Month: February 2016

Σακχαρώδης Διαβήτης – Επιπτώσεις στην ποιότητα ζωής του ατόμου

Ο Σακχαρώδης Διαβήτης επιφέρει πολλές αλλαγές στην ποιότητα της ζωής του ατόμου που πάσχει από αυτόν, στους ακόλουθους τομείς:

Σε ψυχολογικό επίπεδο προκαλείται:

  •  Φόβος υπογλυκαιμίας
  • Αίσθηση ότι “είμαι διαφορετικός”
  • Πιθανότητα ιδεοληπτικής συμπεριφοράς
  • Επιπρόσθετη υπευθυνότητα μιας “συνεχόμενης φροντίδας του εαυτού”

Σε κοινωνικό επίπεδο προκαλείται:

  • Απουσία ποικιλίας απασχόλησης στον εργασιακό χώρο
  • Περιστασιακές απαγορεύσεις σχετικά με την οδήγηση
  • Περιορισμοί στον τρόπο ζωής (αναγκαιότητα ένεσης με ινσουλίνη, τακτικά γεύματα,…)

Σε οικονομικό επίπεδο προκαλείται:

  • Υψηλότερο κόστος για το σύστημα υγείας
  • Κόστος της διατροφής
  • Τακτικότερες άδειες από το μέσο όρο εργαζομένων από τη δουλειά για λόγους υγείας
  • Οικονομικό κόστος για την αγορά ινσουλίνης, φαρμάκων, αλλά και του κατάλληλου ιατρικού εξοπλισμού – όπως μηχανάκια μέτρησης του σακχάρου.

Τύπος 2 Σακχαρώδους Διαβήτη

Ο Σακχαρώδης Διαβήτης Τύπου 2 συνιστά την μη ινσουλινοεξαρτώμενη μορφή της χρόνιας αυτής πάθησης. Κατά τον τύπο αυτό, ο ανθρώπινος οργανισμός παράγει ινσουλίνη αλλά όχι στις κατάλληλες ποσότητες ή όχι με τον κατάλληλο τρόπο. Πρόκειται για την πιο διαδεδομένη του μορφή, αφού αφορά το 80% του ποσοστού των πασχόντων. Εμφανίζεται συχνότερα στα άτομα άνω της ηλικίας των 40 ετών, και για το λόγο αυτό είναι γνωστός και ως διαβήτης της ώριμης ηλικίας. Κατά τη μορφή αυτή, τα σάκχαρα του αίματος αυξάνονται για μια μεγάλη χρονική περίοδο.

Ο Τύπος αυτός είναι πιθανότερο να εμφανιστεί σε άτομα υπέρβαρα ή παχύσαρκα, αλλά και σε άτομα που έχουν οικογενειακό ιστορικό διαβήτη τύπου 2. Ακόμη, εμφανίζεται συχνότερα σε γυναίκες που γέννησαν παιδί, το σωματικό βάρος του οποίου ήταν πάνω από 4kg
κατά τον τοκετό, αλλά και σε ανθρώπους που έχουν υψηλή αρτηριακή πίεση, ή σε άτομα που έχουν υψηλά επίπεδα “κακής” LDL χοληστερόλης ή αυξημένα επίπεδα τριγλυκεριδίων.

Μπορεί να εντοπιστεί ως συννοσηρότητα στα πλαίσια μιας άλλης ασθένειας ή ως μια μπερδεμένη μακροπρόθεσμη κατάσταση διαβήτη. Τα κλασικά συμπτώματα δεν είναι τόσο εμφανή όσο στην περίπτωση του Τύπου 1, ενώ εμφανίζονται μετά από αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα.

Τύπος 1 Σακχαρώδους Διαβήτη

Ο Σακχαρώδης Διαβήτη Τύπου 1 αποτελεί μια ινσουλινοεξαρτώμενη μορφή του, καθώς σε αυτή την περίπτωση το πάγκρεας του ατόμου παράγει ελάχιστη ποσότητα ινσουλίνης, λόγω καταστροφής των κυττάρων που είναι υπεύθυνα για την παραγωγή της.

