Month: April 2016

Να Ζει κανείς ή να Συ-Ζεί?

Ανεξαρτησία – Δέσμευση  #  Αίσθημα ελευθερίας – Φόβος απώλειας ελευθερίας  #  Απολαμβάνω ό,τι θέλω μόνος μου – Μοιράζομαι   #  Φόβος   #   Ντροπή  #  Άγχος  #  Χαρά  # Αγάπη # Εγωκεντρικότητα  #  Έλλειψη εμπιστοσύνης  #  Έλλειψη κοινωνικών δεξιοτήτων  # Αναποφαστιστικότητα # Δυσκολία διαχείρισης συναισθημάτων  #  Ικανοποίηση ατομικών αναγκών

Τα ερωτήματα που αναδύονται

Μπορεί άραγε κάποιος να παραμένει και ανεξάρτητος μέσα στις σχέσεις του?

Για να “ζήσω” πρέπει να βασίζομαι μόνο σε εμένα?

Περνάει από το μυαλό μου η σκέψη ότι μπορώ να διασκεδάσω ή να περάσω όμορφες στιγμές με τον άνθρωπο που επιλέγω ως σύντροφο?

Εάν δημιουργήσω μια σχέση αυτό αυταπόδεικτα σημαίνει και ότι εξαρτώμαι από αυτόν τον άνθρωπο?

Μια σχέση έχει μόνο απαιτήσεις?

Βοηθάει κάπου το να μοιραστώ τα συναισθήματά μου, κοινές εμπειρίες, με έναν άνθρωπο?

Μήπως το γεγονός ότι φοβάμαι ότι δεν ξέρω πώς να κρατήσω μια σχέση με οδηγεί στο να μην κάνω καθόλου σχέσεις και να τις αποφεύγω?

Μήπως θα ήταν καλή ιδέα να αλλάζω τις σχέσεις με τους ανθρώπους πάρα πολύ γρήγορα ώστε να αποκτώ περισσότερες εμπειρίες?

Πώς να επιλέξω τον κατάλληλο άνθρωπο να μοιραστώ αυτά που νιώθω και σκέφτομαι?

Υπάρχει το ενδεχόμενο μόλις απογοητεύομαι από έναν άνθρωπο να μην προσπαθώ να επιδιορθώσω αυτή τη σχέση, αλλά να προτιμώ να βρω έναν άλλο άνθρωπο?

Πώς νιώθω όταν επιθυμώ να πλησιάσω έναν άνθρωπο και να προσπαθήσω να τον γνωρίσω καλύτερα?

Οι ρυθμοί της ζωής μου είναι τόσο έντονοι που δεν προλαβαίνω να ασχοληθώ και με μια σχέση.

Εάν δεν αντέχω εγώ εμένα, πώς θα με αντέξει κάποιος άλλος?

Εάν δεν έχω δουλειά, πώς θα υποστηρίξω μια σχέση?

Όλα τα παραπάνω ερωτήματα “ακούγονται” συχνά στις μέρες μας και αποτελούν σημεία εκκίνησης προς προβληματισμό. Οι εποχές έχουν αλλάξει, όπως και οι ανάγκες των ανθρώπων. Από τη μια μεριά παρατηρεί κανείς ανθρώπους πολύ προσιτούς και σε ετοιμότητα να μοιραστούν εμπειρίες συναισθηματικές, και από την άλλη μεριά παρατηρεί ανθρώπους απομονωμένους είτε γιατί έχουν πληγωθεί στο παρελθόν, είτε γιατί φοβούνται να δεθούν με κάποιον άλλο, είτε γιατί ντρέπονται, είτε γιατί δεν έχουν μάθει πώς θα μπορούσαν να “χτίσουν” μια πιο κοντινή ανθρώπινη σχέση, είτε γιατί έχουν ελλιπή αυτοπεποίθηση.

