ξανά. Το κυριότερο είναι ότι έχω μάθει να με αγαπάω. Να αγαπάω το γεγονός ότι βρίσκω σέξυ την Αντζελίνα Τζολί αλλά και το Τζέραρντ Μπάτλερ χωρίς αυτό να το θεωρώ πρόστυχο. Κατάφερα να με σέβομαι. Κατάφερα να ελέγχω τα συναισθήματά μου και να μη με τιμωρώ. Κατάφερα να βρω το θάρρος να μοιραστώ μαζί σας τη δική μου ιστορία χωρίς να ντρέπομαι. Για φαντάσου!

PS:Αγάπη μόνο!

Οι Ψυχικές Μου Διαταραχές

Βρίσκω τον εαυτό μου συνεχώς να προσπαθεί να βρει τρόπους να εξηγήσει πως είναι να έχεις ψυχικές ασθένειες. Χωρίς την πρόθεση να  μοιραστώ τέτοιες σκέψεις, συνεχίζω να νιώθω αυτή την εσωτερική ανάγκη να δικαιολογήσω την εμπειρία μου στον κόσμο γύρω μου.  Αλλά πως μπορώ να εξηγήσω κάτι τόσο περίπλοκο; Οι ψυχικές μου διαταραχές είναι τόσο στερεές και ακίνητες όσο και το μπετό στο πάτωμα, αλλά παράδοξος χαοτικές και συνεχώς μεταβαλλόμενες όπως τα πιο επικίνδυνα ύπουλα κύματα που έχεις δει.  Κάποιες φορές είναι θορυβώδες και επιθετικές, σαν εκατοντάδες κοράκια που κράζουν προσπαθώντας να πάρουν μακριά την ύπαρξη μου.  Άλλες φορές είναι ήσυχα. Τρομακτικά σιωπηλά.  Σαν  να είσαι κολλημένος σε ένα ατελείωτο τούνελ που ο μόνος ήχος που ακούς είναι η ηχώ της δικής σου φωνής που παρακαλά για παρηγοριά. 

Κάποιες φορές είναι παρόμοιο με το να είσαι παγιδευμένος κάτω από το νερό, περικυκλωμένος από δεκάδες πιράνχα. Οι περαστικοί να σε βλέπουν ασφαλείς από την στεριά δίνοντας σου συμβουλές στο πώς απλά μπορείς να βγεις στην επιφάνεια και να απεγκλωβιστείς από τα βάσανά σου. Πάντα όμως αδυνατούν να δουν το χοντρό στρώμα από πάγο πάνω από το κεφάλι σου.  Δεν γνωρίζουν για τα βάρη που είναι δεμένα στα πόδια σου και σε κρατάνε βυθισμένο όσο σκληρά και αν πολεμάς να βγάλεις το κεφάλι σου στην επιφάνεια για να πάρεις ανάσα.

Υπάρχουν στιγμές που νιώθω πως έχω πάρει φωτιά.  Τον πόνο που μπορείς να τον περιγράψεις και απάνθρωπο. Θέλω να τρέξω και να φωνάξω αλλά το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να παραμείνω ακίνητη.

Πιθανότατα το χειρότερο είναι οι ξαφνικές καταιγίδες που έρχονται από το πουθενά.  Χωρίς προειδοποίηση. Χτυπώντας δυνατά στον κορμό σου ξεκινώντας ένα εσωτερικό συναγερμό για όλους τους δαίμονες σου να ξυπνήσουν.  Είναι σε τέτοιες στιγμές πανικού και τρόμου που όλα τα τέρατα μέσα σου ενώνονται και φωνάζουν, απειλώντας την ζωή σου.  Προσπαθώντας να σε πείσουν πως δεν υπάρχει τρόπος να επιζήσεις τέτοιο φόβο.  Δεν υπάρχει ελπίδα να πολεμήσεις ενάντια σε κάτι που δεν μπορείς να δεις. Είναι απερίγραπτο συναίσθημα. Ένας πόλεμος ενάντια στον ίδιο σου τον εαυτό.

