Month: July 2018

Τα 42.195 Μέτρα του Μαραθωνίου Δρόμου

Ο Μαραθώνιος δρόμος είναι μια δοκιμασία . Ο Μαραθωνοδρόμος δοκιμάζει να περάσει έξω από το φωτισμένο δωμάτιο όπου στεγάζονται οι ψυχοσωματικές του αντοχές , να κλείσει οικειοθελώς την πόρτα και να σταθεί στο σκοτάδι . Και καλείται , όχι μόνο να μην τρομάξει από το σκοτάδι , αλλά και να το νικήσει .

              Για να γίνει κάποιος Μαραθωνοδρόμος , εκτός από τις προφανείς «φωτεινές»  αρετές που πρέπει να διαθέτει ( αυτοπειθαρχία , στοχοπροσήλωση , υπομονή ) οφείλει να συγκεντώνει στην προσωπικότητά του και ορισμένες «σκοτεινές» συνιστώσες ( εσωτερικότητα , ικανότητα ακαριαίας συναισθηματικής αναδρομής , νοοτροπία αυτοεξόντωσης ) Προσοχή ! Δεν πρέπει να συγχέουμε την νοοτροπία αυτοεξόντωσης με την νοοτροπία αυτοκαταστροφής , είναι  ΤΕΛΕΙΩΣ διαφορετικές μεταξύ τους . Αυτοκαταστροφή είναι να ξενυχτάς  στα μπουζούκια , να πίνεις νοθευμένα ποτά και να καπνίζεις αριμανιωδώς πλήττοντας τον εαυτό σου . Στην αθλητική αυτοεξόντωση δεν πλήττεις τον εαυτό σου , τον περνάς δια πυρός και σιδήρου για να τον κάνεις καλύτερο .   Η αυτοεξόντωση είναι μια υψηλής ψυχικής αισθητικής έκφραση άδολης δοτικότητας , είναι η αναγκαία προαπαιτούμενη συνθήκη για προσφορά  . Είναι το αυτόβουλο , ιδιωτικά πυροδοτούμενο σμπαράλιασμα κάθε φάσης και επίφασης του ΕΓΩ με στόχο την εκπλήρωση κάτι ανώτερου .
                  Τα 42.195 μέτρα του Μαραθωνίου δρόμου , απαιτούν από τον δρομέα , όχι μόνο να έχει βιώματα αλλά και να τα έχει τακτοποποιήσει . Αυτή είναι και η εξήγηση γιατί είναι τρομερά δύσκολο να γίνει κάποιος Μαραθωνοδρόμος πριν τα 30 του χρόνια . Οι Μαραθωνοδρόμοι δεν τρέχουν μόνο με τα πόδια τους , τρέχουν και με το πνεύμα τους . Αλίμονο αν έτρεχαν μόνο με τα πόδια τους ! Τα πόδια λυγίζουν , το πνεύμα ποτέ !
               Αν περιμένατε να σας εκθειάσω τις σωματικές αντοχές ενός Μαραθωνοδρόμου , θα σας απογοητεύσω . Οι σωματικές αντοχές είναι αστείες ! Μετά από τα πρώτα 30 χιλιόμετρα συνεχόμενου τρεξίματος , οι αρθρώσεις τσιμεντοποιούνται , η όραση θολώνει , ο θώρακας βράζει , η αναπνοή γίνεται άναρχη και βαριά , όλα τα αγγεία του κορμιού κοχλάζουν και φεγγίζουν , η καρδιά χτυπά τόσο δυνατά λες και είναι έτοιμη να σπάσει , όλοι οι μύες του κορμιού ουρλιάζουν από τον πόνο , τα πόδια πρήζονται και έχουν ήδη γεμίσει με φουσκάλες και αιματώματα , το λαμπάκι της «βενζίνης» έχει ανάψει , στο ντεπόζιτο έχουν μείνει μόνο αναθυμιάσεις καυσίμων..