Δυσκολία Συναισθηματικών Διαπροσωπικών Σχέσεων

Η έλλειψη ουσιαστικών συναισθηματικών διαπροσωπικών σχέσεων μπορεί να οφείλεται, λοιπόν, σε διάφορους παράγοντες, είτε μη αποτελεσματικής διαχείρισης των συναισθημάτων είτε ελλιπούς εκμάθησης κοινωνικών δεξιοτήτων. Το ζητούμενο πολλές φορές θα μπορούσε να είναι το πώς φτάνει κανείς σε μια ισορροπία:

Και να Ζει και να αντέχει να Συ-Ζεί

Και να σέβεται τις ατομικές του ανάγκες, αλλά Και τις ανάγκες του άλλου ατόμου

Και να λαμβάνει υπόψιν αυτά που νιώθει ο ίδιος, αλλά Και να προσπαθεί να τα εξηγεί και να τα μοιράζεται με κάποιον άλλο

Και να σέβεται τις απόψεις, τις αξίες, τις επιθυμίες του, αλλά Και τις αξίες και απόψεις του άλλου ατόμου

Και να είναι ανεξάρτητος αλλά Και να δημιουργεί στενές συναισθηματικές σχέσεις.

Ο άνθρωπος από τη φύση του δεν είναι μοναχικό ον.

Η συντροφικότητα συμβάλει και στην καλύτερη ψυχική υγεία, και στην αντοχή και ανοχή των δυσάρεστων καταστάσεων στη ζωή μας, αλλά και γενικότερα στην καλύτερη ποιότητα της ζωής. Οι κοινοί ή ατομικοί στόχοι, η προοπτική στο μέλλον, η φροντίδα του αυτοσεβασμού και της σχέσης, η αποδοχή ότι μια σχέση προϋποθέτει την αλλαγή στον τρόπο που μοιράζεται κανείς τη ζωή του, η αύξηση των θετικών εμπειριών και το μοίρασμά τους, βοηθούν και στην ψυχική ανθεκτικότητα και στην υιοθέτηση μιας πιο αισιόδοξης στάσης απέναντι στη ζωή.

Πηγή Εικόνας:  www.pomada.ge

Οι Ανθρώπινες Σχέσεις Άλλαξαν…

Πολλοί φίλοι ρωτούν “Πώς χαθήκαμε έτσι? Κάποτε τα λέγαμε τουλάχιστον μία με δύο φορές την εβδομάδα. Τώρα ζήτημα είναι κι αν θα μιλήσουμε στο τηλέφωνο … “.

Πολλοί γονείς αναρωτιούνται: “Μα πού πάει αυτή η κοινωνία? Κάποτε βγαίναμε στους δρόμους, παίζαμε, κάναμε παρέες, είχαμε τη φτώχεια μας αλλά τα πράγματα έμοιαζαν πιο απλά”.

Πολλοί παππούδες λένε: “Αυτή η κοινωνία χάνεται… Πάνε οι αξίες που είχαμε κάποτε”.

Και οι μεγάλοι λένε: “Βγαίναμε στις γειτονιές, μιλούσαμε με τους γείτονες, είχαμε ανοιχτά τα σπίτια μας… Τώρα ο καθένας στη φωλίτσα του… Και δεν γνωρίζει ούτε καν ποιος είναι αυτός που μένει στο διπλανό διαμέρισμα”.

Άραγε όλες αυτές οι σχέσεις απλά άλλαξαν ή μήπως άλλαξαν και οι εποχές και οι ανάγκες και οι απαιτήσεις? Τα ερωτήματα μοιάζουν να έχουν δυσάρεστες και απογοητευτικές απαντήσεις σε πρώτη ανάγνωση.