Είναι οι ψυχικά ασθενείς που πραγματικά καταλαβαίνουν πως κάτι δευτερόλεπτα μπορεί να φαίνονται αιώνες. Όταν το σαγόνι σου είναι σφιγμένο τόσο πολύ που τα δόντια σου μπορούν να ραγίσουν, όταν πιέζεις τον εαυτό σου να λειτουργήσει πάρα το γεγονός ότι ο εσωτερικός σου εαυτός είναι σε απόλυτη αναρχία. Πολεμάς κάθε δευτερόλεπτο, κάθε λεπτό και κάθε ώρα της  κάθε μέρας.

Αλλά και ακόμα όταν νιώθουμε πως χάνουμε τον πόλεμο εναντίον των ψυχικών διαταραχών, η αλήθεια είναι πως δεν τον χάνουμε. Στ’ αλήθεια κερδίζουμε.  Κάθε λεπτό που δεν τα παρατάμε. Κάθε ώρα που επιλέγουμε να συνεχίζουμε. Κάθε μέρα που διαλέγουμε να κρατάμε την ελπίδα ότι η επόμενη θα είναι έστω και λίγο καλύτερη όταν έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε το αντίθετο…νικάμε.  Κερδίζουμε με το να πολεμάμε τις μικρές μάχες, μια την φορά, λεπτό προς λεπτό, μέρα με την μέρα. Αποδεχόμαστε την κάθε στιγμή.  Είναι αυτές οι μικρές νίκες που ανέρχονται σε κάτι μεγαλύτερο, κάτι καλύτερο. Έτσι κερδίζουμε τον πόλεμο εναντίον του εαυτού μας.

Είμαστε στρατιώτες σε ένα αόρατο πόλεμο που μόνο λίγοι μπορούν να τον κατανοήσουν.  Είμαστε πολεμιστές που πολεμάμε αμέτρητες μάχες κάθε μέρα.  Και ακόμα και όταν νιώθουμε πως χάνουμε, συνεχίζουμε.  Δεν τα παρατάμε. Θυμήσου το αυτό την επόμενη φορά που θα σκεφτείς να τα παρατήσεις.  Θυμήσου πόσες μάχες έχεις κερδίσει. Ξέρω ότι ακούγεται αδύνατο, αλλά ήδη απέδειξες πως δεν είναι .

Δεν υπάρχει τίποτα πιο θαρραλέο από το να πολεμάς ένα αόρατο πόλεμο με τον εαυτό σου.  Αν μπορούμε να επιβιώσουμε αυτές τις στιγμές που τα τέρατα ξυπνούν και ο πόνος είναι αβάστακτος και ο φόβος πιο αληθινός και από την ίδια σου την αντανάκλαση, μπορούμε να νικήσουμε. Θα νικήσουμε. 

Τα 42.195 Μέτρα του Μαραθωνίου Δρόμου

Ο Μαραθώνιος δρόμος είναι μια δοκιμασία . Ο Μαραθωνοδρόμος δοκιμάζει να περάσει έξω από το φωτισμένο δωμάτιο όπου στεγάζονται οι ψυχοσωματικές του αντοχές , να κλείσει οικειοθελώς την πόρτα και να σταθεί στο σκοτάδι . Και καλείται , όχι μόνο να μην τρομάξει από το σκοτάδι , αλλά και να το νικήσει .