Ο Διαβήτης Τύπου 1 αντιστοιχεί στο 10% του ποσοστού των πασχόντων από αυτή τη χρόνια πάθηση.

Η εμφάνισή του εντοπίζεται κατά βάση στα παιδιά και τους νεαρούς ενήλικες, με συχνότερη ηλικία έναρξης κάτω των 30 ετών.

Τα βασικά χαρακτηριστικά που γίνονται άμεσα εμφανή περιλαμβάνουν την πολυουρία, την πολυδιψία, τον λήθαργο σε συνδυασμό με υπερβολικό αίσθημα κόπωσης, και την απώλεια βάρους. Τα συμπτώματα αυτά εμφανίζονται σε βραχύ χρονικό διάστημα.

Για την επιβίωση του ατόμου είναι απαραίτητη η τακτική μέτρηση του σακχάρου μετά τα γεύματα καθώς και το να έχει πάντα μαζί του ένεση ινσουλίνης.

Σακχαρώδης Διαβήτης και Διατροφή – Μύθοι και Πραγματικότητα

Υπάρχουν διάφοροι μύθοι σε σχέση με τη διατροφή που οφείλουν να ακολουθούν οι άνθρωποι που πάσχουν από σακχαρώδη διαβήτη. Με αφορμή ένα πρόσφατο άρθρο (Νοέμβριος 2011) που παρατέθηκε σε εφημερίδα, αναφέρονται τρεις από τους βασικοτερους αυτών, αλλά και η πραγματικότητα που τους αντιστοιχεί.

Μύθος: Η μεγάλη κατανάλωση ζάχαρης προκαλεί διαβήτη.
Αλήθεια: Η υψηλή κατανάλωση ζάχαρης δεν προκαλεί την εμφάνιση διαβήτη. Ο διαβήτης τύπου 1 οφείλεται κυρίως σε γενετικούς παράγοντες, ενώ ο διαβήτης τύπου 2 οφείλεται σε γενετικούς και περιβαλλοντικούς παράγοντες. Ενας υπέρβαρος ή παχύσαρκος άνθρωπος έχει αυξημένες πιθανότητες εμφάνισης διαβήτη τύπου 2. Η αύξηση του βάρους προέρχεται από αυξημένη πρόσληψη θερμίδων ανεξάρτητα όμως από το αν προέρχονται από τη ζάχαρη ή από λίπος.

Μύθος: Μπορώ να ρυθμίσω τη φαρμακευτική μου αγωγή, για να φάω ό,τι θέλω.
Αλήθεια: Αν λαμβάνετε ινσουλίνη, θα έχετε εκπαιδευτεί για το πόσες μονάδες θα πρέπει να πάρετε σύμφωνα με το είδος και την ποσότητα της τροφής που καταναλώνετε. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μπορείτε να κάνετε καταχρήσεις στη διατροφή σας επειδή μπορείτε να το αντισταθμίσετε με την ινσουλίνη.
Αν λαμβάνετε άλλο είδος φαρμάκου, μην προσπαθήσετε να αλλάξετε τη δοσολογία του φαρμάκου για να καταναλώσετε αυτό που επιθυμείτε, εκτός κι αν έχετε συνεννοηθεί με το γιατρό σας.

Μύθος: Οσοι έχουν διαβήτη δεν πρέπει να καταναλώνουν αμυλούχες τροφές όπως ψωμί, πατάτες, ζυμαρικά.
Αλήθεια: Οι αμυλούχες τροφές αποτελούν μέρος μιας σωστής και ισορροπημένης διατροφής. Αυτό που είναι πιο σημαντικό από όλα είναι το μέγεθος της μερίδας. Το ψωμί ολικής άλεσης, τα δημητριακά ολικής άλεσης, τα ζυμαρικά, το ρύζι και τα αμυλούχα λαχανικά όπως οι πατάτες, τα μπιζέλια και το καλαμπόκι μπορούν να συμπεριλαμβάνονται στα κυρίως γεύματα ή στα ενδιάμεσα. Μάθετε πόσους υδατάνθρακες περιέχουν οι τροφές που σας ενδιαφέρουν και μετά κατανείμετέ τους μέσα στην ημέρα, έτσι ώστε να διατηρούνται τα επίπεδα της γλυκόζης σταθερά. Αυτό που πρέπει να προσέξετε είναι η ποσότητα, καθώς και το να επιλέγετε προϊόντα ολικής άλεσης.