            Τότε ακούγεται η πόρτα που κλείνει και ο Μαραθωνοδρόμος εισέρχεται στο σκοτάδι . Εκείνη την ώρα , όλες οι ίνες της ύπαρξης του τον παρακαλάνε να εγκαταλείψει , κάθε κύτταρο του κορμιού του φωνάζει « παράτησέ τα !» . Είναι η ώρα της ΑΠΟΛΥΤΗΣ μοναξιάς για τον Μαραθωνοδρόμο . Είναι η ώρα που τον έχει εγκαταλειψει ακόμα και ο ίδιος του ο εαυτός ! Κι όμως , κάτι μαγικό συμβαίνει , η ψυχή διατάζει το σώμα! Ο Μαραθωνοδρόμος ανακαλεί στην μνήμη του εικόνες από το παρελθόν , στιγμές όπου ένιωσε πολύ δυνατά . Θυμάται την εκδρομή που πήγε με το κορίτσι που αγάπησε , θυμάται τα λόγια που αντάλλαξε στον θάλαμο κάποιου νοσοκομείου με τον νοσηλευόμενο γονιό του , την παραμονή ενός πολύ σοβαρού χειρουργείου , θυμάται την παρέα του φίλου που δεν ζει πια. Και τότε , όλες αυτές οι μνήμες μπαίνουν στην υψικάμινο της υπερπροσπάθειας , καίγονται λυτρωτικά και μετουσιώνονται σε ΠΕΙΣΜΑ ! Η στιγμή αυτή είναι επική , δεν υπάρχουν λόγια για να σας την περιγράψω .Το σύστημα επανεκκινεί και όλα παίρνουν τον δρόμο τους : αυτόν που οδηγεί στον τερματισμό . Από το σημείο αυτό και μετά η μάχη εσωτερικοποιείται και γίνεται αυστηρά προσωπική .
            Κάποιος είχε γράψει ότι το πολεμικό ήθος ενός στρατιώτη φαίνεται από αυτά που κάνει στην μάχη όταν αρχίσει να πονάει . Η μάνα μου , μού έχει διδάξει ότι οι ενάγωγοι άνθρωποι όταν υποφέρουν βγάζουν καλοσύνη . Οι Μαραθωνοδρόμοι όταν υποφέρουν κατά την διάρκεια του αγώνα βγάζουν αλληλεγγύη . Είναι συγλονιστική η συντροφικότητα που επιδεικνύουν οι αθλητές μόλις δουν έναν συνάδελφο Μαραθωνοδρόμο να σωριάζεται στην άσφαλτο , κάτι που δεν είναι καθόλου σπάνιο , ειδικά μετά το 35Ο χιλιόμετρο . Έτσι θα έπρεπε να ζούμε τις ημέρες μας και τις νύχτες μας , όλοι μας , βλέποντας τους συνανθρώπους μας ως συνοδοιπόρους και όχι ως αντιπάλους ! Οι Μαραθωνοδόμοι δεν ανταγωνίζονται , οι Μαραθωνοδρόμοι συναγωνίζονται . Ο Μαραθωνοδρόμος δεν βλέπει ως αντίπαλο ούτε τον συναθλητή του , ούτε το χρονόμετρο , ούτε τον όγκο των χιλιομέτρων που έχει ακόμα να διανύσει .       Ένας Μαραθωνοδόμος έχει καταλάβει ότι ο μόνος αντίπαλος που πρέπει να νικήσει είναι ο ίδιος του ο εαυτός και αυτό είναι ΜΕΓΙΣΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΖΩΗΣ ! Ο Μαραθώνιος δρόμος είναι ένα σχολείο. Χαρίζει αταραξία και διδάσκει τον Μαραθωνοδρόμο να δέχεται τον πόνο με αξιοπρέπεια , με χαμόγελο!