              Για να γίνει κάποιος Μαραθωνοδρόμος , εκτός από τις προφανείς «φωτεινές»  αρετές που πρέπει να διαθέτει ( αυτοπειθαρχία , στοχοπροσήλωση , υπομονή ) οφείλει να συγκεντώνει στην προσωπικότητά του και ορισμένες «σκοτεινές» συνιστώσες ( εσωτερικότητα , ικανότητα ακαριαίας συναισθηματικής αναδρομής , νοοτροπία αυτοεξόντωσης ) Προσοχή ! Δεν πρέπει να συγχέουμε την νοοτροπία αυτοεξόντωσης με την νοοτροπία αυτοκαταστροφής , είναι  ΤΕΛΕΙΩΣ διαφορετικές μεταξύ τους . Αυτοκαταστροφή είναι να ξενυχτάς  στα μπουζούκια , να πίνεις νοθευμένα ποτά και να καπνίζεις αριμανιωδώς πλήττοντας τον εαυτό σου . Στην αθλητική αυτοεξόντωση δεν πλήττεις τον εαυτό σου , τον περνάς δια πυρός και σιδήρου για να τον κάνεις καλύτερο .   Η αυτοεξόντωση είναι μια υψηλής ψυχικής αισθητικής έκφραση άδολης δοτικότητας , είναι η αναγκαία προαπαιτούμενη συνθήκη για προσφορά  . Είναι το αυτόβουλο , ιδιωτικά πυροδοτούμενο σμπαράλιασμα κάθε φάσης και επίφασης του ΕΓΩ με στόχο την εκπλήρωση κάτι ανώτερου .
                  Τα 42.195 μέτρα του Μαραθωνίου δρόμου , απαιτούν από τον δρομέα , όχι μόνο να έχει βιώματα αλλά και να τα έχει τακτοποποιήσει . Αυτή είναι και η εξήγηση γιατί είναι τρομερά δύσκολο να γίνει κάποιος Μαραθωνοδρόμος πριν τα 30 του χρόνια . Οι Μαραθωνοδρόμοι δεν τρέχουν μόνο με τα πόδια τους , τρέχουν και με το πνεύμα τους . Αλίμονο αν έτρεχαν μόνο με τα πόδια τους ! Τα πόδια λυγίζουν , το πνεύμα ποτέ !
               Αν περιμένατε να σας εκθειάσω τις σωματικές αντοχές ενός Μαραθωνοδρόμου , θα σας απογοητεύσω . Οι σωματικές αντοχές είναι αστείες ! Μετά από τα πρώτα 30 χιλιόμετρα συνεχόμενου τρεξίματος , οι αρθρώσεις τσιμεντοποιούνται , η όραση θολώνει , ο θώρακας βράζει , η αναπνοή γίνεται άναρχη και βαριά , όλα τα αγγεία του κορμιού κοχλάζουν και φεγγίζουν , η καρδιά χτυπά τόσο δυνατά λες και είναι έτοιμη να σπάσει , όλοι οι μύες του κορμιού ουρλιάζουν από τον πόνο , τα πόδια πρήζονται και έχουν ήδη γεμίσει με φουσκάλες και αιματώματα , το λαμπάκι της «βενζίνης» έχει ανάψει , στο ντεπόζιτο έχουν μείνει μόνο αναθυμιάσεις καυσίμων..
            Τότε ακούγεται η πόρτα που κλείνει και ο Μαραθωνοδρόμος εισέρχεται στο σκοτάδι . Εκείνη την ώρα , όλες οι ίνες της ύπαρξης του τον παρακαλάνε να εγκαταλείψει , κάθε κύτταρο του κορμιού του φωνάζει « παράτησέ τα !» . Είναι η ώρα της ΑΠΟΛΥΤΗΣ μοναξιάς για τον Μαραθωνοδρόμο . Είναι η ώρα που τον έχει εγκαταλειψει ακόμα και ο ίδιος του ο εαυτός ! Κι όμως , κάτι μαγικό συμβαίνει , η ψυχή διατάζει το σώμα! Ο Μαραθωνοδρόμος ανακαλεί στην μνήμη του εικόνες από το παρελθόν , στιγμές όπου ένιωσε πολύ δυνατά . Θυμάται την εκδρομή που πήγε με το κορίτσι που αγάπησε , θυμάται τα λόγια που αντάλλαξε στον θάλαμο κάποιου νοσοκομείου με τον νοσηλευόμενο γονιό του , την παραμονή ενός πολύ σοβαρού χειρουργείου , θυμάται την παρέα του φίλου που δεν ζει πια. Και τότε , όλες αυτές οι μνήμες μπαίνουν στην υψικάμινο της υπερπροσπάθειας , καίγονται λυτρωτικά και μετουσιώνονται σε ΠΕΙΣΜΑ ! Η στιγμή αυτή είναι επική , δεν υπάρχουν λόγια για να σας την περιγράψω .Το σύστημα επανεκκινεί και όλα παίρνουν τον δρόμο τους : αυτόν που οδηγεί στον τερματισμό . Από το σημείο αυτό και μετά η μάχη εσωτερικοποιείται και γίνεται αυστηρά προσωπική .