Σακχαρώδης Διαβήτης – Γενικές Πληροφορίες

Ο Σακχαρώδης Διαβήτης συνιστά μια χρόνια ασθένεια κατά την οποία η ικανότητα του σώματος να μετατρέπει τη γλυκόζη σε ενέργεια έχει σταματήσει να λειτουργεί αποτελεσματικά.

Επιπτώσεις:

Το αίμα εμπεριέχει ένα μη φυσιολογικά υψηλό ποσοστό γλυκόζης και προκαλεί πολλά συμπτώματα στο σώμα. Ως αποτέλεσμα, παρατηρείται μια έλλειψη της ορμόνης “ινσουλίνη”. Η ινσουλίνη είναι μια ορμόνη που επιτρέπει στα κύτταρα να πάρουν σάκχαρο από το αίμα και να το χρησιμοποιήσουν ως πηγή ενέργειας. Η απώλεια, λοιπόν, της ικανότητας του σώματος να χρησιμοποιήσει τη γλυκόζη για την ανεπάρκεια της ινσουλίνης, οδηγεί σε παραγωγή λιπαρών και πρωτεϊνών ως φορείς της απαιτούμενης ενέργειας. Η παρατεταμένη παρουσία της γλυκόζης σε υψηλά επίπεδα για πολλά χρόνια μπορεί να βλάψει σε πολλά σημεία τα ζωτικά όργανα του σώματος.

Σκοπός της θεραπείας του:

Ο σκοπός της θεραπείας του διαβήτη αποσκοπεί στην εξασφάλιση ικανοποιητικής παροχής ενέργειας σε όλα τα κύτταρα του οργανισμού ανά πάσα στιγμή, αλλά και στην πρόληψη της πιθανότητας να εμφανιστούν οποιαδήποτε προβλήματα στο μέλλον.

Πρόληψη Σακχαρώδους Διαβήτη

Η πρόληψη για την εμφάνιση αλλά και για την έγκαιρη ρύθμιση του σακχαρώδη διαβήτη είναι απαραίτητη προκειμένου να επιτευχθεί και η καλύτερη πρόγνωση της νόσου.

Αναφορικά με το διαβήτη τύπου 1, η πρόληψη έγκειται στην υιοθέτηση κατάλληλης διατροφικής συμπεριφοράς αλλά και στη λήψη ινσουλίνης από τη χρονική στιγμή που αυτό κρίνεται απαραίτητο.

Ως προς τον σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2, κρίνεται απαραίτητη η απώλεια βάρους αλλά και η τακτική σωματική άσκηση του ατόμου. Επίσης, χρήσιμο είναι να ελέγχονται και άλλοι παράγοντες καρδιακού κινδύνου, όπως η διακοπή καπνίσματος και ο έλεγχος υπέρτασης. Τέλος, καλό είναι εκτός από τις εξετάσεις αίματος, στο πλαίσιο αναλύσεων των οποίων γίνεται και η διάγνωση ύπαρξης του διαβήτη, το άτομο να υποβάλλεται και σε εξέταση ανοχής της γλυκόζης, η οποία αν είναι αρνητική θα πρέπει να επαναλαμβάνεται κάθε πέντε χρόνια, ενώ σε αντίθετη περίπτωση κάθε χρόνο.

Οι γονείς μου δεν με καταλαβαίνουν

Είναι στη φύση των περισσότερων γονέων να βλέπουν το παιδί τους ως ξεχωριστό, μοναδικό, και σε ρόλο που επιλέγουν οι ίδιοι αντί του ίδιου του παιδιού. Αυτή η στάση – «φορώντας τα ροζ γυαλιά» – μπορεί να ενισχύει σε ορισμένες περιπτώσεις την αυτοεκτίμηση τόσο των ίδιων όσο και των παιδιών τους. Σε άλλες όμως περιπτώσεις μπορεί να προκαλέσει και εξαιρετική άρνηση που δεν βοηθά τελικά κανέναν, παρά ενισχύει το αίσθημα της οδύνης: οδύνη που δεν μπορώ να γίνω αυτό που οι γονείς μου επιθυμούν, οδύνη που δεν μπορώ να τους κάνω περήφανους, που τους απογοητεύω, οδύνη που το παιδί μου δεν τα κατάφερε όπως θα ήθελα ή θα περίμενα από εκείνο, οδύνη που δεν σέβεται τον κόπο μας και τα όνειρά μας.