Οι Ρυθμοί της Καθημερινότητας μοιάζουν πιο γρήγοροι

Η αλήθεια είναι ότι η καθημερινότητά μας έχει γίνει όντως πιο δύσκολη. Οι άνθρωποι στους δρόμους τρέχουν να προλάβουν, οι οδηγοί δεν έχουν καθόλου υπομονή, οι προϊστάμενοι απαιτούν, οι εργαζόμενοι αγχώνονται, οι φίλοι δεν καταφέρνουν να βρίσκονται τόσο συχνά όσο παλιότερα, οι παρεξηγήσεις πληθαίνουν. Τίποτα δεν μοιάζει αρκετό σε κανέναν. Και η ψυχική ανθεκτικότητα? Τη λαμβάνουμε υπόψιν ή τη θεωρούμε δεδομένη ότι πάντα θα την έχουμε όπως κι αν είναι οι ρυθμοί της ζωής μας?

Το Τρενάκι του Άγχους μοιάζει να μην σταματά

Είναι σαν να πάσχουμε όλοι από μια δόση ανικανοποίητου. Ό,τι κι αν κάνουμε μοιάζει να μην αρκεί. Και το παράδοξο είναι ότι μέχρι να περάσουμε από το ένα σκαλοπάτι – στόχο που έχουμε θέσει για τον εαυτό μας στο επόμενο, συνήθως αγχωνόμαστε και αγωνιούμε. Ωστόσο, το τρενάκι του άγχους μοιάζει να μην σταματά. Ακόμα κι αν πετύχουμε αυτό που διακαώς επιθυμούσαμε, δεν μας αρκεί: το θεωρούμε δεδομένο και θέλουμε να πάμε στον επόμενο στόχο. Ξεχνάμε όπως τα χρυσόψαρα τον κόπο τις ώρες τις αυτοθυσίες που κάναμε για να φτάσουμε κάπου. Και μετά τον επόμενο σταθμό του τρένου? … Ο επόμενος…

Οι Σχέσεις Εμπιστοσύνης

Οι σχέσεις των ανθρώπων μοιάζουν πιο επιφανειακές. Δεν εμπιστευόμαστε εύκολα. Φταίει ο ανταγωνισμός? Φταίει που δεν έχουμε μάθει να πληγωνόμαστε και να το αντέχουμε? Φταίει που είμαστε εγωκεντρικοί? Φταίει που κάποιος μας κορόιδεψε στο παρελθόν και μετά ακολουθεί η καχυποψία προς όλους τους υπόλοιπους με τους οποίους συνδυαλεγόμαστε? Πάντως οι συνεργασίες μοιάζουν πιο τυπικές, οι φιλίες ολοένα και λιγότερο ανθεκτικές στο χρόνο, τα διαζύγια αυξάνονται, το αίσθημα μοναξιάς θεριεύει.

Το Αίσθημα Συναισθηματικής Μοναξιάς θεριεύει

Και γιατί κυρίως το αίσθημα συναισθηματικής μοναξιάς? Γιατί οι άνθρωποι ξέχασαν να είναι ειλικρινείς? Ή μήπως είναι τόσο ειλικρινείς που φοβούνται να το μοιραστούν? Οι παρέες, οι συνεργασίες, οι σχέσεις πρακτικά μπορεί να υπάρχουν, αλλά γιατί παρατηρείται ότι ο καθένας κρατάει τα “ εσώτερα μυστικά” του για τον εαυτό του?

Και μετά έρχεται η Κατάθλιψη?

Όσο ο καθένας κλείνεται στον εαυτό του και προσπαθεί να παλεύει μόνος του με τα εμπόδια της ζωής του ή του εαυτού του, τόσο περισσότερο δυσάρεστες σκέψεις θα κάνει. Και όσο περισσότερο κουρασμένος συναισθηματικά νιώθει χωρίς να το μοιράζεται, τόσο περισσότερο θα κλείνεται και θα χάνει τις θετικές στιγμές που μπορεί να βιώνει έστω και αν κρατούν λίγο. Και όσο λιγότερο ονειρευόμαστε για το πώς θα θέλαμε να ήταν η ζωή μας, τόσο λιγότερο στόχους θέτουμε. Κι αν πιστέψουμε ότι κανείς δεν μπορεί να μας βοηθήσει ή να μας καταλάβει, τόσο αυξάνεται η απελπισία μας. Κι αν αφήσουμε τον εαυτό μας να γίνει ένα με την απελπισία μας… τότε ναι η κατάθλιψη μάλλον μας έχει ήδη χτυπήσει την πόρτα…

Υπάρχουν Αντίδοτα στην Απελπισία!