            Κάποιος είχε γράψει ότι το πολεμικό ήθος ενός στρατιώτη φαίνεται από αυτά που κάνει στην μάχη όταν αρχίσει να πονάει . Η μάνα μου , μού έχει διδάξει ότι οι ενάγωγοι άνθρωποι όταν υποφέρουν βγάζουν καλοσύνη . Οι Μαραθωνοδρόμοι όταν υποφέρουν κατά την διάρκεια του αγώνα βγάζουν αλληλεγγύη . Είναι συγλονιστική η συντροφικότητα που επιδεικνύουν οι αθλητές μόλις δουν έναν συνάδελφο Μαραθωνοδρόμο να σωριάζεται στην άσφαλτο , κάτι που δεν είναι καθόλου σπάνιο , ειδικά μετά το 35Ο χιλιόμετρο . Έτσι θα έπρεπε να ζούμε τις ημέρες μας και τις νύχτες μας , όλοι μας , βλέποντας τους συνανθρώπους μας ως συνοδοιπόρους και όχι ως αντιπάλους ! Οι Μαραθωνοδόμοι δεν ανταγωνίζονται , οι Μαραθωνοδρόμοι συναγωνίζονται . Ο Μαραθωνοδρόμος δεν βλέπει ως αντίπαλο ούτε τον συναθλητή του , ούτε το χρονόμετρο , ούτε τον όγκο των χιλιομέτρων που έχει ακόμα να διανύσει .       Ένας Μαραθωνοδόμος έχει καταλάβει ότι ο μόνος αντίπαλος που πρέπει να νικήσει είναι ο ίδιος του ο εαυτός και αυτό είναι ΜΕΓΙΣΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΖΩΗΣ ! Ο Μαραθώνιος δρόμος είναι ένα σχολείο. Χαρίζει αταραξία και διδάσκει τον Μαραθωνοδρόμο να δέχεται τον πόνο με αξιοπρέπεια , με χαμόγελο!
              Αν νομίζετε ότι προσπαθώ να ωραιοποιήσω την διαδικασία του συνεχόμενου τρεξίματος για 42 χιλιόμετρα η οποία στα μάτια πολλών φαντάζει ως «βάρβαρη» και «απάνθρωπη» , τότε σας καλώ να έρθετε του χρόνου στο Καλλιμάρμαρο και να κοιτάξετε τα πρόσωπα των Μαραθωνοδρόμων καθώς σέρνουν τα μηνυματοφόρα τους κορμιά λίγα μέτρα πριν τον τερματισμό . Παρατηρήστε πόσο ευτυχισμένοι είναι ! Είναι ευτυχισμένοι γιατί αν και βρέθηκαν στο σκοτάδι , είδαν με την φλόγα της ψυχής τους τον δρόμο για να γυρίσουν πίσω . Είναι ευτυχισμένοι γιατί κόμισαν ένα μήνυμα στις οικογένειες και τους φίλους τους , το ιερό μήνυμα ότι δεν ΠΡΕΠΕΙ ΠΟΤΕ ΝΑ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΟΥΜΕ  ΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ , ΟΣΟ ΚΙ ΑΝ ΠΟΝΑΜΕ ! Είναι ευτυχισμένοι γιατί νίκησαν τον εαυτό τους , και αυτός είναι ο άθλος , όχι τα 42 χιλιόμετρα !! Και είναι ευτυχισμένοι που νίκησαν τον εαυτό τους γιατί αυτός που νίκησε τον εαυτό του έγινε ανίκητος από τους άλλους .
          Έχετε νιώσει ποτέ ότι ένας αγαπημένος σας άνθρωπος που έφυγε από την ζωή , σας προστατεύει ? Προσωπικά το νιώθω κάθε μα κάθε φορά που τρέχω Μαραθώνιο . Ο Παναγιώτης , Ο Νίκος , Η Εύη και η μικρή Ντουσάνκα πάντα θα είναι εκεί , στις δύσκολες δρομικές στιγμές , να μου υποδεικνύουν πού είναι ο διακόπτης που ανάβει το φως και να μου λένε « τα πας περίφημα , συνέχισε έτσι , λίγο ακόμη έμεινε».
      Στη ζωή υπάρχουν αμέτρητοι «Μαραθώνιοι» δρόμοι , δεν υπάρχει μόνο ο τρεξιματικός . Μαραθώνιο «τρέχει» και ο βιοπαλαιστής-πατέρας που κόβει από τον ύπνο του για να εξασφαλίσει το γάλα των παιδιών του . Μαραθώνιο «τρέχει» και η ηρωίδα-μάνα που αφιέρωσε την ζωή της στο παιδί της που γεννήθηκε με ασθένεια . Μαραθώνιο τρέχουν και όσοι ζουν ολομόναχοι , ξεχασμένοι από θεούς και συνανθρώπους . Μαραθώνιο τρέχουν και όσοι πίστεψαν και προδόθηκαν και τώρα δίνουν αγώνα για να αγαπήσουν και πάλι τον εαυτό τους . Μαραθώνιο ΨΥΧΗΣ τρέχουν και οι γονείς που έθαψαν παιδί τους .
                            Σε όσους από εσάς αυτήν την περίοδο «τρέχετε» κάποιον «Μαραθώνιο» , εύχομαι μέσα απ΄την ψυχή μου ΠΕΡΗΦΑΝΗ ΠΟΡΕΙΑ και καλό τερματισμό.  
 