Το λάθος – Η υπερπροστατευτικότητα: Το γεγονός δηλαδή ότι βλέπουν τα παιδιά τους όπως θα ήθελαν να δουν τον εαυτό τους να εξελίσσεται. Προβάλουν τις δικές τους επιθυμίες και φιλοδοξίες, Αυτές οι φιλοδοξίες δεν εκτείνονται μόνο βραχυπρόθεσμα αλλά και μακροπρόθεσμα. Θεωρούν δεδομένο ότι θα ακολουθήσουν τα παιδιά τους τη δική τους καριέρα ή το επάγγελμα που εκείνοι φιλοδοξούν, ότι θα κάνουν οικογένεια και φιλίες σύμφωνα με τα δικά τους πρότυπα.

Αποτέλεσμα? Ο εγκλωβισμός του εφήβου που ετοιμάζεται να γίνει ενήλικας στην παιδική του ηλικία. Συνέπειες? Η εσωτερίκευση των συναισθημάτων και των επιθυμιών σαν να πρόκειται για κάτι «κακό». Η διστακτικότητα του να αποκτήσει κανείς τη δική του ταυτότητα σε μια νεαρή ηλικία. Η θλίψη που με βάση την εσωτερίκευσή της μπορεί να οδηγήσει σε κατάθλιψη, αντιδραστική ή μη.

Τέλος, παρορμητικές αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές μπορούν επίσης να κάνουν την εμφάνισή τους, στα πλαίσια διαχείρισης της οδύνης και της άρνησης απέναντι στους στόχους που θέτουν οι γονείς για τα παιδιά τους αντί των ίδιων. Διαταραχές διατροφής, αλκοόλ, καταχρήσεις ουσιών, αυτοκτονικές ή παρααυτοκτονικές συμπεριφορές, επικίνδυνη οδήγηση, είναι μερικές από τις συμπεριφορές που μπορεί να υιοθετηθούν ανάλογα με την προσωπικότητα των παιδιών στα πλαίσια διαχείρισης των συναισθημάτων τους.

Προφανώς, από όλα τα παραπάνω ο στόχος δεν είναι να κατηγορηθούν οι γονείς. Ο στόχος είναι να υπάρχει επίγνωση ενός «μέτρου» στους στόχους και τις φιλοδοξίες που μπορεί να έχει κάποιος για κάποιον άλλο δικό του άνθρωπο. Η συμβουλευτική καλό είναι να εκτείνεται εντός κάποιων ειδικών πλαισίων. Στόχος είναι η εκμάθηση τόσο της αποδοχής της διαφορετικότητας, όσο και η ενεργητική ακρόαση των αναγκών και των επιθυμιών του κάθε ατόμου.

Κανείς δεν γεννήθηκε έχοντας γνώση από πριν για όλα. Όλοι μαθαίνουμε από τα λάθη μας. Εξελισσόμαστε και ωριμάζουμε μέσα από αυτά. Κι αυτή τη διαδικασία εκμάθησης της ζωής δεν πρέπει να την ξεχνάμε, ακόμα κι όταν πρόκειται για το ίδιο μας το παιδί. Ό,τι κι αν κάνουμε, όσο έλεγχο κι αν προσπαθήσουμε να επιβάλλουμε, δεν μπορούμε να προβλέψουμε το μέλλον απόλυτα.

Το μέλλον χτίζεται όπως ο καθένας αξιοποιεί τις ευκαιρίες που του δίνονται.