Υπάρχει ελπίδα για τις ανθρώπινες σχέσεις αν υπάρξει προσπάθεια για συναισθηματική μετακίνηση. Ακολουθούν μερικά παραδείγματα:

1) Κάνε τουλάχιστον ένα πράγμα που σε ευχαριστεί… Αν δεν νιώθεις ο ίδιος καλά, πώς θα μπορέσεις να είσαι καλά με άλλους?

2) Βάλε στόχους στη ζωή σου… Θα σου δίνουν το κίνητρο να συνεχίζεις!

3) Άσε τον εαυτό σου να ονειρεύεται… Οι θετικές σκέψεις είναι ανεκτίμητες.

4) Απόλαυσε τη φύση όταν μπορείς να βρεθείς κοντά της … Αν μπορείς μοιράσου τέτοιες στιγμές με ανθρώπους της επιλογής σου.

5) Παρατήρησε τι έχεις καταφέρει μέχρι σήμερα … Η Αυτοεπίγνωση βοηθά και στις υπόλοιπες σχέσεις.

6) Θυμήσου: Υπάρχουν στιγμές έστω και στο παρελθόν στις οποίες είχες νιώσει περήφανος για τον εαυτό σου? Χρησιμοποίησέ τες ως αντίβαρο στις δυσκολίες.

7) Κάνε μικρά διαλείμματα μέσα στην ημέρα. Αυξάνουν την ψυχική ανθεκτικότητα.

8) Προσπάθησε να διεκδικείς τα δικαιώματά σου. Η διεκδίκηση των στόχων μας συνήθως βοηθά στις ειλικρινέστερες αλλά και αποτελεσματικότερες διαπροσωπικές μας σχέσεις.

9) Προσπάθησε να εκφράζεις τα συναισθήμάτά σου. Κανείς δεν μπορεί να τα μαντέψει. Ακόμα κι ο πιο κοντινός σου άνθρωπος μπορεί να έχει ανάγκη να τα ακούσει ή να του τα εξηγήσεις.

10) Θυμήσου: οι αληθινές σχέσεις χτίζονται βήμα βήμα. Αναζήτησε τρόπους να αντέχεις τα δυσάρεστα συναισθήματα: είναι κι αυτά μέσα στη ζωή καθώς πάντα έχουν τουλάχιστον να μας διδάξουν κάτι, πέρα από το να μας κινητοποιήσουν.

11) Διόρθωσε σχέσεις που μπορεί να το χρειάζονται. Συζήτησε αυτό που νιώθεις.

12) Βάλε τη σωματική άσκηση στη ζωή σου: ακόμα κι αν η γυμναστική δεν υπήρξε ποτέ κολλητή σου φίλη, θυμήσου ότι σωματική άσκηση είναι και το περπάτημα! Και μέσα από αυτή τη δραστηριότητα ίσως χτίσεις νέες σχέσεις με κοινά ενδιαφέροντα.

13) Κάνε μικρές εκδρομές όταν αυτό σου το επιτρέπουν οι συνθήκες της ζωής σου. Οι εκδρομές δίνουν την ευκαιρία για συζητήσεις κατά κύριο λόγο ευχάριστες.

14) Διάβασε ένα βιβλίο, ακόμα και κόμικς. Σε δανειστικές βιβλιοθήκες ίσως βρεις άτομα με κοινά ενδιαφέροντα. Θα μπορούσες ακόμα να ανταλάσσεις βιβλία με ανθρώπους από το εργασιακό σου περιβάλλον ή με συγγενείς ή φίλους.