Πηγή Εικόνας: ichope run

Άλκης Ψυχογυιός

Οδοντίατρος – Χειρουργός – Υπερμαραθωνοδρόμος

Τηλ: 6944732599

Email: alkis_psyhogios@yahoo.gr

Το Σύνδρομο της Άδειας Φωλιάς

Απώλεια. Το σύνδρομο της άδειας φωλιάς συνοψίζεται περιγραφικά ως απώλεια. Απώλεια των παιδιών από το σπίτι των γονέων, εντός του πλαισίου του φυσιολογικού κύκλου της ζωής. Πρόκειται για το στάδιο της ενηλικίωσης των παιδιών που συνοδεύεται από ποικίλες αλλαγές, ενώ παράλληλα εκλύει και το αίσθημα της μοναξιάς και του φόβου στους γονείς. 

Πολλές φορές κατά την ενηλικίωσή τους τα παιδιά είθισται να αποφασίζουν να σπουδάσουν σε άλλο τόπο από το πατρικό τους σπίτι, ή να επιθυμούν να ανεξαρτητοποιηθούν προσπαθώντας να μείνουν σε διαφορετικό σπίτι, ή ακόμα και όταν έρθει η κατάλληλη ώρα να αποφασίζουν να φύγουν από το πατρικό τους σπίτι προκειμένου να δημιουργήσουν τη δική τους οικογένεια. Μέσα σε όλες αυτές τις αλλαγές είναι αρκετά πιθανό να γεννηθεί ένα αίσθημα μοναξιάς το οποίο απασχολεί και αφορά κυρόως τις μητέρες, καθώς οι ίδιες φέρουν περισσότερο έντονα το ρόλο της υπευθυνότητας για ο,τιδήποτε μπορεί να συμβεί στα παιδιά τους. Πρόκειται για το χρονικό σημείο εκείνο όπου αντιλαμβάνονται ότι το παιδί τους δεν λείπει απλά διακοπές για λίγες ημέρες, αλλά ούτε και είναι μια απλή ανησυχία για το τι ώρα θα επιστρέψει σπίτι από την έξοδό του. Το υπνοδωμάτιο παραμένει άδειο για ημέρες. Η επικοινωνία μπορεί να είναι ή να μην είναι καθημερινή, αλλά η ανάγκη για πιο τακτική και κοντινή επαφή παραμένει ισχυρή. 

Τα πιο κοινά χαρακτηριστικά του συνδρόμου είναι το έντονο αίσθημα της θλίψης, η τάση για παραμονή στο δωμάτιο του παιδιού για μεγάλο χρονικό διάστημα, το αίσθημα της ματαίωσης, αλλά και το συχνό και ξαφνικό κλάμα. 

Από την άλλη μεριά θα πρέπει να τονισθεί ότι η θλίψη και η επιθυμία των γονέων για επαφή με τα παιδιά τους όταν εκείνα αποχωρούν από την “πατρική φωλιά” είναι φυσιολογικές, αρκεί να ρυθμίζονται και να διαχειρίζονται με κατάλληλο τρόπο ώστε να μη γίνονται παθολογικές και επιβαρυντικές για την ψυχική υγεία τόσο των νέων που βιώνουν την ανάγκη ελευθερίας και ανεξαρτητοποίησης, όσο και των ίδιων των γονέων που οδηγούνται σε επιβαρυντικούς συναισθηματικούς μηχανισμούς για την υγεία τους. 