Η “Φυλακή” των Παιδιών – Σχολικός Εκφοβισμός (Bullying)

Σχολικός Εκφοβισμός: χαρακτηρίζεται από την επαναλαμβανόμενη σχολική βία – παρενόχληση κάποιου παιδιού το οποίο δυσκολεύεται να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Η παρενόχληση αυτή μπορεί να πάρει διάφορες μορφές και να προέρχεται είτε από συμμαθητές, είτε από καθηγητές είτε από άτομα εκτός σχολείου που επισκέπτονται όμως το χώρο του.

Σωματική Βία (χτυπήματα, κλοτσιές, σπρωξίματα).

Σεξουαλική Παρενόχληση (ανεπιθύμητα αγγίγματα, εξαναγκασμός του παιδιού μέσω απειλών να συμμετέχει σε πράξεις ή καταστάσεις που δεν επιθυμεί, ταπείνωση, σχόλια για την ταυτότητα φύλου, βιασμός).

Οικονομική Εκμετάλλευση (κλοπή, καταστροφή προσωπικών αντικειμένων μέσω εκφοβισμού και απειλών).

Ψυχολογική Βία (κοροϊδία, ψέματα εις βάρος κάποιου, ψευδώνυμα επικριτικά, υποτίμηση, κοινωνικός στιγματισμός με ρασιστικά σχόλια, απειλές, εξύβριση, απομόνωση)
Εκφοβισμός μέσω του διαδικτύου (ψυχολογική κακοποίηση μέσω του διαδικτύου με σκοπό την πρόκληση κακού είτε σε ένα άτομο ξεχωριστά είτε σε ομάδα ατόμων: υβριστικά σχόλια, αποστολή άσεμνων εφαρμογών με προκλητικό περιεχόμενο, ηλεκτρονικές απειλές, ταπείνωση και εξευτελισμός με ποικίλα δημόσια σχόλια, δημοσιοποίηση προσωπικών στοιχείων και στιγμών της ζωής ενός ατόμου παρά τη δική του θέληση).

Επιπτώσεις στην ψυχική υγεία αυτών των παιδιών: τάση για απομόνωση, υψηλές πιθανότητες εμφάνισης κλινικής κατάθλιψης, υψηλό άγχος, κοινωνικός στιγματισμός, αίσθημα μοναξιάς, υψηλές πιθανότητες για κατάχρηση ναρκωτικών ουσιών ή αλκοόλ, παθητικότητα απέναντι σε προβληματικές καταστάσεις, μειωμένη αυτοεκτίμηση, αναζήτηση ταυτότητας εαυτού.

“Τροχαίο … Δίδαγμα!”

Στην ηλικία των 25, η λέξη «καλοκαίρι», είναι απλά συνώνυμο της ξεγνοιασιάς, του ξεσαλώματος και της απόλυτης ελευθερίας… Πόσο μάλλον ένα φεγγαρόλουστο βράδυ του Ιουλίου που η παρέα ετοιμάζεται για full moon party δίπλα στο κύμα! Τίποτα δεν στέκεται εμπόδιο παρά μόνο το πρωινό ξύπνημα της επόμενης μέρας για τη δουλειά, που αν και σε καφετέρια, παρεμποδίζει την απόλυτη ελευθερία της βραδιάς… «Μακάρι να μην δούλευα αύριο…», η σκέψη που σβουρίζει τόσο έντονα στο μυαλό σου ώρα τώρα, συνοδευόμενη από ένα αίσθημα ξενερώματος αλλά παρόλα αυτά, το πρόγραμμα σου εννοείται δεν αλλάζει! Και κάπου εκεί, στο δρόμο προς το ξεφάντωμα, τελικά δεν ήταν η δουλειά που σου άλλαξε τα σχέδια αλλά κάτι που δεν είχες βάλει στο μυαλό σου! ΤΡΟΧΑΙΟ? Μα πώς? Ποτέ δεν πέρασε αυτή η σκέψη από’ δω! Και ξαφνικά, το πολυαναμενόμενο beach party μετατρέπεται σε μια επείγουσα αερομεταφορά στην πρωτεύουσα, σε εξονυχιστικές ακτινογραφίες, σε αγωνία, κλάμα, απελπισία και τελικά σε καθηλώνει για τις επόμενες 40 καλοκαιρινές μέρες και νύχτες σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου χωρίς καν να σε αφήνει να σηκωθείς από αυτό…