              Αν νομίζετε ότι προσπαθώ να ωραιοποιήσω την διαδικασία του συνεχόμενου τρεξίματος για 42 χιλιόμετρα η οποία στα μάτια πολλών φαντάζει ως «βάρβαρη» και «απάνθρωπη» , τότε σας καλώ να έρθετε του χρόνου στο Καλλιμάρμαρο και να κοιτάξετε τα πρόσωπα των Μαραθωνοδρόμων καθώς σέρνουν τα μηνυματοφόρα τους κορμιά λίγα μέτρα πριν τον τερματισμό . Παρατηρήστε πόσο ευτυχισμένοι είναι ! Είναι ευτυχισμένοι γιατί αν και βρέθηκαν στο σκοτάδι , είδαν με την φλόγα της ψυχής τους τον δρόμο για να γυρίσουν πίσω . Είναι ευτυχισμένοι γιατί κόμισαν ένα μήνυμα στις οικογένειες και τους φίλους τους , το ιερό μήνυμα ότι δεν ΠΡΕΠΕΙ ΠΟΤΕ ΝΑ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΟΥΜΕ  ΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ , ΟΣΟ ΚΙ ΑΝ ΠΟΝΑΜΕ ! Είναι ευτυχισμένοι γιατί νίκησαν τον εαυτό τους , και αυτός είναι ο άθλος , όχι τα 42 χιλιόμετρα !! Και είναι ευτυχισμένοι που νίκησαν τον εαυτό τους γιατί αυτός που νίκησε τον εαυτό του έγινε ανίκητος από τους άλλους .
          Έχετε νιώσει ποτέ ότι ένας αγαπημένος σας άνθρωπος που έφυγε από την ζωή , σας προστατεύει ? Προσωπικά το νιώθω κάθε μα κάθε φορά που τρέχω Μαραθώνιο . Ο Παναγιώτης , Ο Νίκος , Η Εύη και η μικρή Ντουσάνκα πάντα θα είναι εκεί , στις δύσκολες δρομικές στιγμές , να μου υποδεικνύουν πού είναι ο διακόπτης που ανάβει το φως και να μου λένε « τα πας περίφημα , συνέχισε έτσι , λίγο ακόμη έμεινε».
      Στη ζωή υπάρχουν αμέτρητοι «Μαραθώνιοι» δρόμοι , δεν υπάρχει μόνο ο τρεξιματικός . Μαραθώνιο «τρέχει» και ο βιοπαλαιστής-πατέρας που κόβει από τον ύπνο του για να εξασφαλίσει το γάλα των παιδιών του . Μαραθώνιο «τρέχει» και η ηρωίδα-μάνα που αφιέρωσε την ζωή της στο παιδί της που γεννήθηκε με ασθένεια . Μαραθώνιο τρέχουν και όσοι ζουν ολομόναχοι , ξεχασμένοι από θεούς και συνανθρώπους . Μαραθώνιο τρέχουν και όσοι πίστεψαν και προδόθηκαν και τώρα δίνουν αγώνα για να αγαπήσουν και πάλι τον εαυτό τους . Μαραθώνιο ΨΥΧΗΣ τρέχουν και οι γονείς που έθαψαν παιδί τους .
                            Σε όσους από εσάς αυτήν την περίοδο «τρέχετε» κάποιον «Μαραθώνιο» , εύχομαι μέσα απ΄την ψυχή μου ΠΕΡΗΦΑΝΗ ΠΟΡΕΙΑ και καλό τερματισμό.  
 