Οι κακοί προγνωστικοί παράγοντες του φαινομένου περικλείουν την αργοπορημένη αποχώρηση του παιδιού από την πατρική οικογένεια λόγω των κοινωνικοοικονομικών συνθηκών της σύγχρονης κοινωνίας, την επισφαλή επαγγελματική κατάσταση των περισσότερων νέων ανθρώπων, την ανεργία, την έλλειψη κινήτρων και στόχων, αλλά και την παράλληλη  έλλειψη ψυχικής προετοιμασίας των γονέων προς αυτή τη χρονική στιγμή. 

Η δυσφορία δε μεγενθύνεται όταν η ζωή των γονέων χτίζεται μόνο περιμετρικά εκείνης των παδιών τους. Συγκεκριμένα, είναι σημαντικό το ζευγάρι των γονέων να υπάρχει σαν ζευγάρι και εκτός των πατρικών του καθηκόντων. Είναι ιδιαίτερα ωφέλιμο ο κάθε γονιός να αναπτύσσει και τα δικά του ενδιαφέροντα έξω από τη ζωή του με το παιδί του, να διατηρεί κάποιες φιλίες, να έχει τουλάχιστον μια απασχόληση που του προσφέρει ευχαρίστηση, αλλά και εφόσον είναι εφικτό να έχει κοινές στιγμές αντίστοιχα με τον / την σύζυγο μόνοι τους ως ζευγάρι και όχι απαραίτητα σε συνάφεια με τα παιδιά τους. Οι υγιεινές κοινωνικές συνήθειες καθώς και οι ατομικές δραστηριότητες περιποίησης και σεβασμού του εαυτού φαίνεται να δρουν προληπτικά απέναντι στο σύνδρομο της άδειας φωλιάς, καθώς μπορούν να βοηθήσουν στην πιο άμεση ρύθμιση των δυσάρεστων συναισθημάτων που είναι φυσιολογικό να προκύπτουν. 

  • Κάντε σχέδια για το μέλλον!
  • Αποκτήστε τις δικές σας ατομικές δραστηριότητες ευχαρίστησης!
  • Βγείτε με φίλους!
  • Συζητήστε πάνω στα συναισθήματά σας και επικοινωνήστε αυτές τις αλλαγές που συμβαίνουν!
  • Βρείτε ένα ρυθμό στην καθημερινότητά σας δημιουργώντας στη ζωή σας δομή!
  • Σε περίπτωση που τα συμπτώματα επιμένουν και θυμίζουν κάτι από κατάθλιψη, μην διστάσετε να επισκεφθείτε έναν ειδικό ψυχικής υγείας! Υπάρχουν στιγμές που είναι σημαντικό να ζητάμε και να λαμβάνουμε βοήθεια! 

Είναι ωραίο να είσαι γονιός και να αγαπάς το παιδί σου! Αλλά μην ξεχνάς: Η αληθινή αγάπη περικλείει την έννοια της ελευθερίας! 

 

Πηγή Εικόνας: in.pinterest.com

Λίγη Ελπίδα!

Σιγά, σιγά έπεσα

στα βάθη της κόλασης,

ένα γεύμα παραλείφθηκε, ένας τοίχος χτίστηκε,

ένα ακόμα χάπι, ένας κανόνας τροποποιήθηκε.

Οι αδιάκοπες φωνές,

της φωνής μέσα στο κεφάλι μου,

κάνε αυτό, κάνε εκείνο.

Ένας σκλάβος του κεφαλιού μου.

Αλλάζοντας συνέχεια στόχους που

κυνηγώ και κυνηγώ και κυνηγώ

με ελπίδες να ησυχάσουν οι φωνές,

οι σκέψεις να επιβραδύνουν τον ρυθμό τους.

Αλλά ποτέ δεν συμβαίνει,

ποτέ δεν κάνω αρκετά

και πριν το καταλάβω

κατακλύζομαι.

Και νιώθω πως είμαι πίσω στην αρχή

με πρόσθετη την ενοχή της αποτυχίας.

Τα βάζω με τον εαυτό μου.