15) Χαμογέλα όταν σου δίνεται η ευκαιρία. Κάνει τους άλλους να επιστρέφουν το χαμόγελο!

Όλα τα παραπάνω σίγουρα δεν αποτελούν μια μαγική συνταγή που θα μπορούσε να αλλάξει όλη τη ζωή μας, καθώς ο καθένας αναμφισβήτητα έχει πολλά προβλήματα να αντιμετωπίσει σε επίπεδο καθημερινότητας. Ωστόσο, είναι μερικές μόνο λύσεις που θα μπορούσε κανείς να δοκιμάσει προκειμένου να μην ξεχνάμε να ερχόμαστε σε επαφή και ουσιαστική επικοινωνία με τον εαυτό μας αλλά και με τους γύρω μας. Γιατί οι εποχές άλλαξαν όντως, αλλά οι σχέσεις των ανθρώπων αποτελούν ακόμα ανθρώπινο πλεονέκτημα εάν εμείς το θελήσουμε και εργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση. Η ψυχολογία όλων είναι πολύ καλύτερη όταν έχουμε ανθρώπους να μοιραζόμαστε τα συναισθήματά μας. Και τότε τα προβλήματα ίσως μοιάζουν να αντιμετωπίζονται λιγάκι πιο “εύκολα”.

Πηγή Εικόνας:  www.isupportstreetart.com

Ποιους οφελεί η Αυτοεπίγνωση

Η Αυτοεπίγνωση μπορεί να οφελήσει όλους τους ανθρώπους είτε έχουν μια συγκεκριμένη δυσκολία να αντιμετωπίσουν είτε όχι… Όσο κανείς αναπτύσσει περισσότερη επίγνωση τόσο περισσότερο ανοιχτός μπορεί να γίνει στο να εντοπίζει τον τρόπο που το μυαλό μας μπερδεύεται και “τυφλώνεται” με βάση το τι μας είναι αρεστό και τι όχι, τι μας πειθει ή τι απορρίπτουμε καθώς προσπαθούμε να μεγιστοποιήσουμε την ευτυχία μας. Η αυτοεπίγνωση μας βοηθά να βλέπουμε με περισσότερη διαύγεια τον τρόπο που θα μπορούσαμε να αντιμετωπίσουμε επιδέξια την κάθε στιγμή που ζούμε, απολαμβάνοντας περισσότερο τις θετικές στιγμές που συχνά δεν παρατηρούμε ή δεν εκτιμάμε, αλλά και με το να διαχειριζόμαστε πιο αποτελεσματικά τις δυσκολίες που έχουμε να αντιμετωπίσουμε, τόσο τις ρεαλιστικές όσο και τις φανταστικές ή υποκειμενικές.

www.mbct.co.uk

Πηγή Εικόνας:www.innerbonding.com

 

Ο Φαύλος Κύκλος της Διαταραχής Πανικού

Η Διαταραχή Πανικού φαίνεται να συντηρείται ως προς τη συμπτωματολογία της στο άτομο, όταν ο πάσχων “μπλέκεται” μέσα σε ένα φαύλο κύκλο που συνδέει τα ακόλουθα: έντονα και ξαφνικά σωματικά συμπτώματα που οδηγούν το άτομο να νιώθει έντονο άγχος και φόβο, να σκέφτεται ότι τρελαίνεται, ότι θα πάθει κάτι κακό ή ότι θα πεθάνει, και σαν αποτέλεσμα να προβαίνει σε συμπεριφορές αποφυγής καταστάσεων στις οποίες φοβάται μην ξαναβιώσει τα συμπτώματα ή να χρησιμοποιεί “ασφάλειες” όταν αναγκάζεται να τις αντιμετωπίσει.