Πηγή Εικόνας: ichope run

Άλκης Ψυχογυιός

Οδοντίατρος – Χειρουργός – Υπερμαραθωνοδρόμος

Τηλ: 6944732599

Email: alkis_psyhogios@yahoo.gr

Το Σύνδρομο της Άδειας Φωλιάς

Απώλεια. Το σύνδρομο της άδειας φωλιάς συνοψίζεται περιγραφικά ως απώλεια. Απώλεια των παιδιών από το σπίτι των γονέων, εντός του πλαισίου του φυσιολογικού κύκλου της ζωής. Πρόκειται για το στάδιο της ενηλικίωσης των παιδιών που συνοδεύεται από ποικίλες αλλαγές, ενώ παράλληλα εκλύει και το αίσθημα της μοναξιάς και του φόβου στους γονείς. 

Πολλές φορές κατά την ενηλικίωσή τους τα παιδιά είθισται να αποφασίζουν να σπουδάσουν σε άλλο τόπο από το πατρικό τους σπίτι, ή να επιθυμούν να ανεξαρτητοποιηθούν προσπαθώντας να μείνουν σε διαφορετικό σπίτι, ή ακόμα και όταν έρθει η κατάλληλη ώρα να αποφασίζουν να φύγουν από το πατρικό τους σπίτι προκειμένου να δημιουργήσουν τη δική τους οικογένεια. Μέσα σε όλες αυτές τις αλλαγές είναι αρκετά πιθανό να γεννηθεί ένα αίσθημα μοναξιάς το οποίο απασχολεί και αφορά κυρόως τις μητέρες, καθώς οι ίδιες φέρουν περισσότερο έντονα το ρόλο της υπευθυνότητας για ο,τιδήποτε μπορεί να συμβεί στα παιδιά τους. Πρόκειται για το χρονικό σημείο εκείνο όπου αντιλαμβάνονται ότι το παιδί τους δεν λείπει απλά διακοπές για λίγες ημέρες, αλλά ούτε και είναι μια απλή ανησυχία για το τι ώρα θα επιστρέψει σπίτι από την έξοδό του. Το υπνοδωμάτιο παραμένει άδειο για ημέρες. Η επικοινωνία μπορεί να είναι ή να μην είναι καθημερινή, αλλά η ανάγκη για πιο τακτική και κοντινή επαφή παραμένει ισχυρή. 

Τα πιο κοινά χαρακτηριστικά του συνδρόμου είναι το έντονο αίσθημα της θλίψης, η τάση για παραμονή στο δωμάτιο του παιδιού για μεγάλο χρονικό διάστημα, το αίσθημα της ματαίωσης, αλλά και το συχνό και ξαφνικό κλάμα. 

Από την άλλη μεριά θα πρέπει να τονισθεί ότι η θλίψη και η επιθυμία των γονέων για επαφή με τα παιδιά τους όταν εκείνα αποχωρούν από την “πατρική φωλιά” είναι φυσιολογικές, αρκεί να ρυθμίζονται και να διαχειρίζονται με κατάλληλο τρόπο ώστε να μη γίνονται παθολογικές και επιβαρυντικές για την ψυχική υγεία τόσο των νέων που βιώνουν την ανάγκη ελευθερίας και ανεξαρτητοποίησης, όσο και των ίδιων των γονέων που οδηγούνται σε επιβαρυντικούς συναισθηματικούς μηχανισμούς για την υγεία τους. 

Οι κακοί προγνωστικοί παράγοντες του φαινομένου περικλείουν την αργοπορημένη αποχώρηση του παιδιού από την πατρική οικογένεια λόγω των κοινωνικοοικονομικών συνθηκών της σύγχρονης κοινωνίας, την επισφαλή επαγγελματική κατάσταση των περισσότερων νέων ανθρώπων, την ανεργία, την έλλειψη κινήτρων και στόχων, αλλά και την παράλληλη  έλλειψη ψυχικής προετοιμασίας των γονέων προς αυτή τη χρονική στιγμή. 

Η δυσφορία δε μεγενθύνεται όταν η ζωή των γονέων χτίζεται μόνο περιμετρικά εκείνης των παδιών τους. Συγκεκριμένα, είναι σημαντικό το ζευγάρι των γονέων να υπάρχει σαν ζευγάρι και εκτός των πατρικών του καθηκόντων. Είναι ιδιαίτερα ωφέλιμο ο κάθε γονιός να αναπτύσσει και τα δικά του ενδιαφέροντα έξω από τη ζωή του με το παιδί του, να διατηρεί κάποιες φιλίες, να έχει τουλάχιστον μια απασχόληση που του προσφέρει ευχαρίστηση, αλλά και εφόσον είναι εφικτό να έχει κοινές στιγμές αντίστοιχα με τον / την σύζυγο μόνοι τους ως ζευγάρι και όχι απαραίτητα σε συνάφεια με τα παιδιά τους. Οι υγιεινές κοινωνικές συνήθειες καθώς και οι ατομικές δραστηριότητες περιποίησης και σεβασμού του εαυτού φαίνεται να δρουν προληπτικά απέναντι στο σύνδρομο της άδειας φωλιάς, καθώς μπορούν να βοηθήσουν στην πιο άμεση ρύθμιση των δυσάρεστων συναισθημάτων που είναι φυσιολογικό να προκύπτουν. 