Γιατί δεν είναι τίποτα αρκετό?

Ονειρεύομαι την μέρα που θα είμαι ελεύθερη από αυτό.

Εύχομαι η μέρα να έρθει,

που το φαγητό δεν θα είναι εχθρός

και η ζωή θα περιέχει την λέξη διασκέδαση. 

Αλλά είναι δύσκολο όταν συνέχεια βλέπεις μπλε

και όλοι σου φωνάζουν «είναι κόκκινο» να τους πιστέψεις.

Εκεί που όλα σου φαίνονται τόσο πραγματικά

να πας εναντίον του κεφαλιού σου.

Είμαι σε ένα σημείο που δεν έχω επιλογή,

στην πραγματικότητα και στο κεφάλι μου

τίποτα δεν κάνει νόημα πλέον.

Αντιμετώπισα πολλά,

δεν είμαι εκεί που θα ήθελα

αλλά είμαι πολύ μακριά από εκεί που ξεκίνησα

και πραγματικά, 

θα κρατήσω την γνώση,

ότι πάρα τα 10 βήματα πίσω,

έχω είδη προχωρήσει 1,000 μπροστά.

Η φλόγα δεν έσβησε, 

αλλά αυτό αποδεικνύει πως…

Έχω την δύναμη και το κουράγιο

άλλα κάποιες φορές χάνεται για λίγο,

και χρειάζομαι βοήθεια.

Η ανάρρωση δεν είναι τέλεια,

αλλά ούτε κι εγώ

και δεν θα το προσποιηθώ.

 

Συγγραφέας: Η Ελπίδα

Το να μην τρως δεν έχει να κάνει με το φαγητό.

Το να μην τρως δεν έχει να κάνει με το φαγητό.

Δεν έχει να κάνει με το να δείχνεις όμορφη σε ένα φόρεμα ή να θες να γίνεις μοντέλο. Δεν έχει να κάνει με το να θες χαριτωμένα αγόρια να γυρίσουν να σε δουν. Δεν έχει να κάνει με το να δοκιμάζεις το πιο μικρό μέγεθος φούστας στο μαγαζί.

Δεν έχει να κάνει με το να θες σημασία. Δεν είναι μια ανιδιοτελής λιμοκτονία για όλα τα παιδάκια στην Αφρική. Δεν έχει να κάνει με την τέλεια γρήγορη δίαιτα ή να χάσεις το βάρος που έβαλες στις διακοπές. Δεν έχει να κάνει με περιοδικά μόδας, για την θρησκεία ή την κουλτούρα.

Έχεις αυτοεκτίμηση ίση με ένα έντομο. Έχεις ανύπαρκτη κοινωνική ζωή γιατί φοβάσαι να πας σε εστιατόρια ή οπουδήποτε θα έχει σχέση με φαγητό. Να ζυγίζεις και να μετράς μακαρόνια, δημητριακά, φρούτα και οτιδήποτε περνά από τα χείλη σου, συμπεριλαμβανομένης και της οδοντόκρεμας. Έχει να κάνει με μυστικά, ψέματα και ντροπή. Έχει να κάνει με το να μην μπορείς να παραδεχτείς ότι χρειάζεται να φας. Ότι σου αξίζει να φας.

Έχει να κάνει με φόβο. Έχει να κάνει με τρόμο. Για τα πάντα.
Έχει να κάνει με έλεγχο. Έχει να κάνει με το να προσπαθείς να σταματήσεις να νιώθεις τα συναίσθημα της κακοποίησης. Έχει να κάνει με το να σπρώχνεις τον πόνο μακριά. Έχει να κάνει με το να θες να εξαφανιστείς για να μην μπορεί να σε εκμεταλλευτεί κάνεις ξανά. Να κρύβεσαι κάτω από ρούχα, κυρίως μαύρα, για να μην βλέπει κανείς το γυναικείο σου σώμα. Είναι μη λεκτική επικοινωνία. Είναι να αρνείσαι το παρελθόν. Είναι ένα έντονο μίσος προς τον εαυτό σου.