Ο φαύλος κύκλος της Διαταραχής Πανικού, λοιπόν, φαίνεται να διατηρείται για όσο καιρό ο θεραπευόμενος συνεχίζει να εμπιστεύεται τη σκέψη του και όχι αυτά που μπορεί να του μάθει η εμπειρία του. Για το λόγο αυτό, κρίνεται απαραίτητο ο θεραπευτής να βρίσκεται σε συνεργατική συμμαχία με το θεραπευόμενό του βοηθώντας τον να αποκτήσει σταδιακά “ψυχολογική σκέψη” ως προς τον τρόπο αντιμετώπισης της διαταραχής. Οι θεραπευτικοί στόχοι για τη διακοπή αυτού του φαύλου κύκλου, οφείλουν να είναι πάντα πολύ συγκεκριμένοι, να μπορούν να επιτευχθούν, να μπορούν να επαναληφθούν σε καθημερινή βάση ώστε ο θεραπευόμενος να μπορεί να εξοικειωθεί με τα φοβικά ερεθίσματα, αλλά και να μην είναι υπό τον έλεγχο αλλων ανθρώπων.

Πηγή Εικόνας: www.medicaldaily.com

Σχιζοφρένεια και Αυτοκτονικότητα

Η ύπαρξη ψυχικής νόσου αποτελεί παράγοντα κινδύνου για αυτοκτονία. Η σχιζοφρένεια είναι μια ψυχική ασθένεια σοβαρή και πολύπλοκη, που επηρεάζει τη σκέψη, την αντίληψη της πραγματικότητας και τη συμπεριφορά του ατόμου. Έρευνες έχουν δείξει ότι το 50% των σχιζοφρενών κάνει απόπειρα αυτοκτονίας, το 10% περίπου των σχιζοφρενών τελικά αυτοκτονεί, και ότι είναι δύσκολο να προβλεφθεί μια απόπειρα αυτοκτονίας σε αυτό τον πληθυσμό. Ως παράγοντες κινδύνου αναφέρονται η νεαρή ηλικία, τα αρχικά στάδια της νόσου, η καταθλιπτική συμπτωματολογία, οι συχνές υποτροπές σε συνδυασμό με πολλαπλές νοσηλείες, πρόσφατη έξοδος από το νοσοκομείο, η ενεργός παρουσία ψυχωτικών συμπτωμάτων (ψευδαισθήσεις, παραληρητικές ιδέες), καθώς και οι προτρεπτικές ακουστικές ψευδαισθήσεις. Τέλος, παράγοντες κινδύνου αποτελούν και το ιστορικό με προηγούμενες απόπειρες, το άρρεν φύλο, η ανεργία, η μοναχική διαβίωση, και η ύπαρξη σχιζοσυναισθηματικής διαταραχής. Για την καλύτερη αντιμετώπιση των ασθενών αυτών, προτείνεται η άμεση αλλά και μακροχρόνια θεραπευτική παρέμβαση με στόχο την πρόληψη αυτοκτονίας, η συστηματική παρακολούθηση του ασθενούς, και η αναζήτηση και αντιμετώπιση παραγόντων κινδύνου για αυτοκτονία (αντιμετώπιση ψυχωσικών συμπτωμάτων, καταθλιπτικών συμπτωμάτων, πρόληψη υποτροπών και αποφυγή νοσηλειών κλπ).

Πηγή Εικόνας:http://www.vice.com/read/what-its-like-to-have-a-suicidal-best-friend-428

Τι είναι Φιλία

14 χρόνιοι ψυχικά πάσχοντες ρωτήθηκαν τι σημαίνει για εκείνους η έννοια της φιλίας και οι απαντήσεις τους περιελάμβαναν τις ακόλουθες έννοιες:

Τιμιότητα
Αλληλοϋποστήριξη
Εμπιστοσύνη
Αδερφοσύνη
Αγάπη
Περιπέτεια
Συναναστροφή
Μοίρασμα
Αλληλεγγύη
Συντροφιά
Στήριξη
Βοήθεια
Διασκέδαση
Παρέα
Δίνω προσοχή
Κρατάω μυστικά
Κοινά ενδιαφέροντα
Μοίρασμα ζωής
Ενωμένοι
Ειλικρίνεια
Ανταλλαγή απόψεων σε προσωπικά θέματα
Παιχνίδια
Αντοχή στις διαφωνίες
Επιδιόρθωση σχέσεων

Φαίνεται, λοιπόν, ότι η φιλία απαρτιζώμενη από όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά αποτελεί μια σταθερή σχέση μεταξύ τουλάχιστον δύο ατόμων, που βασίζεται σε αμοιβαία συναισθήματα, ενεργητική ακρόαση, κοινά ενδιαφέροντα, και παρόμοιες αξίες. Όπου υπάρχει αληθινή φιλία, φαίνεται ότι δεν πρόκειται για μια στατική σχέση, αλλά για μια διαρκώς μεταβαλλόμενη και εξελισσόμενη σχέση, που δημιουργεί την αίσθηση του ανήκειν σε μια ομάδα, αφήνει τα περιθώρια επιδιόρθωσης σε περίπτωση διαφωνιών, χτίζεται με ολοένα και πιο γερά θεμέλια με τα χρόνια, και κατ’ επέκταση φαίνεται να μειώνει το ατομικό στρες της καθημερινότητας του ατόμου.

Πηγή Εικόνας :beautifulimagesoffriendship.com

Ένας πιο θετικός δρόμος στη ζωή

Πάντοτε συνήθιζα στην ζωή μου να αντιμετωπίζω με μεγάλο αρνητισμό νέους ανθρώπους που γνώριζα. Φόβο για το καινούργιο. Αυτό είχε διοχετευθεί και στις καθημερινές μου συναναστροφές. Αρνητισμό απέναντι σε όσα έχουν να μου προσφέρουν. Φυσικά είχε μεγάλο αντίκτυπο και στην ζωή μου αυτό. Έτσι λοιπόν, ακόμα και στην σχολή μου, διατηρούσα μία τέτοια στάση.

Η στιγμή που κατέρριψε ολόκληρο το οικοδόμημα αρνητισμού που είχα χτίσει στο μυαλό μου και με δίδαξε πολλά, ήρθε τελείως αναπάντεχα. Σε μία τελευταία καλοκαιρινή διάλεξη, από έναν καθηγητη, στο πρόσωπο του οποίου δεν έτρεφα ιδιαίτερο σεβασμό. Αποφάσισε, λοιπόν, να ξεφύγει από την κανονική ροή και να μας μιλήσει για κάποια συμπεράσματα που χει καταλήξει μέσα από την πείρα που κουβαλάει.

Σε πρώτη φάση, μας μίλησε για τον προγραμματισμό του ανθρώπου να “τρέχει” στα δύσκολα, αντί να κάθεται να “παλεύει” και την ανάγκη να διδάξουμε σε μας το δεύτερο. Να νικήσουμε την φύση μας. Συνεχίζοντας, μας εξήγησε πως πίσω από τον θυμό βρίσκεται ο φόβος και την ηθική μας υποχρέωση κάθε φορά που θυμώνουμε να ρωτάμε τον εαυτό μας τι είναι αυτό που φοβόμαστε. Κλείνοντας, μας έδωσε σαν συμβουλή ότι στην ζωή, την χαρά καλό είναι να την παίρνουμε σε μικρές και συχνές δόσεις, ενώ την λύπη σε μεγάλες και σπάνιες. Που σημαίνει κυρίως να βγαίνουμε από καταδικασμένες καταστάσεις μία και έξω.