Καθόλου κίνηση, μόνο σκέψεις…

«Εεεεε…. Μ’ ακούει κανείς?? Θέλω πίσω τη ζωή μου! Όπως ακριβώς ήταν! Θέλω τη δουλειά μου, θέλω να χαίρομαι, να λυπάμαι, να κλαίω, να γελάω, να δημιουργώ, να βαριέμαι, να αγαπώ, να τσακώνομαι, να κουράζομαι, να γκρινιάζω, να διασκεδάζω… Θέλω τον αέρα, τη βροχή, τον ήλιο, το σκοτάδι! Θέλω να ζω ξανά…. Αφήστε με να φύγω από΄δω…»
Σήμερα, 10 ολόκληρα χρόνια μετά, κι ενώ όλα είναι ξανά στη θέση τους, ένα καμπανάκι μένει βαθιά ριζωμένο στο μυαλό σου και χτυπάει ξανά και ξανά κάθε φορά που νιώθεις πως δεν αξίζει, που νιώθεις άδειος, που απελπίζεσαι, που εύχεσαι «Μακάρι να μην δούλευα αύριο!» . Κι όμως, ακόμα και σήμερα, 10 χρόνια μετά! Ακόμα έχει δυνατό ήχο και καταφέρνει να σου θυμίζει ότι ακόμα και τα τόσο απλά και ίσως βαρετά πράγματα της καθημερινότητας σου έχουν τεράστια αξία, μην τα θεωρείς δεδομένα και μην περιμένεις να τα χάσεις για να τα εκτιμήσεις….

Μ.

Χτίζοντας μια θετικότερη στάση ζωής

Ας υποθέσουμε ότι οι σκέψεις που κάνουμε μέσα στην ημέρα μπορούν να χωριστούν σε δύο (2) μεγάλα τσουβάλια. Αν παρατηρήσουμε τον εαυτό μας όταν κάποιος μας αιφνιδιάσει και μας ρωτήσει ποιο ήταν το σημαντικότερο γεγονός της ημέρας μας, συνήθως επιλέγουμε να απαντήσουμε κάτι από τα δυσάρεστα που μας έχουν απασχολήσει. Κατά συνέπεια οι αρνητικές σκέψεις γεμίζουν πιο εύκολα το ένα τσουβάλι που κουβαλάμε, και το άλλο συνήθως το ξεχνάμε να το γεμίζουμε ή ακόμα και να παρατηρούμε ότι όλο και κάτι έχουμε τοποθετήσει μέσα κατά τη διάρκεια της ημέρας μας.

Στόχος κάθε ατόμου τόσο για την καλυτέρευση της καθημερινότητάς μας όσο και προληπτικά για την ψυχική υγεία στο σύνολο, οφείλει να είναι η εκπαίδευση στον εντοπισμό, την παρατήρηση, και τελικά την ενσωμάτωση των θετικών σκέψεων και πράξεων μέσα στην ημέρα του. Καλό θα ήταν, λοιπόν, να αφιερώνουμε ένα εποικοδομητικό χρονικό διάστημα για τον εαυτό μας καθημερινά, προκειμένου να κάνουμε κάτι θετικό για τον εαυτό μας. Αυτό μπορεί να πραγματοποιηθεί είτε μέσω δραστηριοτήτων, είτε μέσω φυσικής άσκησης, είτε μέσω διαλογισμού, είτε μέσω διαντίδρασης με άτομα που αγαπάμε, είτε μέσω προσφοράς προς άλλους που το έχουν ανάγκη, μέσω συμμετοχής σε ομάδες, είτε μέσω καλλιτεχνικής ευαισθητοποίσης και δημιουργίας. Ατομικά ο καθένας μπορεί να χρησιμοποιεί τη φαντασία του αποσκοπώντας να μετατρέψει τα θεωρητικά «απλά» που μας συμβαίνουν σε σημαντικά. Άλλωστε, το μυστικό της αλλαγής είναι η επικέντρωση όλης της ενέργειάς μας στη βίωση του παρόντος, αποβλέποντας στο χτίσιμο του μέλλοντος, και όχι στην πάλη του παρελθόντος.