Έχει να κάνει με το να χρειάζεσαι τόσα πολλά που να μην το αντέχεις. Να μην θες να χρειάζεσαι τίποτα. Έχει να κάνει με το να μην θες να σε αγγίζουν και να φοβάσαι να αφεθείς. Έχει να κάνει με το να νιώθεις τόσο πνιγμένος από τα όσα έχουν συμβεί που είναι πιο εύκολο να αποφεύγεις τα πάντα με το να παθαίνεις εμμονή με το πόσες θερμίδες έχει ένα μήλο.

Έχει να κάνει με το να θες να είσαι ασφαλείς. Να θες να γίνεις όσο πιο μικρός γίνεται και να αποφύγεις τον τεράστιο κόσμο που είναι πολύ θορυβώδες και επικίνδυνος και δεν μπορείς να τον εμπιστευτείς. Έχει να κάνει με το να μην εμπιστεύεσαι κανέναν και να βασίζεσαι στο φαγητό (ή την ελλείψει) για να σου δώσει μια αίσθησή ασφαλείας όταν τα συναισθήματα σου φουσκώνουν και σε κάνουν να νιώθεις χοντρή, άσχημη και να μην αντέχεις το σώμα σου.

Έχει να κάνει με το να προσπαθείς να γίνεις κατανοητή. Να προσπαθείς να παλέψεις με ότι έχεις και να είναι περισσότερη δουλεία από ότι έχεις φανταστεί. Είναι κούραση και δάκρια και να θες βοήθεια αλλά την ίδια στιγμή να την αρνείσαι. Έχει να κάνει με το να παλεύεις σε μια μάχη με τον εαυτό σου και τον κόσμο. Είναι μια προσπάθεια να επιβιώσεις.

Δεν έχει να κάνει με το φαγητό.

 

aBeautifulMess

Ο Van Gogh από μια άλλη οπτική

Όταν μιλάνε για μια βασανισμένη μεγαλοφυία, πάντα κάποιος θα αναφέρει τον Van Gogh.
Πως κατάπιε κίτρινη μπογιά.
Πως ήθελε να βάλει την λιακάδα μέσα του.
Πως η ψύχωση του προκλήθηκε από δηλητηρίαση από μόλυβδο.
Τον αποκαλούν θαύμα, αλλά εγώ βλέπω έναν άνθρωπο τόσο δυστυχισμένο, που βρήκε ένα όμορφο τρόπο να κάνει κακό στον εαυτό του.

Λένε «Είναι τραγικό»
Λένε «Είναι πάντα οι ταλαντούχοι που πεθαίνουν πριν την ώρα τους»

Μας τους διδάσκουν στο σχολείο τους βασανισμένους καλλιτέχνες. Κοιτά όλους αυτούς τους ποιητές που αυτοκτόνησαν, πως θα ήταν η δουλειά τους αν δεν είχαν κατάθλιψη; Λες και η κατάθλιψη είναι ένα τέχνασμα, κάτι για να εντυπωσιάσεις τους φίλους σου, κάτι που βάζεις στα πάρτι. Σαν και η κατάθλιψη δεν είναι πόσες μέρες μπορείς να μην κάνεις μπάνιο χωρίς να το προσέξει κάποιος ή να τρως τέσσερις μέρες συνεχόμενα μακαρόνια και την επόμενη τίποτα γιατί το να πας ψώνια ή να κάνεις κάτι για τον εαυτό σου είναι εντελώς αδιανόητο.

Η κίτρινη μπογιά είναι η κατάθλιψη.

Η τέχνη είναι ένας αμυντικός μηχανισμός. Ο Van Gogh είναι καταπληκτικός καλλιτέχνης γιατί όταν δεν είχε τίποτα, είχε μπογιά. Όταν ένιωθε άδειος, είχε μπογιά. Όταν μισούσε τον εαυτό του, δεν μισούσε την μπογιά.

Ασβέστωνε τα αριστουργήματα του, γιατί δεν το έκανε για να γίνει γνωστός, άπλα έκανε το μοναδικό πράγμα που του έκανε νόημα όταν τα τίποτε άλλο δεν έκανε.
Λένε «χωρίς την αρρώστια του, δεν θα είχαμε όλα αυτά».
Γιατί εκτιμούν την τέχνη του περισσότερο από την λογική του.
Γιατί μακάρι να ζήσουν όλοι μια ευτυχισμένη ζωή και να μην χρειαστεί να αφήσουν τίποτα για να τους θυμούνται.

 

-folsky-