Από εκείνη την μέρα, ένας άνθρωπος που αντιμετώπιζα με μεγάλο αρνητισμό και προκατάληψη, μου προσέφερε ένα ΔΙΠΛΟ μάθημα ζωής. Με είχαν συνεπάρει τόσο πολύ αυτά που έλεγε. Με άγγιξαν. Πίστευα πως καθρέφτιζαν και μένα. ΄Ημουν και γω όμηρος σε πολλά από αυτά. Ως αποτέλεσμα, είδα από μία πιο θετική σκοπιά την ζωή, μία ευκαιρία για αλλαγή, για μια πιο μαχητική στάση στην ζωή, λιγότερο φοβισμένη. Επιπλέον, μου έμαθε να δίνω ευκαιρίες, χρόνο και χώρο σε κάθε άνθρωπο στην ζωή μου, ακόμα και στην πιο τυπική μου σχέση. Όλοι κάτι μπορούν να σου προσφέρουν. Από κανέναν δεν θα χάσεις. Μέχρι σήμερα, στο πίσω μέρος του μυαλού μου έχω κρατήσει ακόμα αυτές τις συμβουλές, που μου θυμίζουν την μέρα που άρχισα να βλέπω απο άλλη σκοπιά την ζωή μου.

Πες στη δυστυχία καληνύχτα

“Υποφέρω από…” ήταν δυο λέξεις που δεν ήθελα να πω. Δεν ένοιωθα άνετα να τελειώσω αυτή την πρόταση. Ήταν λες και θα ομολογούσα πως όντως κάτι ήταν λάθος με μένα και αυτό θα σήμαινε πως δεν θα μπορούσα να το κρύψω ή να το σπρώξω μακριά πλέον. Ολόκληρη μου τη ζωή προσπαθούσα να τρέξω μακριά από μένα. Προσπαθούσα να σκεφτώ τι πήγαινε λάθος και πάντα κατέληγα στο συμπέρασμα πως εγώ ήμουν το λάθος. Τίποτα δεν φαινόταν σωστό ή στη θέση του.

Φορούσα τον πόνο σαν ασπίδα προστασίας, είχα μάθει να ζω μ’ αυτόν. Η ευτυχία έμοιαζε σαν ένα βιβλίο που το είχαν βάλει στο ράφι πολύ πιο ψηλά απ’ ότι μπορούσα να φτάσω. Μπορούσα να το δω αλλά δεν μπορούσα να το αγγίξω. Nόμιζα πως εγώ και η δυστυχία είχαμε γίνει ένα και το είχα αποδεχτεί. Φοβόμουν πώς αν έβγαινα απ’ το σκοτάδι θα έχανα κομμάτια του εαυτού μου.

Μετά από μήνες δουλείας με τον εαυτό μου, απέδειξα στον εαυτό μου πρώτα πως όλα αυτά τα χρόνια είχα άδικο. Όχι μόνο δεν έχασα κομμάτια του εαυτού μου αλλά ανακάλυψα κι άλλα που είχα ξεχάσει ή που δεν ήξερα πως υπήρχαν. Υπάρχουν μέρες που ξεχνώ πως υποφέρω, που το “τέρας” που τόσα χρόνια φώναζε πώς δεν αξίζω και πως δεν πρέπει η επόμενη μέρα να με βρει ζωντανή, ησυχάζει. Υπάρχουν βέβαια μέρες που ακόμα παλεύω μαζί του, αλλά τους τελευταίους μήνες του έχω αποδείξει πως είμαι πιο δυνατή απ’ αυτό.

Μαθαίνω να χρησιμοποιώ τη φωνή μου παρά τον φόβο. Και είναι κάπου εκεί που τα πράγματα γίνονται πιο φωτεινά, πιο εύκολα, πιο φυσιολογικά. Ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Ξεκίνησα να πιστεύω πως ίσως το φυσιολογικός σημαίνει να είσαι ευάλωτος, αλλά να είσαι ευάλωτος, να αναγνωρίζεις τα συναισθήματα σου, να νιώθεις τα πάντα σε υπερβολικό βαθμό και να αναγνωρίζεις πως μέσα σου γίνεται χαμός είναι σίγουρα κατι που αξίζει να παλέψεις.