  • Κάντε σχέδια για το μέλλον!
  • Αποκτήστε τις δικές σας ατομικές δραστηριότητες ευχαρίστησης!
  • Βγείτε με φίλους!
  • Συζητήστε πάνω στα συναισθήματά σας και επικοινωνήστε αυτές τις αλλαγές που συμβαίνουν!
  • Βρείτε ένα ρυθμό στην καθημερινότητά σας δημιουργώντας στη ζωή σας δομή!
  • Σε περίπτωση που τα συμπτώματα επιμένουν και θυμίζουν κάτι από κατάθλιψη, μην διστάσετε να επισκεφθείτε έναν ειδικό ψυχικής υγείας! Υπάρχουν στιγμές που είναι σημαντικό να ζητάμε και να λαμβάνουμε βοήθεια! 

Είναι ωραίο να είσαι γονιός και να αγαπάς το παιδί σου! Αλλά μην ξεχνάς: Η αληθινή αγάπη περικλείει την έννοια της ελευθερίας! 

 

Πηγή Εικόνας: in.pinterest.com

Λίγη Ελπίδα!

Σιγά, σιγά έπεσα

στα βάθη της κόλασης,

ένα γεύμα παραλείφθηκε, ένας τοίχος χτίστηκε,

ένα ακόμα χάπι, ένας κανόνας τροποποιήθηκε.

Οι αδιάκοπες φωνές,

της φωνής μέσα στο κεφάλι μου,

κάνε αυτό, κάνε εκείνο.

Ένας σκλάβος του κεφαλιού μου.

Αλλάζοντας συνέχεια στόχους που

κυνηγώ και κυνηγώ και κυνηγώ

με ελπίδες να ησυχάσουν οι φωνές,

οι σκέψεις να επιβραδύνουν τον ρυθμό τους.

Αλλά ποτέ δεν συμβαίνει,

ποτέ δεν κάνω αρκετά

και πριν το καταλάβω

κατακλύζομαι.

Και νιώθω πως είμαι πίσω στην αρχή

με πρόσθετη την ενοχή της αποτυχίας.

Τα βάζω με τον εαυτό μου.

Γιατί δεν είναι τίποτα αρκετό?

Ονειρεύομαι την μέρα που θα είμαι ελεύθερη από αυτό.

Εύχομαι η μέρα να έρθει,

που το φαγητό δεν θα είναι εχθρός

και η ζωή θα περιέχει την λέξη διασκέδαση. 

Αλλά είναι δύσκολο όταν συνέχεια βλέπεις μπλε

και όλοι σου φωνάζουν «είναι κόκκινο» να τους πιστέψεις.

Εκεί που όλα σου φαίνονται τόσο πραγματικά

να πας εναντίον του κεφαλιού σου.

Είμαι σε ένα σημείο που δεν έχω επιλογή,

στην πραγματικότητα και στο κεφάλι μου

τίποτα δεν κάνει νόημα πλέον.

Αντιμετώπισα πολλά,

δεν είμαι εκεί που θα ήθελα

αλλά είμαι πολύ μακριά από εκεί που ξεκίνησα

και πραγματικά, 

θα κρατήσω την γνώση,

ότι πάρα τα 10 βήματα πίσω,

έχω είδη προχωρήσει 1,000 μπροστά.

Η φλόγα δεν έσβησε, 

αλλά αυτό αποδεικνύει πως…

Έχω την δύναμη και το κουράγιο

άλλα κάποιες φορές χάνεται για λίγο,

και χρειάζομαι βοήθεια.

Η ανάρρωση δεν είναι τέλεια,

αλλά ούτε κι εγώ

και δεν θα το προσποιηθώ.

 

Συγγραφέας: Η Ελπίδα